Zoals velen met mij worden gedachten en gevoelens de afgelopen dagen volledig bepaald door de vreselijke vliegtuigramp. Het is onbegrijpelijk dat zoiets kan gebeuren. Ongeloof en verbijstering vanaf de eerste berichten en beelden. Ik leef al dagen in een soort roes. In veel, heel veel hoofden van mensen zal het deze dagen een verschrikkelijke chaos zijn. Voor de direct betrokkenen bij deze ramp is het nog vele malen erger. Bij hen zal het verdriet zeer langdurig en onuitwisbaar zijn. Ieder mens probeert vervolgens op zijn eigen manier dit verlies en dit verdriet te verwerken, maar waar begin je? Het lijkt mij extra moeilijk als je alleen bent, of weinig aanspraak hebt, zoals veel oudere mensen. Je wilt erover praten, zonder speciaal doel. In dit soort situaties is praten en luisteren vaak de eerste stap van verwerking. Ik ben iemand die er eigenlijk niet zo goed over kan en wil praten. Zelfs de krant lezen of TV kijken is iets waarvan ik merk dat ik het liever even niet doe. De confrontatie, zeker bij de gruwelijke beelden op de social media ga ik uit de weg. Maar tegelijkertijd weet ik dat informatie en confrontatie mij kan helpen de gevoelens van onmacht en verdriet beter onder controle te krijgen. Dat is het punt: ik heb mijn gedachten niet meer onder controle, ze vliegen alle kanten op met als effect dat ik mij vreselijk moe voel. Een neerslachtig gevoel waarbij ik mij afvraag wat de zin in het leven is, als er zoveel ellende in de wereld om mij heen bestaat. Lees verder →

Ik zet mij graag af tegen stereotiepen van ouder worden. Soms met een knipoog, maar meestal serieus. Het is voor mij een kwestie van zelfbescherming. Ik wil vooral op mijn eigen manier oud worden en daarin past bijvoorbeeld niet het voortdurend wauwelen over het weer of over hoe onveilig alles tegenwoordig is. Vooral ouderen bij elkaar zijn daar goed in. Natuurlijk is af en toe een ‘praatje pot’ niet erg, maar ik heb mijn hele leven al behoefte aan inspirerende gesprekken, want daar krijg ik simpelweg energie van. En die energie helpt mij om dagelijks lekker in mijn vel te kunnen zitten. Ik heb inmiddels ontdekt dat dit type conversaties niet te sturen zijn, dus dat heb ik dan ook bijna opgegeven. Ik mijd deze ‘praatjes pot’ nu meestal en heel af en toe zeg ik hardop dat ik het zinloze conversatie vind. Ik merk dan wel dat ik andere mensen daar soms mee te kort doe, al is het maar omdat ik dan weinig empathie ten toon spreid. Echter voor mij zijn dit gesprekken zonder hoop, zonder perspectief en ik wil verder. Ik denk over het ouder worden veel na, soms te veel. Ik kan dat denken niet stoppen. Wil ik soms teveel? Ben ik te eigenwijs? Stel ik mij niet boven de ander? Denk ik niet te zwaar of te groots? Ik heb nu (te) veel tijd om over dit soort dingen na te denken. Maar het denken moet wel leiden naar positieve oplossingen. Ik moet oppassen dat het geen piekeren wordt. Piekeren is zorgend denken, voorstellingen maken in je hoofd van allerlei dingen, die wel of vooral niet goed gaan. Met teveel piekeren raak je weg van het feitelijke gebeuren van je dagelijkse leven en dat wil ik juist niet. Lees verder →

Soms hoor ik iemand zeggen: ‘Ik moet nog acht jaar, dan kan ik eindelijk met pensioen’. Iemand kan dit zeggen omdat hij weet, dat hij straks AOW en/of pensioen ontvangt. Als dit gezegd wordt tijdens een coachingsgesprek met een werknemer, dan stel ik altijd de vraag: ‘Je zegt dat je nog acht jaar moet en in die periode ontvang je 350.000 euro totaal aan salaris. Vind je dat je dat geld waard bent en wat ga je daarvoor doen?’ Waarom zou ik deze vraag ook niet aan mijzelf stellen, nu ik fulltime pensionado ben?

Lees verder →