Wat mij verbaasd is dat mijn lijf niet meer als vanzelfsprekend vraagt om fysieke inspanning. Als ik kijk naar mijn drie maanden oude kleindochter, zie ik een mensje dat haast onvermoeibaar, voortdurend aan het bewegen is met haar hele lijfje. Bij de meeste baby’s, jonge kinderen en jonge mensen is er een permanente, natuurlijke behoefte om te bewegen. Ik zal dat ooit zelf ook gehad hebben. Het is een zeer belangrijk levensgebied. Echter vooral gedurende mijn werkzame leven is die automatische behoefte aan bewegen minder geworden en zelfs behoorlijk afgezwakt. Natuurlijk is mijn beroep er mede debet aan. Ik zit alles bij elkaar zo’n veertig jaar lang achter een bureau, veel te vergaderen, stukken te lezen en te schrijven. Overgewicht, stijve ledematen en weinig conditie zijn het gevolg, evenals verhoogd risico op allerlei ziektes.

Tja, wat doe je dan om je lijf in conditie te houden, als je weet hoe belangrijk dat is. Terugkijkend op mijn fysieke levensloop vanaf mijn werkzame leven, ben ik begonnen met badmintonnen bij een sportclub. In diezelfde tijd proberen mijn lief en ik elke week een keertje hard te lopen: de Wageningse Berg op en weer af. Dat hardlopen hebben we niet lang volgehouden. Later, als we in Kenya wonen valt mij op dat volwassen Afrikanen ten opzichte van ons een zeer fysiek leven leiden. Zij lopen uren naar werk, naar familie en verrichten vooral pittige fysieke arbeid. Weer terug in Nederland, ga ik eerst met mijn vriend wekelijks een half uurtje squashen en later fitnessen. Het sociale element is bij al dat bewegen het belangrijkste, dus erg fanatiek sport ik niet. Rond mijn zestigste stop ik met fitness omdat mijn vriend verhuisd. Eerlijk gezegd ben ik niet zo’n sportief persoon en heb ik enige aversie gekregen tegen al dat fitnessgedoe. Ik heb een licht versleten linkerheup en ook iets aan mijn rechterknie en ik merk dat de meeste fitnessoefeningen deze klachten vooral versterken. Zelfs loop ik een tijdje slecht. Een serie bezoeken aan een fysiotherapeut helpt en nu loop ik weer normaal.

Joseph Pilates, the founder of the Pilates method

Al een aantal jaren doe ik weinig extra aan bewegen en dat knaagt. Ik weet ‘rust roest’, zeker als je pensionado bent. Afgelopen jaar, na onze avontuurlijke reis naar o.a. Mongolië, besluit ik iets te doen aan mijn fysieke gesteldheid. Zoals veel pensionado’s ben ik te zwaar. Ik ga minder (wijn) drinken – niet meer doordeweeks – en bewuster eten. Inmiddels ben ik zes kilo lichter en dat scheelt letterlijk en figuurlijk een slok op een borrel. Tegelijkertijd ben ik Pilates lessen gaan nemen. Mijn lief, die al lang op Pilatesles zit, roept al jaren dat ik er baat bij kan hebben. Pilates is een fitness methode waar de nadruk ligt op het gebruik van de spieren. Spieren zorgen ervoor dat het lichaam in de goede balans staat en dat de wervelkolom goed ondersteund wordt. Ik krijg nu enkele maanden wekelijks les en ik moet zeggen dat het mijn lijf goed doet. Het bizarre is dat veel spieren in mijn lijf totaal onderontwikkeld zijn. Ik heb deze spiergroepen tijdens mijn werkzame leven niet of nauwelijks gebruikt. Vooral mijn buik- en dijbeenspieren zijn slap geworden, terwijl ik weet dat deze spieren als zij goed functioneren helpen mijn lijf optimaal te laten bewegen. Aanvankelijk heb ik twijfels of dit op mijn 71-jarige leeftijd allemaal nog kan verbeteren. Toch merk ik dat het wel degelijk kan. Het zal niet op het lijf van Joseph Pilates gaan lijken (ha,ha..), maar mijn lijf voelt al een stuk beter, soepeler en fitter dan voorheen en dat motiveert. Daarbij komt dat een goede conditie de kans op een lang en (relatief) gezond leven vergroot. En nog een extra motivatie is dat ik zo hopelijk ook nog lang kan genieten van mijn lief, kinderen, vrienden en natuurlijk van mijn opgroeiende kleindochter.

Ik besef steeds meer, dat wij met de mensheid aan het begin staan van een van de grootste uitdagingen ooit op onze aardkloot. Humaniteit zal het kernwoord voor die mega uitdaging vormen: ‘De humaniteit van een persoon wordt gevormd door zijn gevoel voor mensenlievendheid. Het is de algemene omgang ten opzichte van andere personen. Hieronder verstaan we de hoffelijkheid, het menselijk handelen, verfijnd denken en de algemene gevoelszin. Het wordt gekenmerkt door vredelievendheid en goedheid’. Kleiner dan deze definitie kan ik humaniteit niet maken. Dat besef doet mij in ieder geval trachten ‘de wereld te verbeteren, te beginnen bij mijzelf’. Pessimistisch hoef ik niet te zijn, want als ik goed om mij heen kijk, zie ik allerlei initiatieven. De Verenigde Naties bijvoorbeeld hebben maandag 7 december de wereldgemeenschap om 18,5 miljard euro gevraagd om in 2016 de ergste nood van 87,6 miljoen mensen in 37 landen te lenigen. Ook de vluchtelingen, die naar Europa en Nederland komen, proberen we waardig op te vangen, al lijkt dat soms te optimistisch. Als ik naar het leven kijk door de Maslov-piramide bril (zie vorige blog) dan kan ik niet anders dan compassie hebben met mensen die op zoek zijn naar een minimum bestaan. Er is geen leven mogelijk zonder de meeste fundamentele lichamelijke basisbehoeften, inclusief geborgenheid en veiligheid. Dan heb ik het nog niet eens over hogere fundamentele behoeften, zoals zelfrespect en zelfontplooiing. Gelukkig zijn er met mij heel veel mensen in Nederland en in de wereld die dit ook begrijpen en helpen waar het kan.  Lees verder →

Bij het openen van mijn mailbox zie ik de trekking van de staatsloterij staan. Ik doe dit keer niet mee, maar het kost me wel moeite. Ik laat het lotgeld niet automatisch afschrijven van mijn rekening, want ik wil zelf het besluit nemen om wel of niet mee te doen. Iedere keer als ik dan beslis niet mee te doen, zeg ik tegen mijzelf: ‘Het kost alleen maar geld, je wint toch nooit!’ En als ik wel meedoe dan droom ik ’s nachts in bed van het winnen van de hoofdprijs, die zo hoog is dat ik bij voorbaat al weet, dat ik het niet alleen kan opmaken. Ik ga wel eerst een deel voor mezelf vaststellen. Met het overige geld ga ik anderen gelukkig maken in mijn directe sociale omgeving, kinderen, familie, vrienden. En ook zal ik veel geld aan goede doelen besteden. Maar dan zegt het stemmetje, diep in mij, dat het wel egoïstisch is om eerst aan je zelf te denken en dan pas aan de anderen. Ik begin me al een beetje schuldig te voelen, alleen al om de volgordelijkheid van mijn goedbedoelde acties. Ik zeg dan tegen mijzelf:  ‘Geld maakt niet gelukkig….. gezondheid is vele malen belangrijker? En wat te denken van sociale kontakten of waarden en inspiratie?’ Een ding is zeker: ik ga het geld niet oppotten. Ik geef gemakkelijk uit en deel graag met anderen en ik ben absoluut geen gierigaard. Vrek of gierigaard zijn een beetje ouderwetse woorden. Moderne woorden zijn geldwolf en zakkenvuller. In oude sprookjes loopt het meestal slecht af met deze mensen. Maar niet in het boek ‘A Christmas Carol’ van Charles Dickens over de oude en verbitterde vrek Ebenezer Scrooge, die in de nacht voor Kerstmis een aantal dromen heeft en daardoor tot inkeer komt. Scrooge is een financier en geldwisselaar die zich zijn leven lang heeft gericht op het verkrijgen van meer geld en verder niets. Hij veracht zelfs alle andere zaken dan geld, inclusief vriendschap en liefde. Het boek wordt uitgegeven in 1844 en in zeer korte tijd moeten er al zeven drukken gemaakt worden. De maatschappelijke reacties zijn fel zowel van de kant van de rijken als van de armen. Bijna tweehonderd jaar later verschijnt het boek ‘Het kan niet waar zijn, onder bankiers’, van Joris Luyendijk. Ook dit boek is in twee maanden een bestseller, waar veel over gesproken wordt. Wij mensen zijn al duizenden jaren hardleers. We zouden meer sprookjes moeten lezen en herlezen. Op internet vind ik een Mongools sprookje over het eerlijk verdelen van geld. De titel luidt: De vijfhonderd geldstukken die er niet waren…….  Lees verder →