Van dichtbij maak ik de ontwikkeling van de generatie dertigers mee. Onze eigen kinderen zitten in die leeftijdscategorie en veel van hun vrienden en vriendinnen. Ik vind het een boeiende leeftijd, juist omdat deze generatie zich aan het nestelen is in onze samenleving. Onze eigen kinderen maken keuzes voor werk, voor een relatie, voor het kopen van een huis, voor het krijgen van kinderen of niet. Of, zoals onze zoon en schoondochter, zij willen nog proberen een jaartje ergens in het buitenland te werken. Het is ook mooi om te zien hoeveel tijd en energie zij steken in hun sociale netwerk van vrienden en vriendinnen. Ik ben echt trots op hen. Opvallend vind ik het grote zelfvertrouwen dat deze groep dertigers uitstraalt. Enkele creatievelingen in die vriendengroep zijn bezig een plekje te veroveren op de culturele podia. Zo is een vriend van onze kinderen, Simon Weeda, tekstschrijver van beroep. Vorig jaar ben ik naar zijn voorstelling geweest in theater Bellevue in Amsterdam voor het stuk ‘Ik vertel het graag zo’. Simon heeft het aangedurfd om het thema pedofilie op de planken te brengen. De recensies zijn lovend: ‘Aangrijpend theater levert het op. Allereerst door Weeda, die met een slimme verknoping van beide monologen niet oordeelt, maar toont en alle kanten van het precaire onderwerp belicht: de perversie, de hypocrisie, de wanhoop, het onbegrip. Maar ook door het imponerende spel van de acteurs die uiteindelijk twee gewone mensen neerzetten – net zo gewoon als u en ik.’ Het is een heel mooie voorstelling en ik vind het getuigen van grote lef om dit thema op te pakken. Afgelopen vrijdag luister ik naar Maaike den Dunnen, dertiger en vriendin van onze dochter, die een mini jazz concert geeft in de kleine zaal van De Doelen. Om in die ambiance op te treden, moet je wel zelfvertrouwen en lef hebben. En dat heeft Maaike: er staat een dappere jonge zangeres op het podium, die met hart en ziel en zeer kundig haar liederen ten gehore brengt. Als fulltime pensionado kan en mag ik dit van een afstandje meemaken en beschouwen. Eerlijk gezegd geven de dertigers in mijn directe leefomgeving mij veel vertrouwen in de toekomst. Natuurlijk denk ik wel eens terug aan de tijd, toen ik zelf dertiger was.

Lees verder →

Zoals veel fulltimepensionado’s kijk ik af en toe terug naar mijn eerdere levenszones. Afhankelijk van de periode doe ik dat met enige weemoed, of met warme gevoelens, of met verbazing, en enkele keer met een beetje wrok. Eerlijk gezegd heb ik tot nu toe nooit het gevoel gehad, iets uit mijn leven over te willen doen. Misschien komt dat omdat ik redelijk tevreden ben met hoe mijn leven tot nu toe verlopen is. Wat ik wel aan terugkijken interessant vind, is te ontdekken waarom ik nu tevreden ben?  Lees verder →

Ik weet het nog goed; onze dochter is net geboren en ligt in de armen van mijn lief, als zij zegt: ‘Die heb ik voor mijn hele leven.’ Dat zeg je maar één keer op die indringende toon, maar het geldt natuurlijk ook voor onze zoon, die twee jaar later geboren is. In het begin van ons huwelijk wil ik wel snel kinderen, maar mijn lief, die een stuk jonger is, wil daar nog niet aan denken. Ik ben in die tijd nog een beetje ouderwets in mijn opvattingen over huwelijk en nestelen. Mijn lief is veel progressiever in haar opvattingen, maar die grote verschillen horen bij de jaren zeventig. Wij hebben uiteindelijk na tien jaar samen-zijn bewust de keuze gemaakt voor kinderen. Ons toenmalige verblijf in Kenya heeft daar zeker toe bijgedragen. Kenianen kunnen zich niet voorstellen dat iemand het krijgen van kinderen bewust uitstelt en dat zeggen ze ons ook. Eerlijk gezegd is ook het feit dat mijn lief de dertig gepasseerd is, voor haar een belangrijke fysiologische reden. De zwangerschapsperioden zijn spannend, vooral in het begin en aan het eind. In die tijd was het ook een beginnende trend dat vaders met de moeders mee hijgden tijdens bevallingsoefeningen en dat zij instructies kregen hoe babyluiers te verschonen en de fles klaar te maken en te geven. Aan dat hijgen heb ik niet meegedaan, aan de rest wel, met veel plezier overigens. Voor mij is dat geen opgave, omdat ik van nature een zorgend type ben. Als vader in spé kan ik me nog goed herinneren, dat ik tijdens de beide zwangerschapsperioden en ook bij en vlak na de geboorte een gevoel had ‘van er buiten staan’. Mijn vaderrol beredeneer ik in die periode vooral rationeel, maar deze echt heel diep van binnen voelen, lukt me dan nog niet. Ik heb dat toen als heel lastig ervaren, eerlijk gezegd. Maar eenmaal geboren houd ik zielsgelukkig mijn dochter en later mijn zoon in de armen en voel ik mij een echte, beretrotse vader. Ook ik kan dan uit de grond van mijn hart zeggen ‘Die heb ik voor mijn hele leven!’  Lees verder →