De hoeveelheid kennis die er is in de huidige wereld is gigantisch. Die kennis is zelfs zo groot dat we als het om leren gaat niet meer zo goed weten, wat we nu moeten leren en hoe. Het meest bekende voorbeeld is het leren van de tafels op de basisschool. Gebeurt dat nog of leren de kinderen die niet meer? De school wordt nog steeds gezien als dé plek waar een kind alles leert, want daar vindt van oudsher georganiseerd leren plaats. Maar mede dankzij de sociale media, stort het jonge kind zich al heel snel in de buitenschoolse wereld van kennis en informatie. Om iets te leren heb je nauwelijks nog een traditionele onderwijsinstelling nodig. Kijken we naar de verschillende manieren van kennisverwerving, leren we slechts 10 procent via school of training. Daarnaast leren we 20 procent via bewuste of onbewuste coaching en feedback van de leraar, de ouder, de collega, je geliefde. En 70 procent is informeel leren in de praktijk van alledag zonder tussenkomst van een onderwijsorganisatie. Kennis en informatie zijn altijd en overal aanwezig en beschikbaar voor iedereen, jong en oud. De wereld zal zich mede daardoor voortaan in hoog tempo blijven ontwikkelen en veranderen. Of we dat nu leuk vinden of niet, we zijn hier deel van geworden en zo ‘gedwongen’ hier aan mee te doen. We kunnen ons niet meer permitteren stil te staan. Doen we niet mee of in onvoldoende mate dan verliezen we het contact met de wereld en dus de dagelijkse werkelijkheid. De effecten daarvan zijn angst, boosheid en verdriet, negatieve emoties waar mensen niet gelukkig van worden. 

social-mediaHet zijn nu vooral de jongere generaties, die opgegroeid zijn in de huidige wereld inclusief de sociale media. Echter een hele grote groep, bijna 25 procent van onze Nederlandse bevolking is daar niet vanzelfsprekend mee grootgebracht. De nog levende vooroorlogse generatie en ook mijn eigen babyboom generatie worstelt er mee. Veel oudere mensen hebben grote moeite met de snel veranderende wereld om hen heen. En die snelle veranderingen vinden juist plaats in een levensfase waarin zij gas terug willen nemen en willen genieten van het ‘goede der aarde’. Dat blijkt niet altijd even gemakkelijk te zijn. Een aantal van hen gaat leven in het verleden, en romantiseren die periode van hun leven. De verhalen gaan altijd over ‘vroeger was het beter’….. Omroep Max haakt daar gretig met haar programmakeuzes op aan. De meest eigenwijzen blijven halsstarrig vasthouden aan oude, vaste patronen. Vol ongeloof kijk ik naar het tv programma ‘Herrie in hotel Spaander’ en zie daar hoe de twee oudere eigenaren van het beroemde hotel in Volendam zelf alles met pen en papier regelen. Zij tekenen nog met de liniaal mooie schemaatjes waarop staat welke kamers wel of niet schoongemaakt moeten worden. Het foutpercentage in deze handgeschreven tabelletjes is zeer hoog zeggen de schoonmaaksters, maar de heren vinden niet dat het aan hun manier van lijstjes maken ligt. Zij doen het toch gewoon zoals ze dat altijd gedaan hebben, dus dat kan niet fout zijn? Sociale media is voor deze heren iets van een andere planeet. Dat de Gouden Eeuw al lang achter hun ligt merken ze overigens wel aan hun portemonnee, vandaar dat ze meedoen met dit programma. Het is alsof we ons in een tijdmachine bevinden die ons vanuit 2015 teruggezet heeft ergens in de 19e eeuw. Overigens levert het wel zeer vermakelijk televisie op, iets in de categorie Fawlty Towers, de Britse televisiecomedy uit 1975.

Voor mij als fulltimepensionado geldt dat ik probeer zo veel mogelijk in het heden te leven met de blik naar voren. Ik wil bijblijven, bijleren en nieuwsgierig in de wereld blijven staan. Dus ook wat de sociale media betreft, doe ik mijn best om daaraan mee te doen. Wel is het zo, dat ik als ik al die haatmails lees over bootvluchtelingen bijvoorbeeld, mij zeer verdrietig voel. En natuurlijk maakt het mij angstig, zo van ‘Waar gaat deze wereld naar toe?’ Ook word ik soms vreselijk boos omdat ik niet wil inzien dat de mensheid zeer hardleers is en veel te weinig leert ondanks alle kennis en ervaring.

Op die momenten weet ik uit ervaring dat het leven een struggle is maar wel telkens afgewisseld met een welgemeende hug.