Savoir vivre ….

22 donderdag aug 2024

Posted by Geert - fulltime pensionado in Zingeving

Dit jaar ben ik tien jaar met pensioen, een mooi moment om terug te blikken en vooral vooruit te kijken.

De rode draad in deze tien jaar is dat ik veel bewuster dan vroeger bezig ben mijn dagelijkse leventje zo goed en fijn mogelijk door te brengen. De eerste pensioenjaren wil ik in dat bezig zijn ‘er toe doen’, iets zinvols doen in de maatschappij, allerlei vrijwilligerswerk in mijn directe leefomgeving. Al gauw merk ik dat ik dat op dezelfde manier doe als voorheen in mijn werk: erg taakgericht en met veel verantwoordelijkheidsgevoel en doorzettingsvermogen. We voeren actie voor meer groen en schone lucht in onze wijk. Met medewijkbewoners starten we een wekelijkse Huiskamerochtend, waar buurtbewoners elkaar kunnen ontmoeten onder het genot van een kopje koffie of thee. Al snel ben ik daarnaast actief in het wijkorgaan Buurt Bestuurt. Dan als wij verhuizen naar een appartement in onze buurt meld ik mij meteen aan voor allerlei ondersteunende communicatieklusjes voor de VvE.

De laatste tijd verandert er iets wezenlijks. Regelmatig word ik ‘overvallen’ door een zwaar gevoel van verantwoordelijkheid bij al dit vrijwilligerswerk. Bij de Huiskamer van de wijk bijvoorbeeld vraag mij wel eens af hoe lang ik dit nog wil doen. En dan komen de vragen als: ‘Hoe moet het verder als ik stop? Gaat mijn collega dat dan verder alleen doen? Hoe teleurgesteld zullen de wijkbewoners zijn, die daar elke week even heerlijk met elkaar kunnen praten?’ En tegelijkertijd weet ik, dat ik het zelf ook leuk vind om in de Huiskamer mee te praten.

Mijn spankracht wordt minder en mentaal zit ik sneller dan vroeger aan mijn plafond. Gelukkig ben ik redelijk vitaal en voel mij gezond van lijf en leden. Dat kan in de nabije toekomst nog wel eens drastisch veranderen. Reden te meer, zegt dan een stemmetje in mij, dat ik best meer voor mijzelf mag kiezen en zo genieten van het leven samen met mijn lief.

Het taakgerichte verdwijnt min of meer en het gevoelsbepaalde komt centraal te staan. Meer en meer zoeken mijn lief en ik het savoir vivre gevoel. We passen graag een dagje op op de kleinkinderen (lees: spelen met). Mijn lief heeft de opleiding tot theesommelier gedaan en heeft daarin een nieuwe hobby gevonden. In het najaar ga ik weer via de HOVO een filosofiecursus volgen. Een nieuwe activiteit voor ons is bridgen, lastig om te leren maar sowieso een goede training voor je hersenen. In de zomer wisselen we het drukke en dynamische Rotterdam af met lange weekenden in het heerlijk rustige en landelijke Friesland. Fijn is dat wij ook in Friesland nieuwe sociale contacten opbouwen. Verder wil ik blogs blijven schrijven, klusjes doen in ons volkstuintje en af en toe lekker op vakantie gaan….. Kortom, als achtenzeventig jarige lekker bezig zijn binnen mijn mogelijkheden!

‘Hét grote geheim’….

05 vrijdag apr 2024

Posted by Geert - fulltime pensionado in familie

≈ Een reactie plaatsen

In mei vieren mijn lief en ik dat we vijftig jaar geleden in het huwelijksbootje zijn gestapt. Deze fantastische gebeurtenis gaan we vieren met ons gezin, wederzijdse broers, zwagers, (schoon)zussen, twee huisvrienden en onze petekinderen. We willen er een intiem samenzijn van maken, waarin we met al onze dierbaren gaan genieten van de liefde, de trouw, kortom van het leven.

Het is 1974 en de directe aanleiding om te trouwen, terwijl mijn lief en ik al samenwonen, is enigszins banaal. Ik heb gesolliciteerd naar een baan als hoofd van een katholieke basisschool. Min of meer wordt mij in de gesprekken met het schoolbestuur duidelijk gemaakt dat het prettig zou zijn als ik getrouwd ben in plaats van ongehuwd samenwoon. Mijn lief vindt het veel te vroeg om te trouwen. Zij is zeven jaar jonger, studeert aan de universiteit in Nijmegen en wil niet nu al de zware belofte van ‘eeuwige trouw’ doen, zoals de gewoonte is in de katholieke kerk. We hebben toen afgesproken om tijdens de trouwceremonie in de kapel niet die officiële belofte naar elkaar uit te spreken.

Acht jaar later hebben we deze belofte wél uitgesproken tijdens ons tweejarig verblijf in Kenya. Op onze ringen hebben we in Swahili laten graveren ‘kwa siku zote’ (voor alle dagen).

Het voelt heel bijzonder dat wij meer dan vijftig jaar samen in het leven optrekken. Onze gezamenlijke levenslijn laat vanzelfsprekend soms heftig golvende bewegingen van hoogte- en dieptepunten zien. We hebben geleerd om, als het nodig is, extra hard te werken aan onze relatie. De rode draad daarin is, telkens opnieuw ontdekken wie de ander precies is, wat hij/zij wil, hoe je ruimte geeft en elkaar stimuleert door te groeien als individu. En ja, een enkele keer hebben we daar professionele hulp bij gevraagd en gekregen.

De echte basis in onze lange relatie is volgens mij het gegeven dat zowel mijn lief als ik een ingebakken gevoel van vertrouwen in de ander heeft. Gevoel van vertrouwen is mij met de paplepel ingegoten. Mijn ouders hebben in zeer moeilijke omstandigheden ons grote gezin door allerlei hoogte- en vooral veel dieptepunten geloodst. Zij hebben ons kinderen laten zien en vooral voelen, dat vertrouwen hebben in elkaar grote kracht geeft en tegelijk een positief gevoel. Ik ben hen dan ook ontzettend dankbaar. Zij hebben mij laten zien wat ‘hét grote geheim’ is voor een gelukkig (huwelijks) leven….

Mijzelf niet voor de gek houden…

05 dinsdag mrt 2024

Posted by Geert - fulltime pensionado in welzijn en zorg

≈ 2 reacties

Alweer ruim tien jaar bevind ik mij in de derde levensfase. Je zou denken dan moet je toch wel je dagelijkse draai in het leven hebben gevonden? Dat klopt grotendeels. Ik ben een vitale oudere en heb sinds mijn pensioen een dagelijkse ritme opgebouwd met allerlei activiteiten, die mij veel plezier en tevredenheid opleveren. Echter met enige regelmaat gebeurt er iets waardoor de dagelijkse balans behoorlijk verstoord wordt. Soms is dat iets fysieks, dan is het iets psychisch. Deze disbalans wordt versterkt door het gegeven dat ik mijzelf helemaal niet zie als die persoon met die leeftijd, een ontkenning waar nog eens extra bij komt het perspectief van de naderende vierde levensfase van grote afhankelijkheid en zorgbehoevendheid.

Vanaf het moment dat ik met pensioen ben gegaan, realiseer ik mij dat de focus van mijn welbevinden zo goed als helemaal op mijzelf en mijn directe leefomgeving is komen te liggen. In mijn eerdere levensfasen heb ik met veel plezier en verantwoordelijkheidsgevoel naast mijn (betaalde) werk allerlei (bestuurlijke) activiteiten ontplooid op vrijwillige basis. Gewoon omdat ik het leuk en inspirerend vind. Vrijwilligerswerk zet ik bewust voort na mijn pensionering. Mijn kennis en ervaring wil ik graag blijven gebruiken en inzetten in de samenleving. Ik heb het nodig er toe te doen. Wat mij daarbij opvalt is dat naarmate de derde levensfase voortduurt, de meeste van mijn activiteiten zich concentreren in mijn directe leefomgeving.

Terugkomend op de disbalans die af en toe ontstaat, merk ik dat de veerkracht die ik gedurende mijn werkzame leven had, absoluut minder wordt. Zo ben ik heel actief met allerlei zaken betreffende het appartementencomplex waar ik woon. Dan ineens voel ik bij – met name – bestuurlijke activiteiten een grote mate van verantwoordelijkheid opkomen. Ik lig er ’s nachts wakker van. In korte tijd ontstaat er een grote mentale druk. De enige juiste optie is voor mij dan meteen te communiceren dat ik afhaak, wat die activiteiten betreft. Een ander voorbeeld in de familiesfeer. Met veel plezier vul ik mijn rol als opa voor de kleinkinderen in, maar ook daar geldt het principe dat het voor mij niet te belastend moet zijn en dat ik ‘nee’ durf te zeggen als dat wel zo is.

De kunst is om mijzelf niet meer voor de gek te houden, maar in de spiegel te kijken en de juiste ruimte te geven aan mijn lichaam en geest. Levenskunst op mijn leeftijd is accepteren dat mijn veerkracht afneemt en niet meer in die mate terugkomt. De veerkracht die ik wel heb, moet ik eerlijk onder ogen zien en vervolgens goed doseren. Dán zorg ik goed voor mijzelf. En als ik mijzelf helemaal serieus neem, zal ik op bepaalde momenten ‘mentale’ aandacht en zorg moeten durven vragen aan mijn dierbaren in de inner cirkel.