‘Wordt het een verre landen vakantie met wat avontuur, of zoeken we het dichterbij en minder avontuurlijk?’ De lente is nog niet begonnen, maar nu het zonnetje begint te schijnen, krijg ik vakantiekriebels. Ik heb als fulltime pensionado, in tegenstelling tot mijn hardwerkende lief, de tijd om die kriebels toe te staan en zelfs extra te voeden. De afgelopen week heb ik dat dan ook gedaan inclusief de poging mijn lief te verleiden om mee te denken over onze komende zomervakantie.

De laatste jaren valt de vakantie keuze telkens op verre landen. Ikzelf ben in eerste instantie geneigd te kiezen voor een vakantie ergens in Europa: zonnig, afgewisseld met wat cultuur en natuurlijk lekker eten en drinken. Ook de kosten spelen natuurlijk een belangrijke rol. Tegelijkertijd voel ik, zeker nu ik pensionado ben, een dwingende behoefte om mijzelf te blijven uitdagen. Niet alleen in mijn dagelijkse leefritme, maar bijvoorbeeld ook als het om vakanties gaat. Ik vergelijk mijn leven wel eens met een trektocht. Je hebt een doel in je leven bereikt, met vallen en opstaan. Je geniet er van (of niet) en vervolgens bedenk je weer nieuwe plannen en voert die uit. Dit alles liefst in goede communicatie met je sociale netwerk. Deze dynamische leefstijl houdt in dat leven is blijven groeien, ook bij het ouder worden. Wel, denk ik, dat de groei zich bij het ouder worden meer en meer afspeelt op de levensgebieden sociale relaties en inspiratie en zingeving. Gelukkig heb ik een lief die net als ik zo in het leven staat, zodat je elkaar daarin versterkt. Ooit hebben we samen twee jaar in Kenya gewoond en gewerkt. Bij terugkomst hebben we ons oorspronkelijke leven in Arnhem omgeruild voor een nieuw leven in Rotterdam. Daar hebben zich stap voor stap onze carrières ontwikkeld en zijn onze beide kinderen geboren en getogen.

Als kind mag ik soms een paar dagen logeren bij een oom en tante, dat heet dan vakantie. Op vakantie gaan met elkaar is pure luxe, waar in ons gezin geen geld voor is. Ik ben 16 jaar als ik voor de eerste keer een weekje op vakantie ga in Noordwijk aan Zee. Het geld daarvoor heb ik zelf verdiend met het rondbrengen van wekelijkse tijdschriften. Dat is bij onze kinderen wel anders. Vanaf hun geboorte kunnen we ons de luxe veroorloven om jaarlijks met hen op vakantie te gaan ergens in Europa. Als zij 17/18 jaar zijn gaan zij zelf op vakantie, vaak naar Verweggiestan. Vakanties en verre landen vakanties maken als vanzelfsprekend onderdeel uit van hun leefstijl. De wereld is hun blikveld, terwijl ik nog steeds moet wennen aan dat gegeven.

Maar goed, nu de eerste zonnige dagen zich manifesteren, moet ik terugdenken aan onze laatste, zeer avontuurlijke vakantie, welke abrupt eindigt in Siberië. Enigszins weemoedig lees ik nog eens de blogs, die ik daarover geschreven heb in augustus en september 2016. Ik voel tijdens dat lezen het gelukzalige gevoel terugkomen dat mijn lief en ik hadden aan het Baikal meer, vlak voordat de handtas met paspoort gestolen wordt. Dan lees ik de laatste zin van deze blogs: ‘Zelfs is het niet ondenkbaar dat wij volgend jaar het vliegtuig naar Irkoetsk pakken om vandaar uit de reis naar Mongolië en China af te maken.’ Ik voel een boost energie opkomen en weet het zeker. Ik zit toch achter de computer, dus open ik snel de website van YourPlanetTravel en surf naar Trans Mongolië-China Express. Nu maar hopen dat mijn hardwerkende lief ook de vakantiekriebels krijgt……

Dinsdagmorgen twee augustus om acht uur landen we op Schiphol. We zijn opgelucht dat het ons gelukt is snel vanuit Midden Siberië naar Nederland te komen. Maar de teleurstelling overheerst. Het is ongelooflijk balen. We maken vandaag geen kennis met het buitenleven van de Nomaden in Mongolië. We zullen niet in het Terelj National Park een rit te paard maken en een wandeling naar de Turtle Rock. Vanavond zullen we niet in een originele ger, een nomadentent, slapen met toilet van het type ‘gat in de grond’. Ook de reis later deze week naar Beijing en de Chinese Muur kunnen we op onze buik schrijven. De afgelopen nacht hebben we half slapend doorgebracht op het vliegveld van Moskou. Om half vier in de nacht zijn we ingecheckt. Dit gaat, zoals verwacht, met het nodige oponthoud gepaard. Een ‘laisser passer’ is bij bijna niemand bekend. Uiteindelijk lukt het en vertrekt om half zes een vol vliegtuig. Op Schiphol staan onze dochter en haar vriendin ons op te wachten. Bij een kop koffie en thee doen we ons verhaal en blazen we de eerste stoom af. Eenmaal thuis voelen we onze kater met de minuut grotere vormen aannemen. In een opwelling besluiten we zo snel mogelijk verder te gaan met onze vakantie, zij het in aangepaste vorm. We maken eerst alle papieren in orde voor de verzekering. We hebben duizenden euro’s onkosten gemaakt. Mijn creditcard is praktisch leeg. Meteen daarna boeken we via internet enkele hotelletjes in Limburg en België. De volgende ochtend stappen we al vroeg in de auto en gaan op weg naar het mooie Geul- en Maasdal. Die week eten en drinken we ons chagrijn weg in luxe restaurantjes. We fietsen wat door het Geuldal, lezen een boekje en gaan in Venray op bezoek bij mijn zus en zwager. Aan het eind van de week vieren we in Arnhem de 70ste verjaardag van mijn schoonzus. Links en rechts kletsen we nog wat na over de afgebroken reis. Dan, bij thuiskomst, ligt er een brief van de verzekering op de deurmat. Tot onze verbijstering staat daarin dat we slechts een klein gedeelte vergoed krijgen en dat we wel teleurgesteld zullen zijn. Nou, dank je de koekoek, het blijkt nog geen één vijfde van alle onkosten te zijn. Na de voorwaarden, inclusief de kleine lettertjes van de polissen nog eens nagelezen te hebben, ben ik vervolgens aan de telefoon gaan hangen. Opvallend is dat de telefonische medewerkers een hoge mate van empathie tonen, bij het overdrijven af. Maar elke keer word je aan het einde van het gesprek met het bekende ‘kluitje in het riet’ gestuurd. Bij het derde telefonische contact vraag ik – zo vriendelijk mogelijk  – om een medewerkster die geautoriseerd is om over deze onkostennota te oordelen. Tot mijn grote verassing blijkt de dame die ik aan de lijn heb, dat te zijn. In het half uurtje dat volgt, lopen we alle kostenposten door en telkens wordt vastgesteld of het bedrag klopt of niet. Op het eind van dit telefoongesprek krijg ik de toezegging dat alle onkosten die ik ingediend heb, vergoed worden, inclusief de niet genoten vakantiedagen. Ra, ra, hoe werkt dit? Wie het weet, mag het zeggen….. Tot ons grote genoegen krijgen we een week later ook nog geld retour van ons reisbureau, omdat zij tickets en afspraken hebben kunnen afzeggen. Vandaag, ruim een maand later en zeven blogs verder, heb ik de kater verwerkt. Zelfs is het niet ondenkbaar dat wij volgend jaar het vliegtuig naar Irkoetsk pakken om vandaar uit de reis naar Mongolië en China af te maken.

Ons geduld wordt deze maandagmiddag zwaar op de proef gesteld, toch blijven we rustig. We zijn rond elf uur geland vanuit Irkoetsk. Na enig zoeken in een snikheet Moskou, hebben we rond twee uur eindelijk de ambassade gevonden. We komen in een kantoorruimte met aan twee zijden loketten met dik veiligheidsglas. We worden te woord gestaan door een Engels sprekende Russische vrouw. We leggen kort uit wat er aan de hand is. Haar eerste reactie is dat we nooit binnen een of twee dagen een tijdelijk paspoort kunnen krijgen. We hebben het vreselijk warm, zijn bezweet, hebben dorst, zijn behoorlijk gestrest, maar weten kalm te blijven. Als we benadrukken dat ons visum morgen verloopt, zegt ze doodleuk dat ik dan maar alvast alleen het vliegtuig moet pakken. Onze teleurstelling, ook dat we geen Nederlandse ambassademedewerker spreken, wordt met de minuut groter. We laten het politierapport zien en praten op haar in. Mijn lief refereert aan het telefoongesprek met de Nederlandse attaché dit weekend. Het duurt even, maar de dame wordt toeschietelijker. Misschien kan ze een ‘laisser passer’ regelen. Daar zijn twee pasfoto’s voor nodig en contant geld, want pinnen kan niet. En de 1e consul moet er zijn om te ondertekenen. Terwijl de dame intern zaken gaat afstemmen, laat mijn lief ergens in de buurt pasfoto’s maken en ga ik de nodige roebels pinnen. Drie kwartier later gaat deze soap weer verder. Kennelijk ter controle worden aan mijn lief persoonlijke vragen gesteld, zoals onze trouwdatum. Als zij daar zo gauw geen antwoord op weet te geven en ik wel, ontdooit de Russische dame verder, want haar trouwdatum zal ze nooit vergeten! Maar dan blijkt dat we het ‘laisser passer’ alleen krijgen, als we vliegtickets hebben voor morgen, de uiterste visum datum. Ik vraag haar om de WIFI code, om zo via mijn telefoon vliegtickets te boeken. Zij weigert deze te geven vanwege veiligheid. Op dat moment bemoeit een Nederlandse ambassademedewerker zich er mee. We hebben hem al af en toe achter het glas zien lopen. Hij geeft aan dat ik via de beveiligde deur de ambassade binnen mag. Stomverbaasd zegt de Russische dame tegen mijn lief, dat ze dit nog nooit heeft meegemaakt. De man blijkt de ICT attaché te zijn en ik mag achter een computer. Hij adviseert mij te boeken bij de KLM, omdat deze geen paspoortgegevens opvraagt via internet. Er blijken nog slechts twee tickets beschikbaar te zijn voor de dinsdagmorgen vlucht om kwart voor zes. We proberen deze te boeken, maar komen er niet door. Volgens de attaché saboteren de Russen regelmatig de internetverbinding, gewoon om te pesten. Dan bedenk ik mij om onze dochter te contacten via WhatsApp. Zij kan proberen deze tickets vanuit Nederland te boeken. Ik krijg zonder probleem de ‘geheime’ WIFI code: Zuidholland! Gelukkig is onze dochter op dat moment bereikbaar. Mijn lief mag er nu ook bij komen. Het wordt zelfs een beetje gezellig. Enkele andere Nederlandse medewerkers komen even kijken hoe het gaat. Van hen horen we ook dat men ons veel later in die week in Moskou hadden verwacht. Dan, eindelijk rond zes uur, is de boeking een feit en deze wordt via de email naar de ambassade gezonden. De Russische dame is al naar huis gegaan. Iedereen is opgelucht en trots dat dit in zo’n korte tijd gelukt is. Het getekende ‘laisser passer’ wordt aan mijn lief overhandigd. Voor de derde maal dit lange weekend geven wij elkaar een high five.

wordt vervolgd……