‘Je blog heb ik enkele malen gelezen en ik ervaarde het als heel plezierig geschreven. Maar ik constateer dat ik in het algemeen de blog niet lees en doorklik naar een andere mail. Zou je mij dan ook van de verzendlijst af willen halen? Bvd! En veel succes gewenst!’ Aldus een van de lezers van mijn blog. Deze mededeling is natuurlijk prima en duidelijk. Toch moet ik bij zo’n mededeling even slikken, want het voelt enigszins als een afwijzing of miskenning. Ik heb dat gevoel vaker. Je zou eigenlijk zeggen dat je oud en wijs genoeg bent om dat gewoon te accepteren. Wat is het toch dat me dat dwarszit? Ik heb wel eens bedacht dat het zit in het feit dat ik graag goed en aardig gevonden wil worden. Ik zal iemand niet gauw kwetsen en probeer altijd begrip op te brengen. Ik ben iemand die zelden ruzie maakt, en het zelfs eerder uit de weg gaat. Ik ben geen harde, ik ben een softie. De dingen die ik doe, daar wil ik 100% achterstaan en waar ik mee bezig ben, wil ik dan ook goed doen. Maar tegelijkertijd voel ik mij altijd wat onzeker, niet op het moment zelf, maar daarna als anderen er iets van (moeten) gaan vinden. Lees verder →

De Westerse stam waar ik deel van uitmaak bestaat uit burgers en van die burgers wordt verwacht dat zij zo lang mogelijk in de samenleving inzetbaar zijn. Inzetbaar vooral voor werk, wel te verstaan, want werk is het hoogste goed dat de burger in mijn stam kan bereiken in zijn leven. Ik heb het onze koning deze week nog plechtig horen zeggen op de 3e dinsdag van september: ‘Mensen naar banen leiden is voor 2015 en daarna de belangrijkste doelstelling van onze regering’. In de VPRO gids lees ik een introductie op de themaweek ‘Alle tijd van de wereld’. Daarin staat een quote van de Engelse schrijver, denker en hippie Alan Watts: ‘Wij mensen hebben altijd haast. We willen zo snel mogelijk de vaardigheden en het ritme van werk omzetten in geld. Dan zo snel mogelijk naar huis, waar we kunnen beginnen met ons werkelijke leven, het onszelf vermaken en genieten.’ Mijn en uw leven als burger verloopt volgens het vaste patroon van een drietrapsraket: eerst 20 jaar onderwijs, dan 50 jaar arbeid en vervolgens met pensioen, niets doen, uitrusten of cynisch gezegd lanterfanten. Je tijd op aarde zit er bijna op en binnenkort word je drietrapsraket naar de hemel geschoten. Lees verder →