Op internet kom ik onlangs filmpjes tegen ‘De snijtafel’ geheten, waarin twee journalisten zeer kritisch, komisch en uitgebreid enkele gesprekken fileren uit het DWDD programma. Zij tonen aan dat de interviewer in zijn communicatie al van te voren heeft bepaald waar het gesprek naar toe moet gaan. De interviewer is in hun ogen vooral gericht op ‘mooivinders’ en ‘allesvinders’. Daardoor vindt er oppervlakkige communicatie plaats, zeggen de journalisten. Dat is op zich niet erg, maar je moet niet pretenderen dat het een cultureel programma is, dat een open mindset heeft en van daaruit diepgaande gesprekken voert. Je zet mensen dan op het verkeerde been en op den duur werkt dat uithollend. Lees verder →

Wie kent dat gevoel niet? Je hebt alles wat je hartje begeert: een partner, een baan, een huis, een lieve familie en goede vrienden en toch zit je niet lekker in je vel. Het werk valt je zwaar, je partner zie je te weinig, je huilt spontaan, je bent al maanden grieperig en dat gaat maar niet weg. Het lukt je maar niet om daar verandering in te brengen. Je werkt vier dagen, de vijfde dag heb je nodig om bij te komen en de zesde dag om allerlei routineklusjes te doen zoals boodschappen, huis op orde brengen. Alleen op de zondag heb je een beetje energie, maar dan is er meestal weer een andere ‘verplichting’. Je raakt het rotgevoel maar niet kwijt. Lees verder →

Nu de zon volop schijnt, heb ik voor mijn klussenwerk in het volkstuintje een paar oude T-shirts uit de kast gehaald. Op één daarvan staat de prachtige zin uit een gedicht van Lucebert ‘Alles van waarde is weerloos’. Dat stukje tekst staat ook in mooie neonletters op de gevel van de Rotterdamse bibliotheek. Deze zin, losgerukt uit een gedicht, is een spreuk geworden. En spreuken gaan in je hoofd nestelen. Zo zit deze spreuk in mijn hoofd gisterenavond in de Doelen, als ik luister naar een prachtige uitvoering van de Matthäus-Passion, het ruim 2000 jaar oude lijdensverhaal van Jezus. En dan ineens tijdens de dramatische klanken van het slotlied moet ik denken aan Pater Frans van der Lugt. In zijn persoon krijgt de spreuk vanavond een actueel gezicht. Het rijke, waardevolle leven dat pater Frans van der Lugt al meer dan 35 jaar in Syrië leidt, wordt hem uiteindelijk niet gegund. Enkele onmachtige mensen vermoorden hem koelbloedig. In de persoon van pater Frans staat Nederland en de hele wereld deze week even een fractie van een seconde te kijk. De ultieme goedheid versus het ultieme kwaad en het kwaad lijkt te winnen, of toch niet? Menig commentaar in de kranten en op TV doen melding van het gegeven dat in de perceptie van pater Frans, hij geen vijanden kon hebben. Voor pater Frans is de zwakkere mens van welke afkomst of religie dan ook de grootste rijkdom. Daar zet hij zich al bijna zijn hele leven met hart en ziel voor in. Wie kan daar iets op tegen hebben? Een leven geheel in dienst van betekenisvolle contacten, in de rotsvaste overtuiging dat ieder mensenleven waardevol is. Als ik na dit concert thuiskom, is het de hoogste tijd om het gedicht van Lucebert eens in haar geheel te lezen.

Lees verder →