Ik moet vandaag iets bloggen over Stiertje onze kat. Het is een vreemde ochtend. Normaal word ik tussen het schrijven van het blog telkens gestoord door Stiertje onze lapjeskat. Het is dus een ‘zij’ met een mannelijke naam, precies 19 jaar geleden bedacht door onze kinderen. De laatste tijd is Stiertje bijna altijd buiten in de tuin, maar omdat het eten binnen staat in verband met vogels en andere katten, moet zij telkens in en uitgelaten worden, zodat zij rustig kan eten. En rustig eten is belangrijk voor Stiertje, want het gaat erg moeizaam. Het is duidelijk dat haar hoogbejaarde leeftijd de laatste weken merkbaar en zichtbaar wordt. Zij eet en drinkt heel veel, maar je ziet ze met de dag magerder worden en langzamer bewegen. Het ziet er heel slecht uit. Ruim 19 jaar heeft Stiertje dag in dag uit deel uitgemaakt van ons gezin en dat is ‘niet niks’. In het weekend komen de kinderen langs om afscheid te nemen. We besluiten maandag naar de dierenarts te gaan. We verwachten dat er geen zinnig perspectief meer is. En inderdaad, ze weegt nog geen 2 kilo, heeft bijna geen spiermassa meer en een hartslag van ruim 200. De dierenarts adviseert ons Stiertje in te laten slapen. Het is al bij al een emotioneel gebeuren: eerst bij het afscheid zondag, dan bij de dierenarts en na afloop bij het bellen naar onze kinderen om te zeggen dat Stiertje dood is. En nu vanmorgen is het onwerkelijk stil in en rond het huis. Lees verder →