Sociaal reveil

Na zeven pensioenjaren speelt mijn leven zich steeds meer af in een relatief kleine, persoonlijke kring van gezin, familie en vrienden. In deze inner circle of life draait alles vooral om geborgenheid, liefde, intimiteit……emotie. Het mooie van de derde levensfase is, dat je beseft dat het leven uiteindelijk hierom de moeite waard en zinvol is.

Juist dit leventje is gedurende de coronapandemie behoorlijk onder druk komen te staan. Hoewel ik alle prikken heb gehad die er zijn, ben ik erg voorzichtig gebleven in al mijn contacten, ook die met de kinderen en kleinkinderen. Volgens mij heeft dat effect gehad op mijn gevoel van vitaliteit, welke de afgelopen twee jaar sterk heeft gefluctueerd van hoog naar laag en alles wat daar tussen zit.

De afgelopen weken verandert dit gevoel met rasse schreden ten positieve! De meeste coronamaatregelen stoppen en de samenleving begint weer beetje bij beetje te ontwaken. Daar komt bij dat we de eerste weken van maart hebben kunnen genieten van heerlijk zonnig weer. Het lijkt wel alsof ik uit een winterslaap met regelmatig vervelende dromen, kom. Ik voel weer energie in mijn lijf stromen en dat is heerlijk.

Met plezier pakken mijn lief en ik onze oma/opa rol weer op. Het voelt heerlijk om onze kleinkinderen van dichtbij te mogen zien opgroeien en liefde en geborgenheid te bieden. Het geeft extra energie. Iets lastiger is het om in het vertrouwde sociale ritme te geraken met familie en vrienden. Ieder heeft kennelijk zo zijn eigen opstartproblemen. De behoefte aan deze contacten lijkt na corona nog groter te worden, hoewel dat ook een typisch derde levensfase ‘dingetje’ is.

In het verlengde van dit sociaal reveil, zijn mijn lief en ik ouderwets actief in ons volkstuintje en chaletje in Friesland. Zelfs gaan we een paar weken met vakantie naar Spanje. Kortom, we hebben weer het gevoel dat we volop leven!

Wat eveneens goed is, dat deze energie helpt mentaal sterk te staan ten opzichte van alle berichtgeving over de vreselijke oorlog in Oekraïne.

Paris, nous revoilà

Na twee jaar coronapandemie, durven we weer een vakantietripje naar het buitenland te maken. Afgelopen week stappen we op de Thalys naar Parijs voor een vijfdaagse stedentrip. We hebben er extra zin in, want het biedt niet alleen enige afleiding van de vreselijke oorlog in Oekraïne, maar vooral ook heeft Parijs voor ons een heel bijzondere betekenis.

Als pensionado kijk je meer dan voorheen terug op hoogte- en dieptepunten in het leven. Vaak besef je pas vele jaren later wat de gebeurtenis zo bijzonder maakt. Parijs 1972 is zo’n bijzonder moment, want dan gaat mijn lief ruim een half jaar naar Parijs als au pair. Ik ben dan net enkele maanden smoorverliefd op haar. Ik wil en kan haar niet tegenhouden, maar vind het erg lastig en spannend. Om dat verliefdheidsvuur brandend te houden, rijd ik ongeveer om de drie weken met de auto naar Parijs: vrijdagmiddag om vijf uur weg en zondagavond laat weer thuis in Arnhem. Dat het goed heeft uitgepakt, is nu vijftig jaar later wel duidelijk!

Natuurlijk zijn we in al die jaren meerdere keren in Parijs geweest, ook met onze kinderen. Maar deze keer stappen we specifiek met deze herinnering op 1 maart 2022 uit de trein op het Gare du Nord met de woorden: Parijs, hier zijn we weer!

We hebben een eenvoudig hotelletje in Le Marais geboekt. Goed gelegen in het centrum van Parijs, zodat we gemakkelijk te voet van deze fantastische stad kunnen genieten. We slenteren met QR code en stappenteller op zak door brede straten, mondkapje gereed onder de kin. We lopen langs de Seine, Place de la Concorde en de Eiffeltoren. We zien de Notre Dame, die in de steigers staat. Als we rusten, pakken we een van de vele terrasjes voor een koffie, thee, biertje of wijntje. We bezoeken het Louvre en lopen onderweg af en toe een prachtige kerk binnen.

Eenmaal in de kerk kunnen we het niet laten een kaarsje aan te steken en samen de wens uit te spreken dat onze allerliefste kinderen en kleinkinderen ook een gelukkig en fijn leven zullen hebben.

Positieve gezondheid

“Arts en onderzoeker Machteld Huber maakt school met haar ideeën over positieve gezondheid. Van de krachten die gezond maken, vindt ze zingeving ‘de sterkste’ “, aldus de krantenkop boven het interview in Trouw.

Deze krantenkop uit mijn hart is gegrepen. Vanaf mijn pensioen ben ik extra bewust op zoek naar zingeving en inspiratie in mijn leven. De titels van mijn blogs duiden deze zoektocht: Goed Gevoel Kompas – Rust Roest – That’s Life – De BV Mensenmens – Hoezo Oud en Afhankelijk – Zelfonderhoud – Fundamentele Behoeften – All Inclusive Gevoel – Maatschappelijke Levenskracht – Er Toe Doen – 130 Jaar Gezond Oud Worden – Geluksmomenten – Blijf Altijd Jezelf – Ergens Bij Willen Horen – Waartoe Zijn We Op Aarde – Dagelijkse Worsteling – Mijn Persoonlijke Canon – Dor Hout – Verdriet en Inspiratie – Verleden en Heden – Geluksvogel ….. en natuurlijk mijn blog De Schijf van Vijf Voor Een Zinvol Leven (14 februari 2019).

Ergens in mijn lijf zit al mijn hele leven een kompas, dat mij helpt in de dagelijkse zoektocht naar een gelukkig en zinvol leven. In plaats van mediteren, reflecteer ik af en toe op mijn leven met behulp van de Schijf van Vijf voor een Zinvol Leven. Ik kijk dan naar hoogte- en dieptepunten en vraag mij af hoe ik telkens weer de juiste balans op de vijf levensdomeinen vind. Mijn focus ligt dan vooral op het levensdomein zingeving/inspiratie in combinatie met het levensdomein sociale contacten. Uit onderzoek (Baltes & Petzold) weten we dat die levensdomeinen vooral leiden tot een gelukkig leven.

Machteld Huber definieert gezondheid als ‘het vermogen om met het leven om te gaan’. Gezondheid is meer dan alleen maar afwezigheid van ziekte. In haar onderzoek heeft zij aan patiënten gevraagd welke begrippen zij associëren met gezond. Uiteindelijk komt zij tot zes dimensies, die zij positieve gezondheid heeft genoemd: lichamelijk – mentaal – spiritueel/existentieel of zingeving – kwaliteit van leven – meedoen – dagelijkse functioneren.

Uit deze onderzoeken blijkt dat gelukkig zijn vooral ook te maken heeft met je innerlijke kompas en je eigen veerkracht waarmee je de dagelijkse balans zoekt. Het vermogen om met het leven om te gaan noem ik vaak simpel gezegd ‘hard werken aan jezelf’.