Het leven biedt ons tot op hoge leeftijd altijd kansen om dingen te doen, wensen te vervullen, die je altijd al graag gewild hebt. Zo is het doen van een universitaire opleiding heel veel jaren een wens van mij geweest. Vanaf het moment dat ik halverwege het gymnasium ben afgehaakt en naar de Kweekschool ben gegaan, is deze wens zich gaan nestelen in mijn hoofd. Als opgroeiende adolescent ga ik regelmatig naar een oom, een jongere broer van mijn pas overleden vader. Deze oom is voor mij de ‘vervangende vaderpraatpaal’, oneerbiedig gezegd. We hebben altijd zeer intensieve en goede gesprekken in mijn herinnering. Meermalen zegt hij tegen mij: ‘Je moet de universiteit doen, als je dat kunt’. Aan mijn vader heb ik het helaas nooit kunnen vragen, maar ik denk dat in zijn familiekant dat idee van universiteit doen, een grote wens is geweest, zeker voor hem en zijn broers. Van zijn zussen zal ongetwijfeld een goede opleiding zijn verwacht, maar niet direct een universitaire. Dat gaat in de vooroorlogse tijd iets te ver. Mijn moeder komt uit een gezin waar dat type opleiding minder speelt. Natuurlijk is voor mijn moeder de opleiding van haar kinderen erg belangrijk, maar zij legt geen speciale druk op ons. Voor haar is belangrijk, dat je de schoolopleiding aan kunt, het naar je zin hebt en je als persoon goed ontwikkeld. Met haar zelfopgebouwde levenservaring laat zij zien dat je wijs kunt zijn ook zonder hogere schoolopleidingen. Dat laatste heb ik meegenomen in mijn verdere leven, zonder overigens de wens om toch nog een universitaire opleiding te doen, los te laten. Mijn lief is meteen na haar middelbare school naar de universiteit gegaan. Onze beide kinderen hebben die kans eveneens gekregen en meteen benut. Bij mij heeft het nog 30 jaar geduurd, als ik de kans krijg en pak. Ik ben dan 50 jaar jong.  Lees verder →

Ik word meestal niet vrolijk van het dagelijkse nieuws op tv en in de krant, eufemistisch gezegd. Maar afgelopen week zie ik ineens iets positiefs, hoewel het woord op zich dat niet is. Het betreft de jaarlijkse gebeurtenis dat er nieuwe woorden toegevoegd worden aan de ‘Dikke van Dale’. Iedereen kan tot 15 december stemmen op een van de volgende tien woorden: clownspiet, dagobertducktaks, kalifaatganger, stemfie, moestuinsocialisme, crimiclown, fotobom, straatintimidatie, jihadgezin en WEGKIJKSTAAT. Laat nou dit laatste woord bedacht zijn door Dick Couvée de dominee van de Pauluskerk Rotterdam. Wegkijkstaat wil zeggen: een neoliberale staat die niet solidair is met burgers die door kansarmoede of tegenslag in benarde omstandigheden terechtkomen en in kommervolle omstandigheden moeten leven. Het goede nieuws is dat het woord tot nadenken stemt en tot actie oproept. En dat past helemaal bij de Pauluskerk Rotterdam! Het slechte nieuws is dat toekijken of wegkijken voor veel mensen een overlevingsmechanisme aan het worden is. Lees verder →

Nederland is helemaal niet apathisch aan het worden, reageert een lezer op mijn laatste blog en hij schrijft: ‘Er worden door allerlei mensen heel veel spannende en enthousiaste initiatieven ontwikkeld. Dat gaat van vastgoedontwikkeling op basis van bestaande gebouwen, via hightech in Eindhoven naar markten met koffiebranders in de Fenixloods op Katendrecht Rotterdam.’ Ik ben het hartgrondig met hem eens en ik neem bij deze in dit blog die stellige zin terug. Als Rotterdammer moet ik me eigenlijk kapot schamen dat ik het woordje ‘apathisch’ gebruik. Als er één stad is die dat niet is, is dat Rotterdam wel! Sterker nog, het woord komt niet voor in het vocabulaire van de Rotterdammer. Overigens ook het woord ‘vocabulaire’ niet. Rotterdammers houden namelijk niet van dure woorden. De brug van de Kop van Zuid naar Katendrecht heet in de volksmond al snel ‘de hoerenloper’. Het nieuwe Centraal Station heet ‘de patatzak’. De twaalf meter hoge wereldbollen die straks voor het nieuwe Rotterdamse Centraal Station komen, heten nu al ‘de ballen van Rotterdam’. De stad waarin ik woon en leef is verre van apathisch. Lees verder →