Tijdens onze vakantie in Spanje krijg ik bij het lopen behoorlijk last van mijn linker heup. Ik weet dat er al lange tijd een lichte slijtage in dat heupgewricht zit en dus is mijn eerste gedachte ‘dat wordt een nieuwe heup’. Tegelijkertijd gebeurt er mentaal iets heftigs. Als ik ergens in mijn lijf pijn voel, associeer ik dat tegenwoordig met mijn leeftijd. Het is een hypochondrische focus, waar ik steeds meer last van krijg nu ik de vijfenzeventig jaar gepasseerd ben. Zo van ‘Oei, ga ik nu echt aftakelen?’.

Al jaren is het boekje Oei, ik groei! een wereldwijde bestseller voor ouders met een opgroeiende baby. Ook onze pasgeboren kleinzoon Lio wordt gespiegeld aan de – daarin beschreven – tien sprongetjes van de baby op mentaal en fysiek vlak. Veel ouders ervaren deze kennis over de ontwikkeling van hun baby als erg prettig en geruststellend. Na deze tien stappen gaat de groei natuurlijk door.

In mijn vakgebied, gerontologie, blijkt uit longitudinaal onderzoek dat de groei op zowel fysiek als mentaal gebied zelfs tot op hoge leeftijd door gaat of door kan gaan. Daar moet je overigens actief aan blijven werken. Onderzoek laat eveneeens zien, dat vanaf gemiddeld het vijfenzeventigste levensjaar de kans groot is, dat het snel bergafwaarts kan gaan met je algehele gezondheid.

Mentaal gezien voel ik mij hooguit ergens in de zestig, echter mijn biologische leeftijd is dat niet. Daarom raak ik bij opkomende fysieke pijntjes en ongemak gauw in de paniekmodus van ‘Oei, ik ga nu echt aftakelen’. Wellicht speelt mee dat ik in mijn leven nauwelijks zware of ernstige fysieke ellende heb meegemaakt.

Onderzoek in het ziekenhuis vorige week wijst uit dat de slijtage in mijn linkerheup niet groter is geworden ten opzichte van tien jaar geleden. Voorlopig dus geen nieuwe heup. In overleg met mijn huisarts komt de fysiotherapeut nu in beeld om te helpen mijn spieren in rug en been te versterken. Als mentale oppepper benadrukt mijn huisarts: ‘Dit fysieke ongemak gaat gewoon weer over’….

Gelukkig maar!

Na twee jaar coronapandemie, durven we weer een vakantietripje naar het buitenland te maken. Afgelopen week stappen we op de Thalys naar Parijs voor een vijfdaagse stedentrip. We hebben er extra zin in, want het biedt niet alleen enige afleiding van de vreselijke oorlog in Oekraïne, maar vooral ook heeft Parijs voor ons een heel bijzondere betekenis.

Als pensionado kijk je meer dan voorheen terug op hoogte- en dieptepunten in het leven. Vaak besef je pas vele jaren later wat de gebeurtenis zo bijzonder maakt. Parijs 1972 is zo’n bijzonder moment, want dan gaat mijn lief ruim een half jaar naar Parijs als au pair. Ik ben dan net enkele maanden smoorverliefd op haar. Ik wil en kan haar niet tegenhouden, maar vind het erg lastig en spannend. Om dat verliefdheidsvuur brandend te houden, rijd ik ongeveer om de drie weken met de auto naar Parijs: vrijdagmiddag om vijf uur weg en zondagavond laat weer thuis in Arnhem. Dat het goed heeft uitgepakt, is nu vijftig jaar later wel duidelijk!

Natuurlijk zijn we in al die jaren meerdere keren in Parijs geweest, ook met onze kinderen. Maar deze keer stappen we specifiek met deze herinnering op 1 maart 2022 uit de trein op het Gare du Nord met de woorden: Parijs, hier zijn we weer!

We hebben een eenvoudig hotelletje in Le Marais geboekt. Goed gelegen in het centrum van Parijs, zodat we gemakkelijk te voet van deze fantastische stad kunnen genieten. We slenteren met QR code en stappenteller op zak door brede straten, mondkapje gereed onder de kin. We lopen langs de Seine, Place de la Concorde en de Eiffeltoren. We zien de Notre Dame, die in de steigers staat. Als we rusten, pakken we een van de vele terrasjes voor een koffie, thee, biertje of wijntje. We bezoeken het Louvre en lopen onderweg af en toe een prachtige kerk binnen.

Eenmaal in de kerk kunnen we het niet laten een kaarsje aan te steken en samen de wens uit te spreken dat onze allerliefste kinderen en kleinkinderen ook een gelukkig en fijn leven zullen hebben.

Het staat me steeds meer tegen een boek te lezen op de e-reader, behalve op vakantie dan. Het zwarte, donkere apparaat nodigt niet uit om het te openen, laat staan er in te gaan lezen. Daarom heb ik laatst weer eens een, hard copy, een gewoon boek, gekocht: De Tovenaar van Colm Tóibin, een geromantiseerde biografie over Thomas Mann. Een dikke pil, die ik met veel plezier binnen een week uitgelezen heb. Het is een verademing om overdag even een boek te pakken dat op een tafeltje uitnodigend ligt te wachten om gelezen te worden. Je ziet de omslag, de titel en de dikte. Je kunt tijdens het lezen gemakkelijk terug en vooruit bladeren. Lezen brengt je voor even in een andere wereld en is een heerlijk rustpunt. Tot mijn eigen verrassing smaakt het naar meer en ik lees nu het boek van Thomas Mann ‘Jozef en zijn broers’. Het enige nadeel is dat dit boek zo dik is dat het lastig vasthouden is.

Sowieso vraag ik mij de laatste tijd regelmatig af of digitalisering nu zo verheffend en prettig is. E-reader, Email, App, Twitter, Instagram, Facebook, Linkedin, Blog, het communiceert gemakkelijk en heeft een enorm bereik. Echter, het heeft tegelijk iets onpersoonlijks, het werkt zelfs enigszins vervreemdend. Een echt boek lezen, een brief schrijven, een ansichtkaartje sturen, gewoon met de hand iets opschrijven….ik doe het bijna nooit meer. Mijn eigen handschrift kan ik zelf nauwelijks nog lezen.

Natuurlijk vraag ik mij als pensionado af: ‘Is alles van vroeger nu beter?” Nou, zeker niet zou ik zeggen. Met veel plezier schrijf ik al jaren een blog over mijn ouder worden. Dat wordt verspreid via email, facebook en linkedin. Toch kan ik het niet laten: in 2016, 2018 en 2021 heb ik van die blogs een echt boekje laten maken.

Erg leuk om weg te geven aan familie en vrienden en er dan op de eerste pagina een handgeschreven persoonlijke opdracht in te schrijven.