Met de kinderen in de buurt speelde ik vroeger ‘verstoppertje’. Soms was je de laatste die nog niet ontdekt was. Op zo’n moment zongen degenen die al ontdekt waren: ‘Blijf zitten waar je zit, verroer je niet, houd je adem in en stik niet.’ Het maakte de spanning in je schuilplaats natuurlijk nog groter. Maar het gebeurde ook dat je niet gevonden werd of het zoeken duurde te lang en dan stopte iedereen. Je kwam zelf dan maar uit je schuilplaats tevoorschijn. Het leek een overwinning, maar je voelde je tegelijk een verliezer. Niet gevonden worden, hoorde niet bij dit spel. Ik moet aan dit spelletje denken vanwege de gemeenteraadsverkiezingen. Ruim de helft van de kiezers ‘blijft zitten waar ze zit en verroert zich niet’. Ik heb meegedaan en mijn stem uitgebracht, maar ik baal enorm en voel me een verliezer. Het spelletje is behoorlijk verpest omdat meer dan de helft niet echt meegedaan heeft. Waarom is niet duidelijk. Wellicht geloven zij niet in dit spelletje, zijn deze wegblijvers tot op hun bot gefrustreerd over de politieke gang van zaken? Al de hele week heb een vervelend gevoel, een gevoel van onmacht.

Het politieke krachtenveld van de laatste jaren ervaar ik helaas vooral als negatief. Ik mis het ‘bruggen bouwen’. Als individu delf je dan snel het onderspit, zeker als een meerderheid van de andere individuen niet mee wil doen. Met die gedachte in mijn hoofd, heb ik besloten dit keer strategisch te stemmen en niet mijn idealistisch babyboomhart te volgen. Ik conformeer me daarmee aan ‘de strijd om de macht’ en daar baal ik tegelijk van. Ik denk nu ook in ‘macht’, terwijl ik vind dat de politiek er is om ons mensen te helpen samen te leven, ieder vanuit zijn eigen individuele identiteit. Iedereen die kan, moet wel meepraten en meedoen, anders werkt het niet optimaal. Het doel van het politieke spel is communiceren en participeren om zo vanuit allerlei opvattingen te werken aan de inrichting van onze samenleving: letterlijk SAMEN LEVEN. In een democratisch land spelen we dit spel altijd gericht op de kwaliteit van het grotere geheel. We doen dat door voortdurend bruggen te slaan tussen de vele, verschillende opvattingen van mensen die hier leven. De ideale stad is een plek waar ruimte is voor ieder, die zichzelf noch beter noch minder acht dan zijn medemens. Het gaat om mensen, niet om rassen. Er is geen uitverkoren religie. Er is geen uitverkoren politieke partij. Essentie is dat de vrijheid van de een niet mag bestaan ten koste van de vrijheid van de ander. Tolerantie is het sleutelwoord.

IMG_1801Juni 2013 opent onze burgemeester Aboutaleb de nieuwe Pauluskerk Rotterdam. Hij onthult samen met onze bezoekers de slogan ‘Overwin het kwade door het goede’. Ruim 250 vrijwilligers, jong en oud, zoeken daar dagelijks het contact met ‘de zwakkeren’ in onze samenleving. Medeburgers, die net als u en ik op zoek zijn naar een goed bestaan in onze prachtige stad Rotterdam.