De afgelopen twee weken heb ik weinig inspiratie voor het schrijven van een blog. Aangezien ik mijzelf de taak heb opgelegd regelmatig een blog te schrijven over mijn leven als fulltime pensionado, stoort mij dat. Het heeft direct invloed op mijn dagritme, want het blog schrijven is een rode draad daarin. Het gevolg is dat ik later opsta, meer loop te treuzelen en mij zelfs af en toe begin te vervelen. Dan duurt een dag lang!
Ik ben meer een denkdoener dan een handwerksman. Omdat daar even de klad in zit, ga ik zowaar diverse kleine klusjes in en rond het huis doen. Helaas verbetert mijn gevoel van ‘lekker in mijn vel zitten’ er nauwelijks van. Ik vraag mij natuurlijk af hoe dat komt? Heeft het te maken met de intredende herfst? Of met het feit dat mijn lief sinds één oktober meer thuis is, omdat zij met deeltijd pensioen is gegaan?
Vanaf mijn fulltime pensionado-zijn, ben ik zelf honderd procent verantwoordelijk voor de invulling van mijn dag. Inmiddels weet ik uit ervaring dat als zich er in mijn directe omgeving kleine of grote veranderingen voordoen het direct invloed heeft op mijn dagritme. Misschien ben ik minder flexibel aan het worden, zodat ik daardoor sneller uit mijn ritme raak? Ik kan niet echt een bevredigend antwoord vinden en dus ga ik geforceerd op zoek naar inspiratie. Het gaat nu eenmaal niet altijd vanzelf. Soms moet je er energie in stoppen, de eigen regie pakken en dat doe ik dan.
Ik geef mijzelf maandagmorgen dus een schop onder de kont en zet mij achter de computer om een blog te schrijven. Op mijn bureau ligt een essay van Hans de Bruijn in Letter en Geest van Trouw over de Amerikaanse verkiezingen van Senaatsleden en Huis van Afgevaardigden. 
Hij beschrijft daarin hoe de Democratische politicus Beto O’Rourke uit Texas tracht een volledig eigen geluid te laten horen. O’Rourke doet niet mee met reageren op de standaard meningen van Republikeinen en Democraten. Hij vindt die labels er niet meer toe doen. Hij is pragmatisch, niet gericht op het uitvergroten van ‘wij versus zij’. Hij zoekt verbinding tussen mensen en wil met iedereen samenwerken, niemand buitensluiten. Deze (linkse) politicus boort andere emoties aan dan angst en boosheid. Hij heeft een eigen politieke boodschap, uitgaande van het feit ‘dat je alles uit mensen haalt wat er in zit.’ Hij praat over ambities en aspiraties van mensen, over compassie met kwetsbare mensen. Het betekent, aldus de Bruijn ‘een keuze voor een inhoudelijk radicaal ander verhaal, waardoor het midden dus open komt te liggen. Dat combineer je vervolgens met een gematigde, verzoenende houding, een accent op compassie.’
Dit artikel geeft mij inspiratie omdat het aansluit bij het gedachtegoed van de cultuur-filosoof Arnold Cornelis, waar ik een groot fan van ben. In zijn standaardwerk ‘De logica van het gevoel’ (1997) spreekt Cornelis over communicatieve zelfsturing als competentie waarmee het individu als het ware uit zichzelf de uitdaging voelt om negatieve, innerlijke basisemoties als angst, boosheid en verdriet om te zetten in positieve ervaringen. Daarover communiceer je dan met anderen in je omgeving en vice versa. Telkens als dat goed gaat, voel je je een gelukkig mens en zet je een stapje op de weg naar zelfherkenning. Dit individuele leerproces kan alleen slagen als de maatschappij zo ingericht is dat in de cultuur het beeld wordt gewekt van wat mens-zijn is.
In onze maatschappij anno 2018 hebben we dringend veel, heel veel politieke leiders nodig zoals O’Rourke, die mijn medemensen en mij helpen gelukkig te kunnen zijn, op de wijze zoals hierboven beschreven. Jammer is wel dat O’Rourke heeft verloren van de Republikein Ted Cruz. Hoopvol is dat hij veel meer stemmen heeft gekregen dan vooraf gedacht.
‘Ibiza, here we come!’ Mijn lief wordt vijfenzestig jaar en dat is een mooi moment om samen met de kinderen en kleindochter (bijna één jaar) het leven te vieren. Hoewel het niet haar officiële pensioenleeftijd is, blijft het een kroonjaar. Ibiza lijkt ons leuk omdat dit partyeiland vol bekende Nederlanders tot de verbeelding spreekt van onze kinderen, en voor ons is het even weer proeven van de hippietijd uit de jaren ’70. Dus stappen we voor een midweek vakantie in het vliegtuig.
Eerlijk gezegd vind ik vliegen niet prettig. Het is een open deur, maar zonder vliegtuig kun je niet gemakkelijk in korte tijd ergens naar het buitenland gaan. Daarbij komt dat er dagelijks vliegtickets aangeboden worden tegen absurd lage prijzen. Dat maakt het haalbaar om even tussendoor een vakantie te plannen. Enige wroeging is er vanwege het feit dat ik met vliegen een extra grote bijdrage lever aan de luchtvervuiling. Hoewel vliegen de meest veilige manier van reizen is, heb ik altijd een onveiliger gevoel bij vliegen dan bij autorijden. Nu ik in het vliegtuig naar Ibiza stap, schiet even de gedachte door mijn hoofd dat bij een vliegtuigcrash ons hele gezin van de aardbodem verdwenen zal zijn. Hoe bizar kan een familiereisje, waar je het leven viert, eindigen? Even vraag ik me af of er andere mensen in het vliegtuig zitten die ook zo denken? Natuurlijk zet ik deze gedachten snel van me af.
Ons zeer ruime appartement ligt pal aan de boulevard in Santa Eularia. De weersvoorspellingen vooraf zijn niet zo goed, maar in werkelijkheid hebben we een zonnige week met een klein beetje regen. De kinderen hebben pech dat net een week eerder alle clubs hun final party hebben gehad, dus zij moeten het doen met de posters van de clubs met bekende namen van de DJ’s als Martin Garrix, Afro Jack en Hardwell. Het is een swingend eilandje met een echte hippiemarkt en mooie strandjes en baaitjes. In één daarvan zien we een groep hippies samen eten, drinken, blowen én gedichten voorlezen.
’s Avonds zittend met z’n allen op een van de vele terrasjes, haal ik herinneringen op uit onze hippietijd. In de jaren ’70 ben ik een tijdje een van de discjockeys geweest bij Wampie Club Huissen. Ik draaide op de zaterdagavond voornamelijk top 40 singeltjes. De bezoekers kwamen overal vandaan. Buiten stonden dan auto’s, fietsen en allerlei soorten brommers: Zündapp’s , Kreidler’s , Puch’s en de Tomos. Wampie werd opgericht in 1966 door Wim Geene. In de deel van een oude boerderij had hij een dansvloer getimmerd, een bar en toiletten. De eerste jaren kwam de muziek uit een jukebox en het bier uit flesjes. Maar toen een keer de Arnhemse Storyville Jazzband optrad, kwamen er veel jongeren uit Arnhem mee, ik ook. Vanaf dat moment werd het er elk weekend druk. Wampie werd verbouwd, er kwam een biertap en een professionele draaitafel. Ik zag er toen uit als een hippie: lang krulhaar, sikkie, kleurige, alternatieve kleding. Ik had twee draaitafels tot mijn beschikking en stond op een verhoging meteen naast de dansvloer. Regelmatig traden er live bands op zoals Cuby and the Blizzards, Q’65, de Outsiders, de Bintangs en Rory Calagher. Het waren de rebelse flower power jaren, hippies, Woodstock, en ook de nozems.
En terwijl de zon in de zee zakt, vertelt paps verder……In 1972 tijdens het carnaval overdag in Wampie Huissen ontmoet ik voor het eerst mijn lief. Zij is samen met haar oudere zus, die ik ken uit het uitgaanscircuit. Nog diezelfde avond kom ik haar weer tegen op het grote carnavalsfeest in Musis Sacrum in Arnhem. Ik ben meteen tot over mijn oren verliefd….tot op de dag van vandaag.
We proosten op de jarige, op onze lieve kleindochter die één jaar wordt en op elkaar, dankbaar voor al het goeds in ons leven. We spreken af volgend voorjaar, als wij vijfenveertig jaar getrouwd zijn, nogmaals het leven te vieren met familie en vrienden.
Als cadeautje voor Moederdag en Vaderdag dit jaar krijgen wij van onze kinderen een kaartje voor de voorstelling Soldaat van Oranje. ‘Dat is goed om eens uit je comfortzone te komen’, wordt er lachend bij gezegd. Wij zijn namelijk geen liefhebbers van musicals. Wel gaan we met een vriendengroepje naar voorstellingen in de Rotterdamse schouwburg, de Doelen en het Nederlands danstheater Den Haag. Een filmpje pakken doen we (vaste prik) op het jaarlijkse filmfestival in Rotterdam en soms (te weinig) in Lantaarn/Venster op de Kop van Zuid. We hebben ook een museumjaarkaart waar we (on)regelmatig gebruik van maken. Kortom we pretenderen enigszins cultuurfreaks te zijn en daar passen musicals voor ons niet in. Ik denk dat de kinderen ons daarom een beetje snobby vinden……
We laten ons natuurlijk uitdagen door de kinderen en plannen ons uitje op 5 oktober. Afgelopen zaterdag is het dan zover. ’s Middags komt het eerste appje met smilies binnen: ‘Paps vanavond is de avond! Terug naar vroeger maar ook een stap vooruit naar iets wat buiten je comfortzone ligt. Na vanavond gaat er vast een wereld voor je open. Ben je je al mentaal aan het voorbereiden?’
Er zijn meer dan 2500 voorstellingen geweest en ook vanavond zit de zaal weer helemaal vol, ongelooflijk! De musical duurt inclusief pauze 3, 5 uur en eerlijk gezegd vind ik het geen lange zit, maar een verrassende ervaring, de moeite waard.
fulltime pensionado 