In mijn familie staat niet de sterfdag van mijn vader of moeder centraal, maar de ‘leefdag’. Eén van de tradities in onze familie is namelijk het jaarlijkse Sinterklaasfeest. Vooral voor onze allerliefste moeder is dit altijd de dag van haar leven geweest en we zetten deze traditie na haar overlijden met veel plezier voort. Elke jaar op de laatste zondag van november komen zo’n vijftig familieleden, voortgekomen uit het Koos Beke en Cis Oostendorp huwelijk, bij elkaar: zes broers en zussen, evenzoveel schoonfamilie, vijftien neven en nichten en bijna evenzoveel aangetrouwden, vervolgens negentien achterneefjes en -nichtjes. De oudste is zeventig, de jongste is ongeveer één jaar. Een prachtig doorsnede van vier generaties: de idealisten van de babyboom generatie  (1944-1955), de nuchtere verbinders van de X generatie (1956-1970), de doegerichte pragmatische generatie (1971-1985), de creatieve Y generatie (1986-2000) en de heldere Y2 generatie (2000-2015). Iedereen van jong tot oud heeft deze datum in november gereserveerd en zelden laat iemand verstek gaan. Sterker nog, een in Madrid (?!) wonende neef reist met zijn zoontje Sinterklaas zelfs achterna en komt speciaal over voor deze dag. Ieder jaar weer is er nieuw leven te bewonderen, ieder jaar weer ziet iedereen de ander een jaar ouder worden. Deze traditie wordt nog versterkt doordat Sinterklaas al die jaren onze familiehuisvriend is en zo ook in leef-tijd meegroeit met onze familie. Dat levert mooie, leuke en soms emotionele anekdotes op, die dan hardop voorgelezen worden uit Het Grote Boek. Spannend voor de Y2 generatie is elk jaar de keuze van de Pieten. Telkens mogen de twee of drie die niet meer in Sinterklaas geloven Zwarte Piet spelen. Als dat dit jaar Blauwe Pieten worden, zullen misschien op een enkele babyboomer na, de anderen er waarschijnlijk weinig moeite mee hebben.  Lees verder →

Ik lees vorige week in de krant dat de ‘Papa’ van zanger Stef Bos op 92-jarige leeftijd is overleden. Dit opvallende berichtje doet mij meteen denken aan mijn eigen vader. Ik weet nog dat ik op de snelweg richting Eindhoven rijd, als ik op de radio het nummer ‘Papa’ hoor. Tijdens het liedje draai ik onbewust de volumeknop hoger, begin mee te zingen en merk dat dit liedje mijn zieleroerselen raakt. De laatste zin ‘maar papa, ik hou steeds meer van jou’, zing ik keihard mee, terwijl de tranen inmiddels over mijn wangen biggelen. Het liedje blijkt een ommekeer in te luiden in het beeld dat ik tot dan – ik ben 45 jaar – van mijn vader en eigenlijk van mijn ouders heb. Lees verder →

Hemelvaartdag 1955 om 5 uur ’s morgens opstaan, lunchpakketje maken, dan naar een verzameladres en vervolgens om half 6 als het net licht begint te worden met een vriendengroepje op de fiets. Dauwtrappen heet dat. Waar je heen fietst maakt niet zoveel uit. Vooral de eerste kilometers zijn indrukwekkend, omdat het nog erg stil is in de straten en op de wegen waar je fietst. Onderweg kom je steeds meer groepjes dauwtrappers tegen. Dauwtrappen geeft je als kind een speciaal gevoel van vrijheid en avontuur. Vreemd is dat je in die periode alles op de fietst doet, of liever gezegd, moet doen. Het is het vervoermiddel bij uitstek en feitelijk heb je als kind behoorlijk wat aversie tegen het fietsen. Zeker als je in Arnhem woont, want het is altijd bult op en af. Maar bij het dauwtrappen ervaar je dat allemaal anders. Tegen 10.00 uur is de magie van het dauwtrappen er een beetje af. Je bent moe gefietst, bent uitgekletst, hebt al tig keer een lekke band moeten repareren en je realiseert je dat je wel erg ver van je huis bent geraakt. Later, als ik ga dauwtrappen in mijn pubertijd komt er de spanning bij of je onderweg een groepje leuke meisjes tegenkomt. Die meisjes hebben soms hetzelfde doel, namelijk een groepje jongens ontmoeten en dat is spannend. Nu ruim 50 jaar later mag ik weer eens gaan dauwtrappen op Hemelvaartdag. Dit keer met mijn schoonfamilie, van wie ieder – op mijn geliefde na – gepensioneerd is. Dit keer is er geen sprake van gevoelens als ‘vrijheid en avontuur’ en ook niet van ‘spannend’, maar van het stereotiep ‘gezellig toch?’. Als een groep ouderen namelijk iets met elkaar doet, moet het vooral gezellig zijn, ongecompliceerd en niet al te uitdagend. Ook ouderen zelf beamen dit maar al te graag. Lees verder →