Ik vind van mijzelf dat ik een gevoelsmens ben en mij vaak in belangrijke beslissingen juist door dat gevoel laat leiden. Ook tijdens het schrijven van menig blog merk ik dat er bepaalde gevoelsherinneringen naar boven komen. Sommigen daarvan ga je wel eens romantiseren of anderzins overdrijven. De afgelopen week hebben we een echte hittegolf mogen meemaken en ineens moet ik terugdenken aan de week dat ik examen moet doen voor de Hogere Pedagogische Academie. Het is 1969. Omdat het bloedje heet is, ga ik een week lang ’s nachts studeren in plaats van overdag. Als ik deze week op internet terugzoek hoe warm het echt is geweest, zie ik dat er toen helemaal geen hittegolf was. Of iets nu feitelijk helemaal klopt of niet, ik koester voor mijzelf dit type gevoelsherinneringen.  Lees verder →

De hoeveelheid kennis die er is in de huidige wereld is gigantisch. Die kennis is zelfs zo groot dat we als het om leren gaat niet meer zo goed weten, wat we nu moeten leren en hoe. Het meest bekende voorbeeld is het leren van de tafels op de basisschool. Gebeurt dat nog of leren de kinderen die niet meer? De school wordt nog steeds gezien als dé plek waar een kind alles leert, want daar vindt van oudsher georganiseerd leren plaats. Maar mede dankzij de sociale media, stort het jonge kind zich al heel snel in de buitenschoolse wereld van kennis en informatie. Om iets te leren heb je nauwelijks nog een traditionele onderwijsinstelling nodig. Kijken we naar de verschillende manieren van kennisverwerving, leren we slechts 10 procent via school of training. Daarnaast leren we 20 procent via bewuste of onbewuste coaching en feedback van de leraar, de ouder, de collega, je geliefde. En 70 procent is informeel leren in de praktijk van alledag zonder tussenkomst van een onderwijsorganisatie. Kennis en informatie zijn altijd en overal aanwezig en beschikbaar voor iedereen, jong en oud. De wereld zal zich mede daardoor voortaan in hoog tempo blijven ontwikkelen en veranderen. Of we dat nu leuk vinden of niet, we zijn hier deel van geworden en zo ‘gedwongen’ hier aan mee te doen. We kunnen ons niet meer permitteren stil te staan. Doen we niet mee of in onvoldoende mate dan verliezen we het contact met de wereld en dus de dagelijkse werkelijkheid. De effecten daarvan zijn angst, boosheid en verdriet, negatieve emoties waar mensen niet gelukkig van worden.  Lees verder →

Wanneer vorige week het eerste echte lentezonnetje schijnt, ziet de stad er ineens heel anders uit. Ik fiets vanwege afspraken een aantal keren door het centrum van Rotterdam. ‘s Ochtends vroeg zie ik bij de vele horecabedrijven al een grote activiteit om de buitenterrassen gereed te maken: laat de eerste lentegasten maar komen! En ja hoor, als ik tegen het eind van de ochtend er weer langs fiets zijn heel veel tafeltjes bezet. Het lijkt wel of de werkende mens een vrije dag heeft genomen. Eind van de middag als ik er nogmaals langskom, zitten de terrassen stampvol met zomers geklede mensen. Ik moet elke lente wel even wennen aan de aanblik van de melkflessenbenen van de mannen die, zoals ikzelf, bij de eerste zonnestralen graag hun korte broek aantrekken. Iets aantrekkelijker, wat mij betreft, zien de eveneens nog hagelwitte blote schouders en benen van kortgerokte vrouwen eruit. Lees verder →