Ik merk dat bloggen voor mij werkt als mediteren: ik zet de tijd even stil en probeer in mijzelf te gaan. Daar komen dan ‘verse’ gedachten te voorschijn die mij inspireren, niet alleen voor de dag die verder komen gaat, maar ook voor de nabije toekomst. Ik doe dit allemaal omdat ik merk dat er de laatste twee jaren veel in mijn dagritme verandert. Het lijkt soms of het moeilijker is voor mij om energie te halen uit mijn ‘dagelijkse leventje’ en dat is raar. Ik ben hardstikke gelukkig met mijn gezin, mijn beide families, mijn vrienden en veel van mijn (zakelijke) relaties. Dit geeft een gevoel van dankbaarheid en trots, want ik heb er mijn best voor gedaan en doe dat nog steeds. Maar wat is er nu anders, dan voorheen? Ik kan maar één hoofdreden bedenken: ik denk veel meer na over de korte tijd die ik nog te gaan heb in mijn leven. Die gedachte geeft mij ook het gevoel meer op mijzelf aangewezen te zijn. Heel praktisch speelt mee dat mijn advies en consultancy werk minder wordt. Er komt ineens veel ruimte in mijn dagelijkse leven. Ik heb nu de tijd en ik voel de noodzaak om te gaan kijken hoe ik mijn dagelijkse leven denk in te vullen.

Ik besef dat mijn leven er anders uit komt te zien. Ik wil zoveel mogelijk zelf de route bepalen en dat vraagt extra energie. 

.

Ik vergelijk mijn leven wel eens met een avontuurlijke trektocht met vaste en wisselende routes, omgevingen en medereizigers. Een levensloop trektocht als baby, peuter, kleuter, kind, jongen/meisje, jong volwassene, volwassene, oudere volwassene en straks hoogbejaarde. Ik heb met vallen en opstaan geleerd waar ik op moet letten om het naar mijn zin te hebben. Zo weet ik dat ik andere mensen absoluut nodig heb en dat gevoel wordt alleen maar sterker nu bij het ouder worden. De filosoof Levinas zegt: het individu kan alleen bestaan bij de gratie van de medemens, met wie hij een betekenisvolle relatie kan aangaan. Lees verder →

Viktor Frankl (1955) geeft aan dat zin zoeken in het leven haast voorbehouden lijkt aan ouderen. En dat kan ik inmiddels grotendeels beamen, omdat ik ervaar hoe mijn ‘goed gevoel kompas’ zich in de loop van mijn leven ontwikkelt. Eigenlijk moet ik zeggen dat ik steeds de behoefte heb om in mijn dagelijkse leven zin te ervaren. Bijvoorbeeld in mijn sociale netwerk met mijn gezin, vrienden en familie. Ik zoek zodanig contact, dat het ergens over gaat. Toevallig (of niet) gaan we binnenkort met een vriendengroepje van zes 1x per maand een avondje ‘bomen’. Al heel veel jaren probeer ik ook in mijn zakelijke contacten met individuele mensen een warm contact op te bouwen. Dit goed gevoel kompas in ieders levensloop is er vanaf de geboorte en het werkt in alle fasen van het leven. De gerontoloog Baltes duidt dit kompas als de ervaringscompetentie en hij zegt:‘Oefening baart kunst’. Je kunt deze ervaringscompetentie dus ontwikkelen en verbeteren. Het onderzoek van Baltes toont aan dat dit kompas tot op zeer hoge leeftijd (75+) kan doorontwikkelen. De cultuurfilosoof Arnold Cornelis spreekt in zijn standaardwerk ‘De Logica van het Gevoel’ over communicatieve zelfsturing: ‘Door bewust vanuit je ervaringen met anderen in je omgeving te communiceren, leer je steeds beter wat goed voor jezelf is (en voor de ander) of niet. Bij een goede onderlinge communicatie en zelfsturing worden alle betrokkenen er rijker door.’

Ik ben er inmiddels achter gekomen dat dit kompas voor mij de belangrijkste groeibriljant is.