Nederland is helemaal niet apathisch aan het worden, reageert een lezer op mijn laatste blog en hij schrijft: ‘Er worden door allerlei mensen heel veel spannende en enthousiaste initiatieven ontwikkeld. Dat gaat van vastgoedontwikkeling op basis van bestaande gebouwen, via hightech in Eindhoven naar markten met koffiebranders in de Fenixloods op Katendrecht Rotterdam.’ Ik ben het hartgrondig met hem eens en ik neem bij deze in dit blog die stellige zin terug. Als Rotterdammer moet ik me eigenlijk kapot schamen dat ik het woordje ‘apathisch’ gebruik. Als er één stad is die dat niet is, is dat Rotterdam wel! Sterker nog, het woord komt niet voor in het vocabulaire van de Rotterdammer. Overigens ook het woord ‘vocabulaire’ niet. Rotterdammers houden namelijk niet van dure woorden. De brug van de Kop van Zuid naar Katendrecht heet in de volksmond al snel ‘de hoerenloper’. Het nieuwe Centraal Station heet ‘de patatzak’. De twaalf meter hoge wereldbollen die straks voor het nieuwe Rotterdamse Centraal Station komen, heten nu al ‘de ballen van Rotterdam’. De stad waarin ik woon en leef is verre van apathisch. Lees verder →

Nederland is apathisch, behalve als het gaat om schelden en tieren op zwarte piet. Dagelijks worden we als burgers geconfronteerd met onverwachte effecten van politieke maatregelen. Dan zijn het de pensioenen, dan de zorgkosten en vorige week de belasting op vakantiegeld. Het lijkt er op dat politici zelf schrikken van deze onverwachte effecten. Maar een opstand breekt er niet uit! Als ik naar mijn eigen reactie kijk, merk ik ook een zekere apathie. Mijn verstand zegt dat deze regering als taak heeft ons land nu eenmaal door de economische recessie heen te loodsen en dat ik als brave burger ze daarom moet steunen. Toch verandert er de laatste tijd iets wezenlijks, namelijk dat ik het vertrouwen in de politiek kwijtraak. Ik stoor me aan de manier van discussiëren, de hypes, elk gebeuren dat opgekrikt wordt tot groot nieuws. Tegelijkertijd constateer ik dat we steeds minder in staat zijn de consequenties van de zelf gemaakte wet- en regelgeving te overzien. Windmolens die er net staan worden afgebroken omdat er met een betere subsidie op diezelfde plek nieuwe windmolens geplaatst kunnen worden. De wet- en regelgeving maatschappij gaat langzamerhand aan zichzelf ten gronde. Nog zorgelijker is, dat er een steeds grotere communicatiekloof tussen politici en burgers, maar ook tussen allerlei geledingen in onze maatschappij ontstaat.  Lees verder →

‘Je blog heb ik enkele malen gelezen en ik ervaarde het als heel plezierig geschreven. Maar ik constateer dat ik in het algemeen de blog niet lees en doorklik naar een andere mail. Zou je mij dan ook van de verzendlijst af willen halen? Bvd! En veel succes gewenst!’ Aldus een van de lezers van mijn blog. Deze mededeling is natuurlijk prima en duidelijk. Toch moet ik bij zo’n mededeling even slikken, want het voelt enigszins als een afwijzing of miskenning. Ik heb dat gevoel vaker. Je zou eigenlijk zeggen dat je oud en wijs genoeg bent om dat gewoon te accepteren. Wat is het toch dat me dat dwarszit? Ik heb wel eens bedacht dat het zit in het feit dat ik graag goed en aardig gevonden wil worden. Ik zal iemand niet gauw kwetsen en probeer altijd begrip op te brengen. Ik ben iemand die zelden ruzie maakt, en het zelfs eerder uit de weg gaat. Ik ben geen harde, ik ben een softie. De dingen die ik doe, daar wil ik 100% achterstaan en waar ik mee bezig ben, wil ik dan ook goed doen. Maar tegelijkertijd voel ik mij altijd wat onzeker, niet op het moment zelf, maar daarna als anderen er iets van (moeten) gaan vinden. Lees verder →