Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20220214_135048.jpg

Het staat me steeds meer tegen een boek te lezen op de e-reader, behalve op vakantie dan. Het zwarte, donkere apparaat nodigt niet uit om het te openen, laat staan er in te gaan lezen. Daarom heb ik laatst weer eens een, hard copy, een gewoon boek, gekocht: De Tovenaar van Colm Tóibin, een geromantiseerde biografie over Thomas Mann. Een dikke pil, die ik met veel plezier binnen een week uitgelezen heb. Het is een verademing om overdag even een boek te pakken dat op een tafeltje uitnodigend ligt te wachten om gelezen te worden. Je ziet de omslag, de titel en de dikte. Je kunt tijdens het lezen gemakkelijk terug en vooruit bladeren. Lezen brengt je voor even in een andere wereld en is een heerlijk rustpunt. Tot mijn eigen verrassing smaakt het naar meer en ik lees nu het boek van Thomas Mann ‘Jozef en zijn broers’. Het enige nadeel is dat dit boek zo dik is dat het lastig vasthouden is.

Sowieso vraag ik mij de laatste tijd regelmatig af of digitalisering nu zo verheffend en prettig is. E-reader, Email, App, Twitter, Instagram, Facebook, Linkedin, Blog, het communiceert gemakkelijk en heeft een enorm bereik. Echter, het heeft tegelijk iets onpersoonlijks, het werkt zelfs enigszins vervreemdend. Een echt boek lezen, een brief schrijven, een ansichtkaartje sturen, gewoon met de hand iets opschrijven….ik doe het bijna nooit meer. Mijn eigen handschrift kan ik zelf nauwelijks nog lezen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20220214_133710.jpg

Natuurlijk vraag ik mij als pensionado af: ‘Is alles van vroeger nu beter?” Nou, zeker niet zou ik zeggen. Met veel plezier schrijf ik al jaren een blog over mijn ouder worden. Dat wordt verspreid via email, facebook en linkedin. Toch kan ik het niet laten: in 2016, 2018 en 2021 heb ik van die blogs een echt boekje laten maken.

Erg leuk om weg te geven aan familie en vrienden en er dan op de eerste pagina een handgeschreven persoonlijke opdracht in te schrijven.