Een jonge god voelen…

29 donderdag jun 2023

Posted by Geert - fulltime pensionado in Levensgebieden

Steeds duidelijker speelt mijn sociale leven zich af tussen zeventig plussers. Mijn broers, zussen, schoonzussen en zwagers zijn bijna allemaal zeventig plus. Mijn vrienden netwerk is gevarieerder qua leeftijd, maar ook daar neemt de zeventig plusser een prominente plek in. Het is mooi dat je veel gemeenschappelijks kan delen met mensen van dezelfde generatie. Tegelijkertijd heb ik sterke behoefte aan contacten met jongere generaties. Ik moet daarvoor bewust op pad, behalve als het om mijn kinderen en kleinkinderen gaat. Intergenerationeel contact houdt mij jong van geest en geeft vaak frisse energie om het dagelijks leven de moeite waard te blijven vinden, ook al ga je fysiek achteruit.

Natuurlijk kun je ook van leeftijdsgenoten energie krijgen. Mijn oudste broer en schoonzus, die beiden volgend jaar 80 hopen te worden, zijn vorige week op de e-bike naar Rotterdam gefietst. Bepakt en bezakt vanuit Huissen fietsen zij jaarlijks in de zomer enkele weken door Nederland. Binnen hun eigen gezin en in onze familie wordt hun fietsvakantie als een grote prestatie gezien. Het laat zien hoe je op hoge leeftijd nog volop mee kan doen, niet alleen fysiek en mentaal, maar ook eigentijds. Mijn broer maakt zelfs tijdens deze vakanties een vlog-verslag en stuurt dat dagelijks via de app naar zijn eigen kinderen en kleinkinderen.

In mijn dromen wil ik mij nog wel eens een jonge god voelen. Maar de realiteit van deze zevenenzeventig jarige is dat ik elke dag met een stram lijf uit mijn bed stap en eerst moet beginnen met ochtendgymnastiek. Pas daarna start het ‘echte’ pensionado leven. Dat leven houdt in dagelijks zoeken naar activiteiten die voor mij persoonlijk leuk en betekenisvol zijn, zoals: klusjes doen op het gebied van communicatie binnen de VvE van ons appartementencomplex, de Huiskamer van de Wijk organiseren, lid zijn van de Past Rotarian club, een cursus Stoïcijnse Levenskunst volgen, afspreken met vrienden om over ‘van alles en nog wat’ te praten, een blog schrijven, met mijn lief mee op een wildplukwandeling in het kader van haar theeopleiding, oppassen op kleinkinderen, af en toe een paar dagen naar Langweer…… en zo nog heel veel meer. Elke keer als ik de dag goed gevuld krijg, voel ik mij een beetje een jonge god.

Mijn lief speelt een belangrijke rol bij het zoeken en vinden van activiteiten die inspireren en energie geven. Zij is qua karakter iets avontuurlijker en dynamischer dan ik. Het mooie is dat wij elkaar al vijftig jaar uitdagen om actief te blijven en geïnteresseerd in alles en iedereen.

En, eerlijk gezegd….. mijn lief is zeven jaar jonger, een betere aansporing om nog als een jonge god mee te willen blijven doen, is er toch niet?….

Spekkoper…

06 dinsdag jun 2023

Posted by Geert - fulltime pensionado in Zingeving

≈ 2 reacties

Deze maand vier ik mijn 77ste verjaardag. Het gekke is dat ik mij totaal niet zo oud voel, hoewel ik niet weet hoe oud ik mij dan wel zou voelen. Ik durf te zeggen dat je, als je zo’n hoogbejaarde leeftijd bereikt in goede gezondheid, jezelf spekkoper mag noemen.

Echter, zoals in het hele leven, is het niet allemaal hosanna. Meer dan me lief is, hoor ik regelmatig een stemmetje in mijn hoofd: ‘Wanneer word je krakkemikkig?’ en ‘Hoe lang heb je nog te leven?’ Dat stemmetje beïnvloedt op zo’n moment mijn geluksgevoel behoorlijk. Daar komt nog bij dat je moet oppassen niet ongelukkig te worden van alle ellende in de wereld die dagelijks over je uitgestort wordt.

Over het algemeen kan ik fysiek nog redelijk meedoen met van alles en nog wat…. Hoewel, op de grond rollebollen met mijn kleinkinderen of mijn schoenveters strikken vanuit staande positie, dat gaat me niet meer lukken. Dit type aftakeling neemt gestaag toe en daar baal ik behoorlijk van. Ik besef dat ik daar mee zal moeten dealen. Tegelijkertijd mag ik mij gelukkig prijzen dat mijn geest nog goed functioneert. Zolang dit het geval is, kan ik mijn mentale kracht en de daaraan gekoppelde ervaring gebruiken om een goede balans te vinden in mijn dagelijkse leventje.

Om die balans te bereiken focus ik mij steeds meer op mijn eigen individuele wereldje van gezin, familie en vrienden. Hier ervaar ik direct de zinvolheid van mijn leven. Lastiger is het contact met de grote wereld om mij heen. Eerlijk gezegd probeer ik deze op enige mentale afstand te zetten door minder intens de krant te lezen en minder naar praatprogramma’s op TV te kijken. Toch voel ik de dringende behoefte om er af en toe intens mee bezig te zijn, maar dan wel ergens in mijn persoonlijke sociale netwerk.

Daarin speelt een vriendengroepje dat we jaren geleden hebben ‘opgericht’ een bijzondere rol. Om de anderhalve maand komen we met z’n zessen bij elkaar. Dan eten en drinken we wat. Maar vooral praten we over wat ieder van ons persoonlijk raakt, zowel privé als de grote problemen om ons heen. De politieke discussies die we voeren, zijn vaak heftig en stevig. Het is verbazingwekkend hoe telkens weer deze ontmoetingen mij een enorme oppepper geven. Met zo’n vriendenkring voel ik mij extra spekkoper!

Op mijn a.s. 77ste verjaardag hoop ik daarom met mijn dierbaren te proosten: ‘Lang leve een sterke geest en een warm sociaal netwerk. Hoera, hoera, hoera!’

Lentekriebels 70+

05 woensdag apr 2023

Posted by Geert - fulltime pensionado in Intimiteit

≈ Een reactie plaatsen

Zondagmiddag, stralende zon, weinig wind. Het is druk in het Kralingingse bos: gezinnen met kinderen en vaak ook een hond, jonge en oude stelletjes, groepjes studenten uit alle windstreken. De bankjes langs het water zijn allemaal bezet. Iedereen zit met zijn gelaat zo vooruit gestoken richting zon, dat de zonnestralen maximaal opgevangen worden. Opvallend zijn de verliefde stelletjes dicht tegen elkaar, ineengestrengeld, vol Lentekriebels…..

Je krijgt er meteen goede zin van, weg met het depressieve gevoel, ruimte voor de Lentekriebels! Wat een heerlijk woord, dat we dankzij de nationale projectweek over sexualiteit op onze basisscholen allemaal op ons netvlies hebben gekregen.

Bij het woord kriebels krijgt iedereen, jong en oud, vaak een prettig prikkelend gevoel of een gedachte. Al vanaf de geboorte ervaart ieder kind sterke zintuiglijke prikkels, die voortaan altijd in zijn leven in meer of mindere mate aanwezig zullen zijn. Sexuele prikkels horen daar bij en vormen zelfs een wezenlijk deel van ons mens-zijn. Daarom is het ontzettend belangrijk dat kleine kinderen leren op een gewone, normale manier met hun lijf om te gaan, er over te praten en er zo vertrouwd mee te raken. Een goede, warme en veilige omgeving thuis en op school helpt het kind daar zodanig bij, dat er een positief zelfbeeld kan groeien en dat heb je nodig om stevig in het leven te staan.

Lentekriebels en sexuele prikkels gaan niet weg, kan ik als zesenzeventigjarige zeggen. Wel is de mate waarin ik het voel en hoe ik er mee omga natuurlijk anders dan tijdens mijn kind- en volwassen-zijn. Zeker de laatste jaren merk ik dat mijn sexualiteit zich vooral ontwikkelt richting Intimiteit. Het accent komt sterker te liggen op emotioneel gebied, is meer naar binnen gericht net als bij het prille begin van mijn bestaan. Het verschil met nu als oudere is, dat ik daar in belangrijke mate zelf sturing aan kan geven.

Voor mij is Intimiteit net zo’n mooi woord als Lentekriebels. Het is een hoge mate van vertrouwelijkheid in mijzelf en in mijn relatie naar mijn lief en dierbaren, waarin ieder zichzelf kan zijn. Het mooie en bijzondere is, dat het sexuele contact zich verlegt en verdiept naar warmte, tederheid, genegenheid, aanraking en vooral geborgenheid……Als die momenten zich voor doen, ervaar ik de echte zin van mijn bestaan!

Laat de lentekriebels maar komen, want die helpen daarbij!