Soms hoor ik iemand zeggen: ‘Ik moet nog acht jaar, dan kan ik eindelijk met pensioen’. Iemand kan dit zeggen omdat hij weet, dat hij straks AOW en/of pensioen ontvangt. Als dit gezegd wordt tijdens een coachingsgesprek met een werknemer, dan stel ik altijd de vraag: ‘Je zegt dat je nog acht jaar moet en in die periode ontvang je 350.000 euro totaal aan salaris. Vind je dat je dat geld waard bent en wat ga je daarvoor doen?’ Waarom zou ik deze vraag ook niet aan mijzelf stellen, nu ik fulltime pensionado ben?

Lees verder →

We zwijgen een politieke partij dood, leggen een cordon sanitaire aan, of we zien iemand even niet staan. Dit doodzwijgen betreft in het geval van een politieke partij ook nog niet eens één persoon, maar heel veel mensen die al dan niet met overtuiging op deze partij stemmen. We denken dan dat de partij en haar ideeën verdampen op den duur. Niet rechtstreeks communiceren met elkaar betekent geen vruchtbare sociale netwerken bouwen en uiteindelijk jezelf als individu niet meer ontplooien. Het effect is dat we daarmee individuen en grote groepen mensen in een sociaal isolement drukken.

Lees verder →

Afgelopen zaterdag hoor ik een bekend politicus luidkeels roepen: ‘Ik heb niets verkeerds gezegd en ik bied dan ook niet mijn excuses aan. Het zijn de anderen die een hetze tegen mij en mijn partij voeren.’ Vervolgens reageren de anderen (op één na): ‘Als je geen excuses aanbiedt, praten we niet meer met je.’ Zowel de boodschapper als de ontvanger stoppen met de communicatie. De filosoof Levinas betoogt dat ieder mens bestaat bij de gratie van de andere mens. In mijn optiek is verbinding leggen tussen mensen de levensadem van iedere mens en zijn we zo letterlijk en figuurlijk aan elkaar verbonden in deze wereld. In onze nog prille geïndividualiseerde samenleving is niet communiceren de achilleshiel voor een positieve ontwikkeling daarvan.

Lees verder →