Het beeld is van brons en stelt een menselijk figuur voor zonder hart. Het staat symbool voor het hart van Rotterdam dat verloren gegaan is bij het bombardement. ‘De verwoeste stad’ is het beeld van Ossip Zadkine dat op 15 mei 1953 is onthuld en nu op Plein 1940 staat aan de Leuvehaven, naast het Maritiem Museum. Zelf zei de kunstenaar over de sculptuur: ‘De menselijke pijn bewaren, die veroorzaakt werd aan een stad, die alleen maar het verlangen had te leven en zich uit te breiden als een woud, bij de goddelijke genade. Een angstkreet voor de onmenselijke wreedheid (…) En ook een les voor de toekomst, voor de dageraden van diegenen die jonger zijn dan wij …’. 
Woensdag 7 januari, ruim zestig jaar later, sta ik samen met vierduizend Rotterdammers om dit beeld. Rotterdam betuigt luidkeels steun aan onze Parijse medeburgers, waar twee afschuwelijke aanslagen hebben plaatsgevonden: 12 doden op de redactie van het satirische weekblad Charlie Hebdo en vier doden in een Joodse supermarkt. Rillingen lopen over mijn rug en met moeite houd ik de tranen in mijn ogen tegen. Een ongelooflijk gevoel van onmacht overvalt mij, ondanks het feit dat we hier met zo velen staan. Ik kan het niet begrijpen. Misschien wil ik het niet begrijpen. Ik voel me dagenlang na deze aanslagen moe en ik vermijd waar mogelijk de informatie in de media. Het nieuws en de commentaren tracht ik vooral globaal te volgen. Het mechanisme van zelfbescherming treedt in werking: als een kind kruip ik onder de tafel of in bed liggend, trek ik de deken over mijn hoofd. Belangrijk voor mij is, indrukken gedoseerd binnen te laten, zodat de chaos en de onrust in mijn hoofd enigszins te behappen is. Maar bij deze manifestatie bij het beeld van ‘De verwoeste stad’ moet ik de confrontatie met mijn onmacht aangaan, samen met anderen. Lees verder
Utopie
14 woensdag jan 2015
Posted in individu & omgeving
De beroemdste fontein, de Trevi-fontein, hét symbool van ‘la dolce vita’ staat in zijn geheel in de steigers voor een grote renovatie. Het Vaticaan laten we dit keer aan ons voorbijgaan, daar zijn we jaren geleden samen met onze kinderen uitgebreid geweest. Haast vanzelfsprekend gaan we in de kerstnacht naar een van de oudste kathedralen, de Santa Maria Maggiore, gebouwd rond 402. Het is bijna middernacht en onderweg naar de kerk zien we tientallen zwervers en daklozen op kartonnen dozen liggen tegen winkelpuien aan. Een schrijnend beeld dat we in Rotterdam niet meer in die mate tegenkomen, mede dankzij het beleid van de gemeente dat niemand op straat hoeft te slapen en dankzij de inspanning van velen, waaronder de Pauluskerk. Je weet dat het in Italië niet goed gaat met de economie en misschien is er geen direct verband met deze daklozen, maar toch, het zijn er wel heel erg veel in die oude stad Rome. Op het grote plein voor de kathedraal staan al honderden kerkgangers te wachten op het moment dat zij naar binnen mogen. Tussen al deze mensen door lopen wakkere bedelaars met witte plastic bekertjes die vragen om een extra bijdrage, omdat het kerst is. Tijdens de nachtdienst gaat ook nog een van de bedelaars pontifikaal in het middenpad op de grond liggen. Het voelt ongemakkelijk aan. Na enige tijd wordt deze man met zachte hand, maar wel dwingend door de Suisse, de ordebewaker, de kerk uitgezet. 
fulltime pensionado 