Onze laatste stop in Israël is de oudste kibboets van het land, gelegen aan het meer van Tiberias. Tijdens de autorit vanuit Jeruzalem rijden we deels door bezet gebied. Aan weerszijden van de snelweg staan hoge hekwerken met veel prikkeldraad. Het voelt alsof dit land in een permanente staat van oorlog verkeerd. Zo is het feitelijk ook. Ik moet denken aan de muur van Berlijn, die in 1989 gesloopt is. Toen dacht ik dat er wereldwijd een besef was, dat muren tussen mensen totaal geen oplossing biedt, laat staan vrede. Helaas, we leren niet van de geschiedenis. Het bouwen van muren gaat niet alleen verder in dit gebied, ook de grootste vriend van Israël, Donald Trump heeft de smaak van muren bouwen ontdekt.

We verblijven twee dagen in de Kibboets Degania Bet, gesticht in 1909 door Joden uit Oost Europa. De idealen achter de kibboetsen zijn: zelfvoorziening en gelijkheid, waarbij iedereen zich inzet voor de gemeenschap. Jammer dat de politiek deze idealen niet kan toepassen om het conflict tussen de Israëliërs en de Palestijnen op te lossen. Overigens kunnen wij in onze geïndividualiseerde samenleving daar ook veel van leren. Het blijkt dat jonge Israëliërs met kleine kinderen graag naar een kibboets verhuizen, omdat het veel ruimte voor de kinderen en goede huisvesting biedt. Een autoritje door de Golanhoogten mag niet ontbreken. Deze prachtige en vruchtbare hoogvlakte is voor Israël van groot strategisch belang vanwege de ligging bij Syrië, Jordanië en Libanon.

Na zeven dagen eindigt hier onze Israël trip. We brengen de huurauto naar een ophaalpunt in Afula. Van daaruit is het een half uurtje met een taxi naar de grens. We steken over bij de Sheik Hussein Bridge, zo op het oog een grote grensovergang. Grenzen te voet oversteken vinden wij een van de meest avontuurlijke momenten op dit soort vakanties. Ook nu weer. We lopen eerst naar een gebouw waar een vrouwelijke grenswacht ons opwacht met de vraag: ‘Do you have a gun?’ We weten dat we niet moeten spotten of lachen, dus reageren we met een serieus ‘No, we don’t!’ Zonder verdere controle mogen we doorlopen. Na honderd meter komen we bij een gebouwtje waar we onze Shekels kunnen wisselen voor Jordaanse Dinars. Vervolgens lopen we langs de tweede Israëlische controle die niets voorstelt. We zien een groot leeg terrein met achteraan diverse gebouwen. Daar aangekomen, blijkt dat we moeten wachten op de bus, die ons naar het Jordaanse grensgedeelte brengt. Gelukkig is er een hal met airco, want het is 29 graden Celsius. Na een half uur mogen we de bus in stappen, nadat iemand onze papieren heeft gecontroleerd. We zijn de enige passagiers. Bij de Jordaanse grens lopen we op goed geluk naar een van de gebouwen. Bij de deur staat een bordje met de tekst ‘No luggage allowed’. Enigszins ongemakkelijk laten we onze bagage onbeheerd buiten staan, want wat moet je anders? Kennelijk zijn ze bang voor bommen?? In het gebouw treffen we Jordaanse douaniers, die al sigaretten rokend achter de balie ons op joviale toon te woord staan. Er moet een irisscan gemaakt worden van onze ogen. Die van mij lukt niet. Kennelijk is dat geen probleem. De visa worden in onze paspoorten gezet. We zijn inmiddels anderhalf uur verder en mogen nu langs de Jordaanse douane. Wederom nauwelijks of geen controle van onze bagage. Nog steeds is het douanegebied. Er blijken speciale taxi’s te staan, waar we een kaartje voor moeten kopen. Deze taxi brengt ons twee kilometer verder ‘outside the border’. Daar staat onze Jordaanse chauffeur en gids op ons te wachten. Zijn naam is Osama…

We zijn in Jordanië en hebben een rit van ruim twee uur voor de boeg naar Madaba. Maar eerst krijgen we een kop thee aangeboden in een soort wegrestaurant. We worden daar welkom geheten door de hele familie. Dit voelt anders dan Israël. Het voelt als een warm bad.

Wordt vervolgd…

 

Na Tel Aviv rijden we naar Jeruzalem, waar we twee dagen zullen verblijven. Vlakbij de Oude Stad hebben we een mooi hotel. Al langer is er de wens om Israël eens te bezoeken. In mijn jeugd en die van mijn lief is dit het Heilige Land. Wij zijn katholiek opgevoed. Weliswaar hebben we het geloof als zodanig niet meer, toch blijft het ergens in je gevoel aanwezig.

We bezoeken de eerste dag de Heilig Grafkerk en staan lang in de rij voor het Graf van Christus. We zeggen tegen onszelf: ‘Als we voor Lenin’s graf in Moskou en dat van Ho Tsji Minh in Hanoi in de rij hebben gestaan, moeten we dat hier ook doen. In de rij staan zingende en biddende groepen mensen. Het is fascinerend om te zien hoe intens men deze plek beleefd. In de smalle straatjes van de Oude Stad wemelt het van de souvenir winkeltjes. Al wandelend zien we op de Via Dolorosa een grote groep biddende mensen met voorop een oudere vrouw die een levensgroot houten kruis meesleept. Het geeft mij een vreemd gevoel. Waarschijnlijk kun je zo’n houten kruis huren? Een paar dagen later als we bij het meer van Tiberias zijn, zien we hoe mensen in witte gewaden zich onderdompelen op de plek in de rivier de Jordaan waar Johannes de Doper ooit Jezus zou hebben gedoopt. Bussen vol gelovigen rijden af en aan. De enorm grote souvenirwinkel ligt vol flesjes water uit de Jordaan.

De flesjes water en de sfeer doen mij terugdenken aan mijn gelovige vader, die vanwege een ernstige longziekte opgelopen in de oorlog, hoopt op een wonderbaarlijke genezing met het heilige water uit Lourdes. Het flesje met Lourdeswater staat jaren in de kast van de woonkamer. We mogen er alleen maar naar kijken. Veel later, ongeveer tien jaar geleden, krijgt mijn broer ineens via-via een krantenknipseltje uit de Arnhemsche Courant van 1953. Tot onze grote verbazing lezen wij daarin dat de heer J.P Beke, vader van zes kinderen, door de artsen genezen is verklaard van TBC. Het zou een wonderbaarlijke genezing zijn, die plaats heeft gevonden tijdens zijn verblijf in het sanatorium te Davos. Samen met de katholieke zusters aldaar was mijn vader een novenen gestart ter ere van de tranen van een Mariabeeld ergens uit Italië. Helaas……de harde realiteit is  dat mijn vader in 1961 overlijdt.

De tweede dag in Jeruzalem is een vrijdag. We mogen helaas niet de Islamitische wijk in. Duizenden moslims gaan naar de grote moskee voor het vrijdaggebed. Bij alle toegangen in de smalle straatjes van de Oude Stad staan zwaarbewapende militairen. Het is een van de weinige keren dat we in Israël duidelijk zichtbare beveiliging zien. We besluiten over de stadsmuur te lopen naar de Klaagmuur, het Joodse bedevaartsoord. Bij de klaagmuur word ik tegengehouden omdat ik op het vrouwelijke deel blijk te lopen. Ik kan natuurlijk de bordjes niet lezen.

Weer terug in ons hotel hebben we tijdens het happy hour voor de tweede keer een leuk en interessant gesprek met een sympathiek Amerikaans echtpaar uit Indianapolis. Het stereotype beeld dat veel Amerikanen alleen lokale kranten lezen en weinig van de wereld weten, blijkt uit dit contact. Hij werkzaam in de banking, zij accountant zijn voor het eerst in hun leven op vakantie, drie weken in Europa. Ze zijn belijdend katholiek en bezoeken daarom Rome en Israël. Ze kijken hun ogen uit en zeggen zelf dat zij dachten dat Amerika de wereld was. Nu blijkt de wereld zoveel groter met zoveel andere mensen, die ook aardig zijn, maar tegelijkertijd anders in de wereld staan. Zij schamen zich er zelfs een beetje voor. We discussiëren natuurlijk over Trump. Ze hebben niet op hem gestemd, maar willen hem als republikeinen niet afvallen.

Na de nodige wijntjes nemen we afscheid van elkaar met ….een selfie! Onze reis gaat verder naar het meer van Tiberias en Jordanië.

Wordt vervolgd….

 

Vrienden die ooit naar Israël zijn geweest waarschuwen ons voor de extreme veiligheidsmaatregelen. Mijn lief en ik zijn er een beetje zenuwachtig van geworden en zorgen er voor ruim drie uur voor vertrek op Schiphol te zijn. Het blijkt niet nodig. Er zijn geen (zichtbare) extra controles en we hoeven geen vragenlijsten in te vullen. Viereneenhalf uur later in Israël van hetzelfde laken een pak: geen bijzondere bewaking en controle. De eerste zweetdruppeltjes (het is 12 uur en erg warm) krijg ik pas als het niet lukt de huurauto te starten. Ergens moet ik eerst een code invoeren en dan pas op de startknop drukken. Na een hoop geklungel vragen we een taxichauffeur ons te helpen. Echt spannend wordt het als we een uurtje later dwars door het zeer drukke Tel Aviv rijden op zoek naar ons hotel vlak bij het strand. Dankzij de moderne technologie – Google Me – gaat dat aanvankelijk goed, totdat de telefoonbatterij leeg blijkt te zijn. Na lang zoeken en vooral rustig blijven als er boze, toeterende Israëliërs achter je rijden, bereiken we laat in de middag ons hotel. We laten het uitpakken van de koffers even wachten. We gaan eerst in de lobby genieten van een heerlijk koud biertje. 

In de loop der jaren heb ik mijzelf aangeleerd zo rustig mogelijk te blijven. Dat is moeilijk als je in de stress schiet. Ik weet dat stresshormonen bij het ouder worden meer gaan opspelen. Het is een onontkoombaar fysiek proces. Maar uit ervaring weet ik ook, dat je pas kunt genieten als je je stress goed weet te ‘managen’.  Ik probeer me er van bewust te zijn op het moment dat er stress dreigt: ‘Hoe moet ik deze huurauto starten?’ of ‘Oh jé, hoe vind ik nu ons hotel?’ of ‘Wat is de pincode ook alweer?’ Ik probeer dan rustig adem te halen, mijzelf in de hand te houden en te vertrouwen op de goede afloop. Achteraf valt het meestal mee. Zo, zie ik ieder jaar meer op tegen vliegen. Toch ben ik iedere keer blij dat ik gegaan ben. Erg onrustig word ik de laatste maanden van de afweging of we wel of niet verhuizen naar een appartement. Die onrust en angst geldt voor heel veel situaties bij het ouder worden. Je wordt niet alleen fysiek minder soepel, ook in je hoofd gaat het lastiger.

Tel Aviv is een mondaine stad met een prachtig zandstrand. We hebben deze eerste twee dagen geen speciale plannen. We beginnen met een middagje luieren op een ligbed onder een parasol. Het valt mij op dat er veel fitness plekken zijn, waar jonge mannen en vrouwen allerlei fysieke kunststukjes laten zien. Ik denk dat de verplichting om drie jaar in het leger te moeten gaan, er in ieder geval voor zorgt dat jonge mensen een goede en gezonde conditie opbouwen. Verder is het heerlijk om in deze voor ons onbekende stad rond te dwalen en de sfeer op te snuiven. We zitten dichtbij het Oude Jaffa met heel veel kunstwinkeltjes. Ooit hebben de Egyptenaren in deze oude haven geheerst. Er rijden verbazingwekkend veel elektrische fietsen en steps in de zeer heuvelachtige stad. Wij gebruiken een gewone fiets van het hotel om ons te verplaatsen. Het is even schrikken – vooral voor mijn lief – als ik door een auto van mijn fiets gereden wordt. Hij geeft mij geen voorrang, omdat hij er van uitgaat dat ik wel stop. Gelukkig loopt het goed af omdat ik vrij snel reageer en van mijn fiets af spring. 

Het kost altijd even tijd om te schakelen in de vakantiemodus. Het prachtige, warme weer helpt daar zeker bij. We zijn na twee dagen Tel Aviv helemaal klaar voor de rest van onze trip door Israël. Eerst naar Jeruzalem en het meer van Tiberias om vervolgens bij de Sheik Hussein Bridge te voet de grens over te steken naar een nieuw avontuur in Jordanië.

Wordt vervolgd…..