We zwijgen een politieke partij dood, leggen een cordon sanitaire aan, of we zien iemand even niet staan. Dit doodzwijgen betreft in het geval van een politieke partij ook nog niet eens één persoon, maar heel veel mensen die al dan niet met overtuiging op deze partij stemmen. We denken dan dat de partij en haar ideeën verdampen op den duur. Niet rechtstreeks communiceren met elkaar betekent geen vruchtbare sociale netwerken bouwen en uiteindelijk jezelf als individu niet meer ontplooien. Het effect is dat we daarmee individuen en grote groepen mensen in een sociaal isolement drukken.

Lees verder →

Afgelopen zaterdag hoor ik een bekend politicus luidkeels roepen: ‘Ik heb niets verkeerds gezegd en ik bied dan ook niet mijn excuses aan. Het zijn de anderen die een hetze tegen mij en mijn partij voeren.’ Vervolgens reageren de anderen (op één na): ‘Als je geen excuses aanbiedt, praten we niet meer met je.’ Zowel de boodschapper als de ontvanger stoppen met de communicatie. De filosoof Levinas betoogt dat ieder mens bestaat bij de gratie van de andere mens. In mijn optiek is verbinding leggen tussen mensen de levensadem van iedere mens en zijn we zo letterlijk en figuurlijk aan elkaar verbonden in deze wereld. In onze nog prille geïndividualiseerde samenleving is niet communiceren de achilleshiel voor een positieve ontwikkeling daarvan.

Lees verder →

Met de kinderen in de buurt speelde ik vroeger ‘verstoppertje’. Soms was je de laatste die nog niet ontdekt was. Op zo’n moment zongen degenen die al ontdekt waren: ‘Blijf zitten waar je zit, verroer je niet, houd je adem in en stik niet.’ Het maakte de spanning in je schuilplaats natuurlijk nog groter. Maar het gebeurde ook dat je niet gevonden werd of het zoeken duurde te lang en dan stopte iedereen. Je kwam zelf dan maar uit je schuilplaats tevoorschijn. Het leek een overwinning, maar je voelde je tegelijk een verliezer. Niet gevonden worden, hoorde niet bij dit spel. Ik moet aan dit spelletje denken vanwege de gemeenteraadsverkiezingen. Ruim de helft van de kiezers ‘blijft zitten waar ze zit en verroert zich niet’. Ik heb meegedaan en mijn stem uitgebracht, maar ik baal enorm en voel me een verliezer. Het spelletje is behoorlijk verpest omdat meer dan de helft niet echt meegedaan heeft. Waarom is niet duidelijk. Wellicht geloven zij niet in dit spelletje, zijn deze wegblijvers tot op hun bot gefrustreerd over de politieke gang van zaken? Al de hele week heb een vervelend gevoel, een gevoel van onmacht.

Lees verder →