Na zeven pensioenjaren speelt mijn leven zich steeds meer af in een relatief kleine, persoonlijke kring van gezin, familie en vrienden. In deze inner circle of life draait alles vooral om geborgenheid, liefde, intimiteit……emotie. Het mooie van de derde levensfase is, dat je beseft dat het leven uiteindelijk hierom de moeite waard en zinvol is.

Juist dit leventje is gedurende de coronapandemie behoorlijk onder druk komen te staan. Hoewel ik alle prikken heb gehad die er zijn, ben ik erg voorzichtig gebleven in al mijn contacten, ook die met de kinderen en kleinkinderen. Volgens mij heeft dat effect gehad op mijn gevoel van vitaliteit, welke de afgelopen twee jaar sterk heeft gefluctueerd van hoog naar laag en alles wat daar tussen zit.

De afgelopen weken verandert dit gevoel met rasse schreden ten positieve! De meeste coronamaatregelen stoppen en de samenleving begint weer beetje bij beetje te ontwaken. Daar komt bij dat we de eerste weken van maart hebben kunnen genieten van heerlijk zonnig weer. Het lijkt wel alsof ik uit een winterslaap met regelmatig vervelende dromen, kom. Ik voel weer energie in mijn lijf stromen en dat is heerlijk.

Met plezier pakken mijn lief en ik onze oma/opa rol weer op. Het voelt heerlijk om onze kleinkinderen van dichtbij te mogen zien opgroeien en liefde en geborgenheid te bieden. Het geeft extra energie. Iets lastiger is het om in het vertrouwde sociale ritme te geraken met familie en vrienden. Ieder heeft kennelijk zo zijn eigen opstartproblemen. De behoefte aan deze contacten lijkt na corona nog groter te worden, hoewel dat ook een typisch derde levensfase ‘dingetje’ is.

In het verlengde van dit sociaal reveil, zijn mijn lief en ik ouderwets actief in ons volkstuintje en chaletje in Friesland. Zelfs gaan we een paar weken met vakantie naar Spanje. Kortom, we hebben weer het gevoel dat we volop leven!

Wat eveneens goed is, dat deze energie helpt mentaal sterk te staan ten opzichte van alle berichtgeving over de vreselijke oorlog in Oekraïne.