Ik denk steeds vaker terug aan mijn ouders. Tijdens familiefeestjes en dergelijke, zoals bijvoorbeeld onze jaarlijkse broersdag, zijn onze ouders veelvuldig het gespreksonderwerp. We praten dan met elkaar over onze opvoeding en over wederzijdse karaktereigenschappen. Ik vind het prettig om ‘iets’ van wat ik heb, of van wat ik meemaak te relateren aan mijn vader en/of moeder. Ik ben harstikke trots op hen, zeker op de manier waarop zij er voor geknokt hebben om van het (moeilijke) leven iets positiefs te maken, hoe kort ook als het mijn vaders leven betreft. Ik vind mijzelf in mijn gezicht wel op mijn vader lijken, terwijl mijn handen erg op die van mijn moeder lijken. Dat is leuk om te constateren. Maar als het gaat om karaktereigenschappen en levenshouding is het wat lastiger inschatten en valt daar natuurlijk uitgebreid over te discussiëren.  Lees verder →

Als geboren en getogen Arnhemmer woon ik al weer vele jaren in Rotterdam, de stad waar mijn vader ooit geboren is, maar ook de stad die net als Arnhem in de oorlog vele littekens heeft opgelopen. Ik voel me dan ook erg verbonden met beide steden. Nu ik ouder word, vind ik het steeds belangrijker om ons collectief geheugen wat de 2e W.O. betreft actueel te houden. Zeker nu de wereld om ons heen weer veel geweld en onverdraagzaamheid laat zien. De oorlog lijkt lang geleden, maar voor mij zit er slechts één generatie tussen. Mijn ouders, getrouwd in 1943, hebben een echte oorlog meegemaakt met alle mogelijke ellende en verdriet. In september 1944 moeten zij hals over kop huis en haard achter zich laten. Een paar dagen daarna wordt het historische centrum van Arnhem bijna geheel platgebombardeerd. Tot overmaat van ramp loopt mijn vader in de oorlog tuberculose op en hij zal zijn hele verdere leven ziek zijn, om uiteindelijk op 51 jarige leeftijd te overlijden. Mijn leven in dit gezin moet van grote invloed zijn geweest op mijn levensloop vanaf mijn vroege jeugd tot heden. Lees verder →

Elke ochtend doe ik tegenwoordig enkele gymnastiek oefeningen, om daarmee mijn 68 jarige, stramme lijf en ledematen wat soepeler te maken. Als ik daarna de krant zit te lezen en af en toe naar buiten kijk, zie ik mensen joggen langs het water. Op dat moment overvalt mij wel eens een angstig gevoel. Ik denk er dan aan hoe het is, als ik straks 80 of misschien wel 90 jaar mag worden en fulltime hoogbejaarde ben. Kom ik dan nog de trap op naar boven om in de huiskamer op de 1^e etage met prachtig uitzicht over de skyline van Rotterdam mijn ochtendkrantje te lezen? Kan ik mij dan nog voldoende zelf redden bij allerlei dagelijkse handelingen, zoals bij het douchen en aankleden? En ook vraag ik mij dan af of we dan nog steeds met z’n tweeën zijn, mijn lief en ik? En wat doe ik dan de hele dag? Is er af en toe contact met andere mensen, zoals met mijn vrienden? Komen de kinderen regelmatig langs? Of zit ik in mijn eentje voor het raam naar de voorbijvarende schepen te kijken? Ga ik me niet vreselijk vervelen? Gaat de dag niet eindeloos lang duren? Soms twijfel ik er aan, of het wel zo fijn is om alsmaar ouder te worden. Kan het leven dan nog prettig en zinvol voelen? In 1860 is de gemiddelde leeftijd van overlijden 37 jaar, precies de leeftijd van Vincent van Gogh toen hij stierf. Nu anno 2014 is die leeftijd voor vrouwen 82,5 en voor mannen 79 jaar en steeds meer mensen worden 90 of 100 jaar. Bij zulke overpeinzingen is het alsof het glas half leeg is. Afgelopen zaterdag krijg ik een wijs lesje ‘fulltime hoogbejaard zijn’ op de afscheidsviering van tante Bep. Zij is maar liefst 92 jaar geworden. Een prachtig voorbeeld van iemand die gelukkig en zinvol oud is geworden dankzij ‘leven met hoop’. Lees verder →