Een van de bijzondere dingen bij het ouder worden is dat je sneller emotioneel van iets kan worden. Je voelt als het ware steeds sterker de broosheid van het bestaan. Ik ben van nature al wel een beetje emotioneel, maar dat wordt erger nu ik in deze levensfase zit. Ik kan bijvoorbeeld emotioneel worden als ik jonge mensen zeer enthousiast hoor praten over hun passie. Ik voel dan dat onbevangen gevoel van mijzelf toen ik jong was en er helemaal voor ging. Ik durf gelukkig steeds meer toe te geven aan opkomende emoties. Afgelopen week raak ik diep ontroerd bij het lezen van een interview met voormalig hoogleraar Bob Smalhout.  Lees verder →

Of geld je gelukkig maakt, is maar de vraag. Meestal reageren mensen met de opmerking: ‘Feitelijk niet, maar het helpt wel!’ Bijna alles draait tegenwoordig om geld. Ooit met de bedoeling om oorlog te voorkomen wordt de Europese Unie opgericht, maar langzamerhand wordt deze Unie beheerst door geld. We beseffen nauwelijks nog, dat een munt meer is dan een betaalmiddel en een rekeneenheid. ‘Een munt heeft ook een sociale rol. Iedere munt is gestoeld op vertrouwen, maar je kunt alleen maar vertrouwen hebben als er voldoende saamhorigheid is in de gemeenschap waarin die munt circuleert.’ De econoom Arjo Klamer zegt dit in het kader van de discussie over Griekenland. En inderdaad denkt de nieuwe Griekse regering er ook zo over. Zij vraagt de rijke landen om saamhorigheid. Als ze die niet vindt, zoekt ze daarvoor naar lotgenoten Italië, Spanje en Portugal, landen die ook tot hun nek in de strop van de euroschuld hangen. Die strop betekent voor de gewone burgers in die landen, geen uitzicht op een baan, geen uitzicht op de garantie van je basisbehoeften, geen uitzicht om te leven ……. en wat doe je dan? Lees verder →

In de bijlage van Trouw lees ik onlangs een prachtig essay van Willem Jan Otten. De titel is zeer uitdagend: ‘Oud worden, je kunt er niet jong genoeg mee beginnen.’ Voor de opa van Willem Jan Otten is anciënniteit een pluspunt, zelfs een soort verdienste. Het is in die tijd normaal dat je dat oud zijn al vroeg laat zien met behulp van wandelstok en gleufhoed. Dat is ruim honderd jaar later wel even anders. Ik ben achtenzestig jaar, maar voel me jonger! Tegenwoordig zegt bijna iedereen dat, ik ook. Maar waarom eigenlijk? Ik doe, aangestuurd door mijn lief, mijn uiterste best om er jong uit te zien. Nu zie ik er kennelijk ook niet heel oud uit, want mensen reageren verbaasd als ze mijn leeftijd horen. Steevast is de reactie: ‘Nou, dat zou je toch echt niet zeggen!’ Het klinkt mij positief in de oren, maar het klinkt ook alsof het niet mooi is om oud te zijn. Misschien wel daarom heb ik het woord fulltimepensionado bedacht. Hiermee duid ik enigszins eufemistisch een zelfstandige levensperiode aan, waarin net als al die andere periodes daarvoor in mijn leven, van alles kan groeien en bloeien. Tegelijkertijd is het ook de periode van mijn leven om mijzelf te herkennen in de menselijke strijd om te leven en de afwijzing van de naderende dood.  Lees verder →