Met een goed ontwikkeld OQ kan de fulltime pensionado zelf maximaal verantwoordelijkheid blijven dragen voor zijn eigen welzijn. 

Met gemende gevoelens kijk ik naar het boodschappen spelletje bij de omroep Max: ‘Goedemiddag lieve kijkers, we gaan vandaag weer boodschappen doen in de supermarkt. Wat hebben we nodig van dit lijstje?’ Vervolgens komen er 10 boodschappen in beeld, verdwijnen weer snel en dan moet de 60+ kandidaat er zoveel mogelijk uit zijn hoofd kunnen opdreunen. Heeft hij ze alle tien opgesomd is de studio te klein voor het enthousiasme van de programmaleiding. Begrijp me goed, ik heb niets tegen hersengymnastiek, maar dit type spelletje inclusief de toonzetting is té stereotype. Op de vaderlandse T.V. zijn behoorlijk veel programma’s waarin mensen (meestal B.Ners) kunnen laten zien of ze intelligent zijn, een beetje intelligent of een ‘dom blondje’. Het is een misverstand dat vooral de hoogte van ons IQ zaligmakend en allesbepalend is. Deze stereotype beelden kunnen belemmerend werken, zeker ook voor de fulltime pensionado.  Lees verder →

Nog voor de koffie geserveerd is, opent mijn gesprekspartner met: ‘Ik denk niet echt over pensionado-zijn na, zoals jij en ik verveel me ook geen moment. Als dat anders wordt, zie ik wel.’ Een mooiere opmaat voor een inspirerend lunchgesprek over ‘evidence of being’ van een pensionado kan ik mij niet wensen.

Onze dichter des Vaderlands, René Gudde, roept in een artikel in Trouw de 55 plussers op zich al voor te bereiden op een leven na het werken. Goed burgerschap is volgens hem zo sterk gericht op je arbeidszame leven, dat de kans groot is dat je allerlei andere levensgebieden waar je juist na je werken behoefte aan hebt, verwaarloost. Dat kan ik inmiddels als beginnende pensionado bevestigen. Tegelijkertijd daag ik als gerontoloog mensen al jaren uit in alle levensfasen hun levensgebieden te onderhouden. Lees verder →

De laatste keer Antwerpen hebben we een fiets gehuurd en dat was genieten. De alom bekende slijtage van knie en heup heeft ook bij mij toegeslagen en dat is duidelijk voelbaar. Wil ik het bijvoorbeeld leuk hebben tijdens een dagje Antwerpen, dan houd ik er rekening mee dat ik niet te lange afstanden ga lopen. Ik heb het daar over met mijn reisgezelschap. Als ik kijk ik naar mijn gezondheidskamer dan vraag ik me af: ‘Wat gebeurt daar? Gaat het goed of niet? Kan ik er iets aan verbeteren?’ En als ik dat allemaal doe, is de grote vraag: ‘Voelt het goed?’  In plaats van onbezonnen een fysiek avontuur aan te gaan, stap ik in de Vertraagde tijd en denk even na over hoe en wat. De kans dat ik dan van het ‘avontuur’ kan genieten is groter. Lees verder →