Op de doordeweekse dagen rond zes uur, begin van de avond, zie ik uit naar het moment dat mijn lief thuiskomt van haar werk. Ik heb dan als huisman (ja, ja, dat word je wel als fulltime pensionado met een werkende vrouw) het avondeten voorbereid. Voordat we gaan eten, drinken we een glaasje witte wijn en wisselen we onze dagelijkse belevenissen uit. Het is vaak een fijn en goed moment van de dag, waar we beiden extra energie van krijgen. Er is altijd wel wat te vertellen. Een enkele keer gaat het mis, zoals laatst. Ik heb die hele dag al een deprie gevoel, dat maar niet weggaat. Met zo’n gevoel in je lijf vlot het gesprek natuurlijk ook niet. Ik ben snel geïrriteerd, zit steeds aan mijn bril te friemelen en zend voornamelijk negatieve boodschappen uit. In plaats van energie krijgen, stroomt deze weg uit onze lijven. Na een tijdje zegt mijn lief: ‘Dat heb je lang niet meer gehad,’ en op hetzelfde moment weet ik wat de oorzaak is van mijn deprie gevoel. De laatste weken heb ik veel meer om handen dan normaal. Ik ben me druk aan het maken om van alles en nog wat. Ik raak het gevoel van balans kwijt en word vervolgens overmand door een sterk gevoel van onrust: de stresshormonen werken negatief! Lees verder →

In Amerika en Canada is het gewoon: ook na je 65^ste werk je vaak door. Dit heeft natuurlijk vooral te maken met het feit dat mensen daar geen AOW en algemeen pensioen hebben en zonder een zeker basisinkomen kan een mens zich niet gemakkelijk handhaven. Maar in Nederland, waar we dat wel hebben, werken tegenwoordig steeds meer 65 plussers door. Onze krantenbezorger die ’s morgens voor dag en dauw onze ochtendkrant bezorgt, is daar een voorbeeld van. Zijn precieze leeftijd is moeilijk in te schatten, want hij draagt een grote helm. Maar ik weet wel dat het een donkere man is en niet meer zo jong. Ik weet dat, omdat we hem een paar keer toevallig overdag hebben zien rondrijden ergens in Rotterdam. Het is een jaar geleden als we hem op een zaterdagmiddag in het centrum van de stad tegenkomen. Wij drinken een pilsje in een van de oudste kroegen in Rotterdam en tot onze verbazing komt daar onze krantenman op zijn brommertje voorrijden en een krant afleveren. Opvallend is zijn kwieke loop op hele grote, stevige zwarte schoenen. En nu, afgelopen vrijdag zitten mijn lief en ik weer ergens op een klein terras in de binnenstad, als we ook daar ineens onze krantenman zien. Hij loopt met de krant vlak langs ons tafeltje om die vervolgens te bezorgen in een winkelpand aan de overzijde van de straat. Onze blikken kruisen elkaar als hij voorbij loopt en het lijkt even of hij ons herkent. Als hij terug komt lopen, spreken we hem aan met de vraag: ‘Volgens ons bezorgt u ook de krant bij ons in de wijk, klopt dat?’ Nu we hem van dichtbij beter kunnen zien, kunnen we inderdaad vaststellen dat het een behoorlijk oude man is. Maar in het donkere gezicht onder de grote helm zien we wel twee jeugdige pretoogjes verschijnen, als hij trots antwoordt: ‘Jazeker, hoor, ik bezorg al jaren allerlei kranten overal in Rotterdam’. Het contact is gelegd; hij gaat er eens goed voor staan, en wij gaan er eens goed voor zitten. Lees verder →

‘Ik snap dat het niet echt inspirerend werkt misschien, maar daar kun je een mooi blog over schrijven’, zegt mijn lief bemoedigend. Ik ben gisteren door mijn onderrug gegaan, zoals dat heet. Tijdens het ontbijt op 2^e paasmorgen lees ik het weerbericht: de dag begint met een zonnetje, vroeg in de middag gaat het regenen. Deze mededeling doet mij besluiten mij snel aan te kleden en naar het volkstuintje te gaan. Er moet nog een klein stukje terras aangelegd worden. Ik schat twee uurtjes werk en dan is die grote klus klaar. De afgelopen weken gaat het goed omdat ik – heel bewust van de risico’s van tillen – rustig aan doe. Voorzichtig tillen en veel pauzes nemen, is het devies. Maar helaas, deze morgen ben ik gehaast en ongeduldig. Ik ben nog geen vijf minuten bezig, sta gebukt en voel een hevige pijnscheut onder in mijn rug. Strompelend en kreunend kom ik overeind en weet dat het over is voor de komende dagen.  Lees verder →