De verre vakantie is voorbij. Ruim 24 dagen hebben mijn lief en ik in Thailand en Laos rondgereisd. Laat ik voorop stellen dat we een mooie en interessante reis hebben gemaakt. We hebben veel gezien van beide landen. Laos vinden we qua natuur mooier en qua ontwikkeling interessanter dan Thailand. Dat is eigenlijk wel enigszins wrang omdat Laos ten opzichte van Thailand nog een land is met beperkte economische groei en ontwikkeling, zeker ten opzichte van het erg toeristische en redelijk welvarende Thailand. Dat ‘beperkte’ spreekt ons kennelijk aan als we dit deel van Azië bezoeken. Na lang wikken en wegen vooraf hebben we gekozen voor een groepsreis, met name omdat we denken dat het anders in Laos lastig individueel reizen is. Het is na Cuba onze tweede groepsreis.
Eigenlijk zijn wij niet zo geschikt voor groepsreizen. Mensen die ons goed kennen, zullen dat volmondig beamen. Wat dat precies is, is lastig te verklaren. Als ik naar mijzelf kijk, kost het mij altijd heel veel moeite om een eigen, vooral individueel getint plekje te vinden en te houden in de groep. Ik denk dan dat ik dat plekje moet veroveren en dat gedrag is voor de anderen behoorlijk zichtbaar en voelbaar. Op vakantie wil ik vooral op eigen wijze en tempo, samen met mijn lief allerlei ervaringen delen. Maar je kunt je in een groepsreis op veel momenten niet zo gemakkelijk afzonderen. En soms voel ik me bezwaard als ik dat doe. Deze noodzakelijke inspanning op het sociale vlak gaat mij in dit type van kortstondige, eenmalige sociale verbanden, moeizaam af. Ik ben dan onvoldoende relaxed, weet dat ik er in moet investeren, maar ook dat het te kort is om er voor mij voldoende bevrediging uit te halen. Wat mij extra dwars zit is het gegeven dat ik persoonlijke en warme contacten met andere mensen juist zo wezenlijk vind in mijn dagelijkse bestaan. Lees verder →