Terwijl ik in mijn volkstuintje zakken grind van 25 kg aan het uitladen ben, komt een buurman langs, die zegt: ‘Je mag geen 25 kg tillen’. Mijn eerste reactie is dat de ARBO wet voor mij als pensionado gelukkig niet meer geldt. Ik ben vrij om te doen en laten wat ik wil. Het geeft mij soms een prettig gevoel om mij even af te zetten tegen zaken die naar mij idee te ver doorgeslagen zijn, of om even mijn onafhankelijkheid te benadrukken. Maar eigenlijk weet ik ook dat dit niet slim is. De buurman heeft natuurlijk groot gelijk met zijn opmerking. Hij geeft nieuwkomers graag allerlei tips, liefst voorafgaand aan een klusje: ‘Je hebt niks aan goede tips als je die achteraf krijgt, toch?’ Het is even wennen voor een eigenwijs iemand zoals ik, om ongevraagd advies te krijgen. Toch realiseer ik mij dat het handig is om in een omgeving te zijn waar je aangesproken wordt op je eigen verantwoordelijkheid ten aanzien van je lijf en leden. Daar is niks mis mee.   Lees verder →

Tijdens een tweedaagse workshop ‘duurzame inzetbaarheid’ met een groep mannen, werkzaam in een verf/zinkfabriek, bedenken zij het statement: ‘Gezond, vitaal en gemotiveerd je pensioen halen in dit bedrijf’. Opvallend in de discussie hierover is het beeld dat er bij hen leeft als je met pensioen gaat. Zij weten dat het werk niet alleen zwaar en slopend is, maar ook dat het een behoorlijke aanslag is op hun fysieke gezondheid. Zij horen en zien namelijk bij hun gepensioneerde collega’s veel klachten over hun gezondheid. Als de groep dan een afsluitend lunchgesprek heeft met de CEO, dagen zij hun werkgever in een rechtstreekse communicatie uit op dit punt: ‘Duurzame inzetbaarheid betekent dat wij na onze loopbaan nog op een verantwoorde wijze gezond en vitaal kunnen zijn en daar bent u samen met ons verantwoordelijk voor.’ Ik kan zeggen, dat het lunchgesprek op dat moment veel indruk maakt op de CEO. Lees verder →

Het houdt me bezig, de reacties die ik op mijn blog krijg: ‘Waarom benadruk je als fulltime pensionado het ouder worden telkens als iets bijzonders?’ Laat ik eens kijken naar de periode vlak vóór de pensionering: ik durf te zeggen dat je tegenwoordig als werkzoekende 45-plusser ook al ‘oud’ bent. Hoe bizar!

In mijn blog heb ik er al een paar keer aan gerefereerd: de wereldbevolking groeit gigantisch en voor het eerst in haar geschiedenis worden heel veel mensen, heel oud. Het is voor ieder individu behoorlijk wennen aan het idee dat de periode van volwassenheid kan bestaan uit verschillende opeenvolgende fasen: 45-plusser, 67-plusser (babyboomer), 80-plusser en 100-jarige. Als samenleving moeten wij daar ook aan wennen. We voeren discussies over duurzame inzetbaarheid, pensioengerechtigde leeftijd, over werk en vrije tijd, over zorg aan ouderen, en zelfs over euthanasie. Rond de eeuwwisseling voltrekt zich in werkend Nederland nog een stille revolutie: de werkende groep 45 plussers is groter dan de kerngroep van jonge werkende Nederlanders. Voor het eerst maken we mee dat er meer ouderen dan jongeren zijn. En dan ontstaat langzamerhand het beeld dat een werkzoekende 45-plusser ‘oud is’. Het hoeft nauwelijks betoog om te beseffen dat je dat als individuele 45-plusser grote onzin vindt en zelfs beledigend, want voor je gevoel sta je net aan het begin van een topperiode van werken, van leven. Maar beeldvorming is zeer hardnekkig en daarom wil ik ‘ouder worden’ in mijn blog aan de orde stellen.

Lees verder →