Ik durf mij eigenlijk pas sinds januari fulltime pensionado te noemen. Resoluut heb ik besloten mijn Gebeke & Netwerk uit te schrijven bij de Kamer van Koophandel. Ik blijf wel werken als adviseur en consultant op levensloopbeleid, maar dat doe ik nu definitief samen met een jongere partner in haar bedrijf ShortWay-solutions. Sowieso een interessante generatiemix op dit beleidsterrein. Deze stap helpt mij verder op weg een inspirerend leefplan voor mijzelf voor de komende jaren te realiseren. Eerlijk gezegd voelt het nog wel alsof ik op een rotonde terecht ben gekomen en niet weet welke afslag ik moet nemen. Een blog maken is in ieder geval het nieuwe werken voor mij. Ik besef dat een blog pas werkt als je het deelt met anderen. Het zou mooi zijn als er een reisgezelschap ontstaat, dat met elkaar op weg gaat naar iets van fulltime pensionado zijn, of hoe je het ook noemen wilt.

Ik wil als een rattenvanger van Hamelen al fluitend voorop lopen met jong en oud in mijn kielzog. 

Ik zit net als de afgelopen dagen weer om zes uur ’s ochtends met veel enthousiasme te werken aan dit blog. Een uurtje later heb ik een aardig verhaal over verschillende levensgebieden en dagelijkse balans klaar. Ik ben niet echt tevreden, het voelt te afstandelijk. En dan gebeurt er iets, waardoor ik mijn energie verlies. Mijn vrouw is opgestaan en heeft een rotgevoel. Gisteren toen zij thuiskwam was het rotgevoel bij haar er ook al. Zij kon het niet echt benoemen. Ik ben erg gevoelig voor datgene wat er in mijn directe omgeving gebeurt en dus slaat het snel over op mij. Ik wil natuurlijk helpen, maar op zulke momenten weet ik, kruip je diep in jezelf en wil je alleen zijn. Ik ga daarom met mijn kop koffie weer achter de computer zitten en probeer de draad van het blog op te pakken. Maar ineens zit ik met mezelf in de knoop. Dit is geen theorie maar echt! Er gebeurt iets met mij en wat is dat? Lees verder →

21 januari 2014

Nu moet ik oppassen niet in een zwart gat te vallen. Betaalde arbeid heeft 45 jaar mijn leefritme bepaald. Het is klip en klaar dat dit langzamerhand overgaat in fulltime pensionado zijn. Statistieken laten hoge percentages depressieve ouderen zien, mensen die zich vervelen, die zich nutteloos voelen. Ik ben wel eens jaloers op mensen die op een heel gemakkelijke manier nieuwe inhoud en vorm geven aan hun pensionado leven. Ik voel het zelf als een soort contradictie: mijn daginvulling ligt helemaal open; ik weet niet zo goed hoe ik daar een nieuwe en zinvolle invulling aan kan geven; vervolgens besluit ik twee uur vroeger op te staan en maak de dag dus langer. Maar wat gebeurt er? Na één week vroeg opstaan, vind ik de eerste twee uur van de dag een heerlijk begin. Mijn hoofd is nog fris en vrij. Ik kan lekker rustig van alles bedenken en afwegen. Ik word niet opgejaagd, alleen af en toe door onze bejaarde poes, die aandacht vraagt.

Het voelt als een warm bad, lekker ’s morgens voor dag en dauw werken aan mijn blog.