21 januari 2014

Nu moet ik oppassen niet in een zwart gat te vallen. Betaalde arbeid heeft 45 jaar mijn leefritme bepaald. Het is klip en klaar dat dit langzamerhand overgaat in fulltime pensionado zijn. Statistieken laten hoge percentages depressieve ouderen zien, mensen die zich vervelen, die zich nutteloos voelen. Ik ben wel eens jaloers op mensen die op een heel gemakkelijke manier nieuwe inhoud en vorm geven aan hun pensionado leven. Ik voel het zelf als een soort contradictie: mijn daginvulling ligt helemaal open; ik weet niet zo goed hoe ik daar een nieuwe en zinvolle invulling aan kan geven; vervolgens besluit ik twee uur vroeger op te staan en maak de dag dus langer. Maar wat gebeurt er? Na één week vroeg opstaan, vind ik de eerste twee uur van de dag een heerlijk begin. Mijn hoofd is nog fris en vrij. Ik kan lekker rustig van alles bedenken en afwegen. Ik word niet opgejaagd, alleen af en toe door onze bejaarde poes, die aandacht vraagt.

Het voelt als een warm bad, lekker ’s morgens voor dag en dauw werken aan mijn blog.

Ik merk dat bloggen voor mij werkt als mediteren: ik zet de tijd even stil en probeer in mijzelf te gaan. Daar komen dan ‘verse’ gedachten te voorschijn die mij inspireren, niet alleen voor de dag die verder komen gaat, maar ook voor de nabije toekomst. Ik doe dit allemaal omdat ik merk dat er de laatste twee jaren veel in mijn dagritme verandert. Het lijkt soms of het moeilijker is voor mij om energie te halen uit mijn ‘dagelijkse leventje’ en dat is raar. Ik ben hardstikke gelukkig met mijn gezin, mijn beide families, mijn vrienden en veel van mijn (zakelijke) relaties. Dit geeft een gevoel van dankbaarheid en trots, want ik heb er mijn best voor gedaan en doe dat nog steeds. Maar wat is er nu anders, dan voorheen? Ik kan maar één hoofdreden bedenken: ik denk veel meer na over de korte tijd die ik nog te gaan heb in mijn leven. Die gedachte geeft mij ook het gevoel meer op mijzelf aangewezen te zijn. Heel praktisch speelt mee dat mijn advies en consultancy werk minder wordt. Er komt ineens veel ruimte in mijn dagelijkse leven. Ik heb nu de tijd en ik voel de noodzaak om te gaan kijken hoe ik mijn dagelijkse leven denk in te vullen.

Ik besef dat mijn leven er anders uit komt te zien. Ik wil zoveel mogelijk zelf de route bepalen en dat vraagt extra energie. 

.

Ik vergelijk mijn leven wel eens met een avontuurlijke trektocht met vaste en wisselende routes, omgevingen en medereizigers. Een levensloop trektocht als baby, peuter, kleuter, kind, jongen/meisje, jong volwassene, volwassene, oudere volwassene en straks hoogbejaarde. Ik heb met vallen en opstaan geleerd waar ik op moet letten om het naar mijn zin te hebben. Zo weet ik dat ik andere mensen absoluut nodig heb en dat gevoel wordt alleen maar sterker nu bij het ouder worden. De filosoof Levinas zegt: het individu kan alleen bestaan bij de gratie van de medemens, met wie hij een betekenisvolle relatie kan aangaan. Lees verder →