Vakantie vieren houdt gelukkig niet op als je eenmaal met pensioen gaat en alle tijd van de wereld hebt. Voor mijn vijftiende ken ik alleen de schoolreisjes met…. ‘We hebben een potje met vet…..’ en logeren bij een oom en tante. Dan volgen de kampeervakanties met vrienden ergens aan de Nederlandse en Belgische kust, zingend bij het kampvuur ‘There is a house in New Orleans…’. Zijn er eenmaal kinderen dan stem je je vakantie met elkaar vooral af op wat de kinderen leuk vinden: ‘Als zij het naar zin hebben, hebben wij dat ook!’.

Dan als de kinderen het huis uit zijn verandert langzamerhand de manier van vakantie vieren. Mijn lief en ik kiezen steeds vaker voor verre, avontuurlijke reizen. Inmiddels is een ‘echte’ vakantie voor ons zo’n drie weken reizen van plek naar plek, andere culturen en maatschappelijke verbanden meemaken en genieten van ontmoetingen met vreemden. We zijn ons bewust dat dit type vakantie een luxe keuze is.

Onze wat avontuurlijke vakantiereizen zijn vanwege corona een aantal jaren uit beeld geweest, tot afgelopen maand augustus. Bijna drie weken hebben we een rondreis gemaakt in de Baltische Staten. Drie landen die zich pas vanaf 1991 hebben kunnen bevrijden van de Russische overheersing en sindsdien deel uitmaken van Europa..

Het vakantiegevoel is gedurende deze rondreis helemaal als vanouds: met z’n tweeën, een klein beetje voorbereiding wat betreft de route en hotels en vervolgens op pad met Google Maps en op de e-reader de prachtige historische roman ‘Tussen Drie Plagen’ van de Estlandse schrijver Jaan Kross. We laten ons verrassen door al het moois in de oude hoofdsteden Riga, Talinn en Vilnius. Duidelijk voelbaar en zichtbaar is de enorme steun in die landen voor Oekraïne. Het meest nog in Litouwen waar op alle overheidsgebouwen en op de stadsbussen de Oekraïense vlag wappert.

Een beetje ‘avontuur’ hoort er ook bij: twee dagen vanwege de storm geen elektriciteit en water; op zoek met de auto naar een parkeerplek in Riga en dan terechtkomen in het voetgangersgebied van de oude stad, zo druk als de Lijnbaan in Rotterdam; aangehouden worden door de grenspolitie, die overigens zeer aardig blijkt te zijn.

We genieten met volle teugen en zeggen dat meerdere keren hardop tegen elkaar.

En dan terug op zondagmiddag als we van Schiphol de trein naar huis willen nemen, rennen ineens twee dolenthousiaste ‘OMA OPA OMA OPA roepende’ kleindochters op ons af en springen in onze armen. Tot onze grote verrassing rijdt onze zoon eerst naar Overschie waar onze dochter, schoondochters en kleinzoon op ons zitten te wachten. Een mooiere afsluiting van onze vakantie kunnen we ons niet wensen, zo met het hele gezin heerlijk in het zonnetje bijkletsen, lekker barbecueën en genieten van al het moois en liefs wat we met elkaar hebben.