Met de kinderen in de buurt speelde ik vroeger ‘verstoppertje’. Soms was je de laatste die nog niet ontdekt was. Op zo’n moment zongen degenen die al ontdekt waren: ‘Blijf zitten waar je zit, verroer je niet, houd je adem in en stik niet.’ Het maakte de spanning in je schuilplaats natuurlijk nog groter. Maar het gebeurde ook dat je niet gevonden werd of het zoeken duurde te lang en dan stopte iedereen. Je kwam zelf dan maar uit je schuilplaats tevoorschijn. Het leek een overwinning, maar je voelde je tegelijk een verliezer. Niet gevonden worden, hoorde niet bij dit spel. Ik moet aan dit spelletje denken vanwege de gemeenteraadsverkiezingen. Ruim de helft van de kiezers ‘blijft zitten waar ze zit en verroert zich niet’. Ik heb meegedaan en mijn stem uitgebracht, maar ik baal enorm en voel me een verliezer. Het spelletje is behoorlijk verpest omdat meer dan de helft niet echt meegedaan heeft. Waarom is niet duidelijk. Wellicht geloven zij niet in dit spelletje, zijn deze wegblijvers tot op hun bot gefrustreerd over de politieke gang van zaken? Al de hele week heb een vervelend gevoel, een gevoel van onmacht.

Lees verder →

Wie kent dat niet? Iemand wordt kritisch aangesproken op zijn handelen en de eerste reactie is: ‘Ja, maar mijn collega zei, dat ik dat zo moest doen en dat heb ik maar zo gelaten.’ In plaats van eerst naar jezelf te kijken, schuif je de verantwoordelijkheid op het bordje van de ander. Een aantal mensen geeft zo altijd anderen of de omgeving de schuld en plaatst zich daarmee in de slachtofferrol. In bedrijven is dat gedrag vreselijk irritant, inefficiënt en slecht voor constructieve werkprocessen. Ook in onze Nederlandse samenleving, die we met elkaar vorm en inhoud moeten zien te geven, is het nemen van eigen verantwoordelijkheid essentieel voor het goed functioneren. Morgen bij de gemeenteraadsverkiezingen kunnen we uit het slachtoffergedrag stappen en onze eigen verantwoordelijkheid waarmaken door te gaan stemmen.

Lees verder →