220px-Flag_of_Europe.svgTienduizend grenswachters wil Juncker per 2020 aan de Europese grenzen stationeren om immigranten tegen te houden, zo lees ik vandaag in de krant. Ik kan mij nog uit mijn jeugd de grensposten bij België en Frankrijk herinneren. Altijd maar angstig afwachten of de nors kijkende grenswachters de twee dozen wijn niet zouden vinden. Onze kinderen zien alleen douanebeambten met snuffelhonden op vliegvelden tijdens hun vakantiereizen buiten Europa.

20180727_123724

Op onze Zijderoutevakantie komen we weer ‘echte’ grensposten tegen. De dictatoriaal bestuurde landen die we bezoeken hebben geen problemen met immigratie, want hun grenzen zitten potdicht. En als je het land binnen mag op een tijdelijk visum, word je verblijf grondig gecontroleerd. Twee keer deze reis passeren we de grens te voet en eenmaal per trein.

Een bijzondere ervaring is de kleine, afgelegen grensovergang At Bajgiran/Gaudan in het noorden van Iran. Reizend per auto uit Mashad komen wij daar rond 13.00 uur aan. Eerst gaan we het gebouwtje van de Iraanse douane in. Onze bagage en papieren worden zeer uitgebreid gescand en gecontroleerd. Vervolgens moeten we een paar honderd meter door een niemandsland lopen tot bij een cabine waarin twee douanebeambten van Turkmenistan zitten. In grote boeken schrijven zij met de hand onze paspoortgegevens over. We zijn totaal met zes buitenlanders. Twee Engelse en twee Ierse mannen doen mee 20180727_190910met de jaarlijkse Mongol Rally. Zij rijden in kleine, opgepimpte auto’s. Na deze eerste douanecheck worden we doorgestuurd naar een gebouwtje dat verderop ligt. Eenmaal binnen geven we door een klein loketraampje onze paspoorten af voor de visa. Met gebaren geeft de douanebeambte aan dat we moeten gaan zitten in de wachtruimte. Bij de ingang en de uitgang staan bewakers. Na verloop van tijd moeten we naar een kamertje waar een soort dokter zit. Hij wil mijn geboortedatum weten en intikken op zijn computer, echter dat lukt van geen kant. Hij is begonnen is met 1 9 5 . in te tikken en het duurt lang voordat hij begrijpt dat de 5 een 4 moet zijn, 1 9 4 6. 9200000064087246Plotseling zet hij met een razendsnelle handbeweging een apparaat op mijn voorhoofd. Ik schrik me rot, want het lijkt een pistool. Maar dan hoor ik hem zeggen 36.7 graden……het is een digitale thermometer. Kennelijk is men bang dat er iemand met een ziekte het land binnenkomt. De Engelse rallyrijders hebben deze zogenaamde dokter een steekpenning gegeven. De Ieren hebben het verzoek geweigerd. Aan ons heeft hij niets gevraagd. Na weer lang wachten moet ik naar een ander kamertje voor de visa. Ook dit is een filmscène….Een van de bewakers drukt op de deurbel van dat kamertje. Na vijf minuten wachten komt er uit een andere deur een goedgeklede, mooi opgemaakte dame, met hoge hakken, tasje onder haar arm, aangelopen. Eenmaal in het kamertje zie ik dat in het tasje dikke pakken dollarbiljetten zitten. Voor de twee visa, geldig voor vijf dagen, moet ik 136 dollar betalen. Met het visum in ons paspoort mogen we nu verder het gebouw in, waar een volledige douanecontrole plaatsvindt inclusief vingerafdrukken en biometrische gezichtsherkenning. Het is bijna twee uur later als we opgelucht naar buiten lopen, de verzengende hitte van de Karakum woestijn in. Op de grote lege parkeerplaats zien we in de verte een busje staan. We hopen en vermoeden dat daar onze gids staat te wachten. En inderdaad, samen met de chauffeur staan zij hier al vanaf 8 uur in de ochtend. Ze wisten niet hoe laat we zouden aankomen……

sam_4824.jpgDe eerste kilometer rijden we over een slechte weg in een verlaten gebied. Dan ineens gaat dit weggetje over in een kaarsrechte, geasfalteerde snelweg, vierbaans, met boomrijke bermen en sierlijke lantaarnpalen. Dertig kilometer lang zien we geen enkele andere auto op deze snelweg rijden. Als we dan Ashgabat, de hoofdstad van Turkmenistan binnenrijden, valt onze mond nog verder open van verbazing. Nooit eerder hebben we zoiets bizars gezien……