Begin deze week is op de site van het Rotterdamse tijdschrift VersBeton onderstaand artikel over vluchtelingen geplaatst. Ik heb dit geschreven als voorzitter van de Pauluskerk Rotterdam.

Als Rotterdammers zijn we trots op onze haven. Wat we vaak vergeten is dat die haven is opgebouwd dankzij migranten. Zo speelden de Kaapverdianen een grote rol. Ze hadden het financieel slecht in hun eigen land, zochten voor zichzelf een betere toekomst en vonden die in Rotterdam. Ze werden met open armen ontvangen want onze stad moest opgebouwd worden. Velen van hen gingen in de haven aan de slag. Zo droegen de Kaapverdianen bij aan de groei en bloei van onze haven. Juist de openheid van onze stad en de kansen die ze kregen waren voor hen een stimulans om keihard te werken en zich in te zetten voor Rotterdam en voor ons land. De Kaapverdianen voelden zich welkom en hun kinderen zijn inmiddels gewoon Nederlanders zoals ikzelf ook ben. De Kaapverdianen die toen hartelijk werden ontvangen, noemen we vandaag de dag gelukszoekers. Ze komen uit de hele wereld, vooral uit werelddelen waar men in armoede leeft. Het zijn vaak voormalige oorlogsgebieden of landen waar dictators tientallen jaren de scepter zwaaiden. Op een verblijfsvergunning hoeven deze mensen vandaag de dag niet meer te rekenen. Een deel wordt daarom uitgezet en een ander deel verdwijnt in de illegaliteit.  Lees verder →

Onze samenleving begint meer en meer in te spelen op de wensen en behoeften van de nieuwe ouderen, daartoe min of meer gedwongen – of beter gezegd uitgedaagd – door het feit dat er honderdduizenden babyboomers deze levensfase binnen stromen. De hamvraag voor iedere pensionado is: ‘Wat ga ik nu in deze levensfase doen?’ Ieder mens heeft de natuurlijke drang met iets bezig te zijn, te laten zien aan zichzelf en aan anderen dat je kunt presteren. Als dan bij je pensionering het betaalde werk wegvalt en blijkt dat je nog genoeg energie over hebt, dan ga je op zoek naar activiteiten. Eindelijk heb je tijd om Italiaans te gaan leren, een cursus edelsmeden te gaan doen of een cursus moestuinen. Je gaat extra energie stoppen in vrijwilligerswerk en meer tijd besteden aan sociale contacten. Het bijzondere van die keuzes is dat je het simpelweg leuk vindt en je het vooral doet vanwege die intrinsieke waarde. Je hoeft er geen carrière meer mee op te bouwen of inkomen mee te verwerven. Het is weer net alsof je kind met de kinderen mag zijn dat speelt om het spelen, gewoon omdat spelen in die fase van je leven een natuurlijke bezigheid is. Mij valt ook op, dat veel ouderen beseffen dat het wenselijk is iets extra’s te doen aan de lichamelijke conditie. Is er bij het jonge kind sprake van haast onbegrensde energie omdat het groeiende lichaam dat vraagt, nu vraagt het lichaam om extra beweging zodat het aftakelingsproces langzamer kan verlopen. Tot zover klinkt het allemaal heel normaal, heel natuurlijk.  Lees verder →