Mijn bureau ligt vol met krantenknipsels sinds ik een blog schrijf. Ik let bij het lezen van de krant extra op de filosofisch getinte artikelen. Zo heb ik enkele jaren geleden voor het eerst kennis gemaakt met de onlangs overleden Denker des Vaderlands, René Gude. Hij is de man die de filosofie gebruikt om te proberen alledaagse dingen in zijn leven te begrijpen en handen en voeten te geven. Op zo’n manier filosofie bedrijven is simpelweg werken aan je leven en dat spreekt mij erg aan. Filosoferen is voor mij geen hobby in de studeerkamer, maar een voortdurende bezigheid van zelfreflectie: nadenken over hoe ik in de wereld sta en mij daartoe verhoud. Ik besef inmiddels dat mijn leven van zichzelf geen zin heeft. Ik moet die zin zelf aanbrengen, al doende, in een fysieke en culturele wereld om mij heen, die ik niet zelf bedacht en ontwikkeld heb. Als ik dus meer wil zijn dan iemand die gewoon doet wat de omgeving uit gewoonte van mij verwacht, dan zal ik over de wereld om mij heen na moeten denken. Het leven wordt dan een mix van dagelijkse gewoonten en bewust zelf bedachte acties en blijft op die manier fris en fruitig. Natuurlijk vraagt dat met regelmaat om een extra bezinning. Meestal echter dringt de noodzaak van bezinning zich pas op als je uitgeblust raakt, bijvoorbeeld als je langdurig veel te hard werkt en maar doorgaat en je sociale leven verwaarloost. Of als je steeds dieper in de schulden geraakt en daar niet meer uitkomt. Op dergelijke momenten moet je eerst veel extra energie stoppen in het puinruimen, voordat je überhaupt aan bezinning toekomt, laat staan aan een fris en fruitig toekomstbeeld. COACHING-dertigers (1)Tegenwoordig raken nogal wat mensen burn out, zelfs al op vrij jonge leeftijd, zo rond hun derstigste. Na een lange studie zijn zij vol goede moed hun eerste baan ingegaan, moeten daarin fiks presteren en zijn daarnaast toe aan een vaste relatie al dan niet met kinderen. Om goed te kunnen wonen wordt, als het op dat moment enigszins kan, de eerste woonhypotheek afgesloten en gaat men een dertigjarige schuld aan. Dan zijn er natuurlijk ook nog allerlei vriendengroepen met sport- en andere sociale activiteiten. De intensiteit en complexiteit van het dagelijkse leventje neemt razendsnel toe en de dertiger wil het liefst alle ballen in de lucht houden. Al gauw komt de vraag: ‘Waarom moet dit allemaal zo? Is dit nu het leven dat ik tot mijn pensioen moet gaan leiden?’ Met deze existentiële vragen moet je aan het werk. Wegpoetsen betekent veelal toewerken naar een vorm van burn out. Beter is het om bewust een moment voor je zelf te kiezen als je merkt dat het leven nog wel goed gaat, maar minder fris en fruitig dreigt te worden. Dan is het slim om eens te kijken of de vele gewoontes die je hanteert nog wel effectief of zinvol zijn. Terugkijkend in mijn eigen leven heb ik die vraag rond mijn dertigste gesteld, samen met mijn lief, als ik directeur van een school in Wageningen ben. Na lang beraad heb ik toen mijn vaste baan ingeruild voor een onzeker maar avontuurlijk, tweejarig contract als directeur van de Nederlandse school in Nairobi, Kenya. Het is een onvergetelijke periode in mijn en ons leven geworden. Het is tegelijk het moment geweest waarop wij besluiten om kinderen op de wereld te zetten. Onze Keniaanse vrienden begrijpen namelijk niet waarom we na ruim acht jaar getrouwd zijn, nog geen kinderen willen en zij spreken ons daar vanuit hun Afrikaanse cultuur openhartig op aan. Onze dochter en zoon zijn nu ook rond de dertig en allebei heel hard aan het werk. Zij hebben een relatie, een koophuis, proberen niets te missen in hun sociale omgeving en willen alle ballen in de lucht houden….. Ik weet zeker dat zij zich dergelijke levensvragen gaan stellen en hopelijk niet als het te laat is. Het hoeft allemaal niet tobberig. Gewoontes verbeteren, daarover regelmatig filosoferen eerst met jezelf, dan met je lief en vervolgens met je vrienden, is een zinnige en hoopvolle bezigheid.

Het leven fris en fruitig houden is gewoon een kwestie van af en toe hard daaraan werken.