Hoe houden we met elkaar onze leefomgeving en feitelijk de hele wereld leefbaar? De wereld komt steeds meer in al haar facetten dagelijks ons individuele leventje binnen. De goed nieuwsberichten, maar vooral de slecht nieuwsberichten overspoelen onze kleine hersenpan. Ieder weldenkend mens beseft dat de grenzen in onze wereld steeds meer vervagen en dat de globalisering onverminderd zal doorgaan. Hoe meer de wereld open komt te liggen, hoe zenuwachtiger we worden. We voelen ons bedreigd in de natuurlijke habitat van ons kleine welvaartsstaatje Nederland. Het is een logische en voorspelbare reactie. Voor mij en voor iedereen is vervolgens de vraag belangrijk, hoe hier mee om te gaan. Ik ben als eenvoudig individueel mens een voorstander van het spreekwoord ‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’. Voor mij begint dit leefbaar maken in mijn stad Rotterdam en dat is geen sinecure: een stad met 173 verschillende nationaliteiten, met meer dan 100.000 mensen die op of onder de armoede grens leven, met 20.000 vluchtelingen zonder verblijfspapieren, met 36.000 mensen in de bijstand, met een voedselbank waarvan op dit moment 6000 huishoudens gebruik moeten maken. Verbeter de wereld en toon compassie!  Lees verder →

Het leven biedt ons tot op hoge leeftijd altijd kansen om dingen te doen, wensen te vervullen, die je altijd al graag gewild hebt. Zo is het doen van een universitaire opleiding heel veel jaren een wens van mij geweest. Vanaf het moment dat ik halverwege het gymnasium ben afgehaakt en naar de Kweekschool ben gegaan, is deze wens zich gaan nestelen in mijn hoofd. Als opgroeiende adolescent ga ik regelmatig naar een oom, een jongere broer van mijn pas overleden vader. Deze oom is voor mij de ‘vervangende vaderpraatpaal’, oneerbiedig gezegd. We hebben altijd zeer intensieve en goede gesprekken in mijn herinnering. Meermalen zegt hij tegen mij: ‘Je moet de universiteit doen, als je dat kunt’. Aan mijn vader heb ik het helaas nooit kunnen vragen, maar ik denk dat in zijn familiekant dat idee van universiteit doen, een grote wens is geweest, zeker voor hem en zijn broers. Van zijn zussen zal ongetwijfeld een goede opleiding zijn verwacht, maar niet direct een universitaire. Dat gaat in de vooroorlogse tijd iets te ver. Mijn moeder komt uit een gezin waar dat type opleiding minder speelt. Natuurlijk is voor mijn moeder de opleiding van haar kinderen erg belangrijk, maar zij legt geen speciale druk op ons. Voor haar is belangrijk, dat je de schoolopleiding aan kunt, het naar je zin hebt en je als persoon goed ontwikkeld. Met haar zelfopgebouwde levenservaring laat zij zien dat je wijs kunt zijn ook zonder hogere schoolopleidingen. Dat laatste heb ik meegenomen in mijn verdere leven, zonder overigens de wens om toch nog een universitaire opleiding te doen, los te laten. Mijn lief is meteen na haar middelbare school naar de universiteit gegaan. Onze beide kinderen hebben die kans eveneens gekregen en meteen benut. Bij mij heeft het nog 30 jaar geduurd, als ik de kans krijg en pak. Ik ben dan 50 jaar jong.  Lees verder →

Ik word meestal niet vrolijk van het dagelijkse nieuws op tv en in de krant, eufemistisch gezegd. Maar afgelopen week zie ik ineens iets positiefs, hoewel het woord op zich dat niet is. Het betreft de jaarlijkse gebeurtenis dat er nieuwe woorden toegevoegd worden aan de ‘Dikke van Dale’. Iedereen kan tot 15 december stemmen op een van de volgende tien woorden: clownspiet, dagobertducktaks, kalifaatganger, stemfie, moestuinsocialisme, crimiclown, fotobom, straatintimidatie, jihadgezin en WEGKIJKSTAAT. Laat nou dit laatste woord bedacht zijn door Dick Couvée de dominee van de Pauluskerk Rotterdam. Wegkijkstaat wil zeggen: een neoliberale staat die niet solidair is met burgers die door kansarmoede of tegenslag in benarde omstandigheden terechtkomen en in kommervolle omstandigheden moeten leven. Het goede nieuws is dat het woord tot nadenken stemt en tot actie oproept. En dat past helemaal bij de Pauluskerk Rotterdam! Het slechte nieuws is dat toekijken of wegkijken voor veel mensen een overlevingsmechanisme aan het worden is. Lees verder →