Een echt mannending is auto’s. Ik moet daaraan denken omdat een wat oudere vrouw in een gesprek ineens zegt dat het haar droom is om ooit een Alfa Romeo te hebben. Als een man dat gezegd zou hebben, zou het me niet echt opgevallen zijn, nu wel. Het valt extra op, omdat het gesprek gaat over een kunstproject in het kader van het jaar van de daklozen en over dromen die mensen hebben…… Terugkijkend naar mijn behoeften op het materiële levensgebied, moet ik erkennen dat de auto inderdaad de typische heilige koe is, die ook nog een beetje mijn imago heeft moeten versterken. Ik ben een liefhebber van het merk Alfa Romeo en dat vindt zijn oorsprong in de jaren zeventig. Ik neem in die tijd voor 1850 gulden van een bevriende uitsmijter van de bekende Arnhemse kroeg De Beer een oude Alfa Romeo over. Niet zomaar een Alfa, maar een knalrode Alfa Romeo Guilietta Spider, kunststof carrosserie met linnen dak. Als je er in zit, lijkt het of je op het asfalt zit, zo ontzettend laag. Ik ben in die tijd op zaterdagavond discjockey in Wampie Huissen en dat gecombineerd met deze auto, kan haast niet stereotieper. Een ernstige mate van decorumverlies treedt al die keren op dat deze auto niet wil starten. Niet is erger dan een dergelijk blitse auto aan te moeten duwen. Dat hebben mijn lieve zus en broers aan den lijve ervaren en zeker mijn zus kan zich dat, tot haar grote frustratie nog heel goed herinneren. Lees verder →

Het is even crisis in blogschrijfland. Ik wil proberen het roer om te gooien en een minder tobberige toon aan te slaan in mijn stukjes. Maar ik merk dat de gedachte ‘hoe leuk ga ik het schrijven’ mij enigszins blokkeert. Als ik ’s ochtends vroeg achter de computer zit om een blog te schrijven, ga ik automatisch dieper nadenken over de specifieke dingen waar ik als fulltime pensionado zoal tegen aan loop, zoals: hoe kan ik de wereld om mij heen beter begrijpen. Bijvoorbeeld naar aanleiding van een krantenbericht over de bonussen cultuur. Daar kan ik zelf echt van genieten. Dat ben ik! Anderzijds begrijp ik wel dat andere mensen denken: kan dat niet iets minder tobberig of drammerig. Na drie ochtenden zwoegen moet ik ineens denken aan een fascinerende ontmoeting kort geleden met een zeer vitale 88 jarige man, die ook is zoals hij is.  Lees verder →

Bewust leven is voor mij zoiets als het bewonen van een huis met vijf kamers: een gezondheidskamer, een ontmoetingskamer, een materiële kamer, een werk/hobby kamer en een inspiratie kamer. Er is sprake van een evenwichtig dagelijks leven als ik zo door de dag heen, even in alle vijf kamers – al dan niet tegelijk – kan vertoeven en mij daar goed bij voel. Echter er kan iets mis gaan in een van de kamers en dan is de kans groot dat je uit balans raakt. Twee weken geleden overkomt mij dat. Ik heb een hele nacht liggen piekeren over iets dat mij behoorlijk dwars zit. Enkele maanden geleden (in de inspiratie kamer) heb ik na rijp beraad de keuze gemaakt voor de vrijmetselarij, maar ik voel mij hier bij nader inzien niet gelukkig. Het ligt niet aan de mensen die ik daar ontmoet, maar aan de ritualen waarbinnen alle bijeenkomsten plaatsvinden. Aanvankelijk denk ik dat het een kwestie is van wennen en er mee vertrouwd raken. Maar langzamerhand dringt het tot mij door dat het niet bij mijn leefwijze past, integendeel, het belemmert mij daarin. Het besef dringt door, dat het geen goede keuze is geweest en dat de enige optie is om er mee te stoppen. De band die ik in relatief korte tijd heb opgebouwd met een aantal mensen ga ik weer verbreken en dat doet pijn. Afgelopen weken, ook tijdens mijn weekje vakantie in New York, ben ik met dit gebeuren nog intensief in mijn hoofd bezig. Zelfonderhoud noem ik dit soort periodes: je bent dan bewust bezig met het bewonen van je huis met de vijf kamers. Lees verder →