De jaarlijkse Second Home beurs in Utrecht heeft veel aantrekkingskracht op oudere Nederlanders, die hopen op een Zwitserleven in bijvoorbeeld Spanje: altijd mooi weer, lekker eten, lage kosten levensonderhoud; je hoeft niets te doen; weinig zorgen; altijd een vakantiegevoel. Zij hebben de wens hun laatste levensfase tijdelijk of permanent door te brengen in een warm land. Ook het aantal ouderen dat wil gaan verhuizen in eigen land neemt de laatste jaren toe. Zij ruilen dan hun eengezinswoning in voor een appartement of zoeken een plekje in een ‘krasse knarren hofje’ of iets soortgelijks.

In de levensfase waarin onontkoombare achteruitgang plaatsvindt en waarin tegelijkertijd het sociale netwerk steeds kleiner wordt, is levensloopbestendig wonen een essentiële basisbehoefte. Het is meer dan alleen het huis. Wil je maximale kwaliteit van dagelijks leven hebben, hoort daar de juiste omgeving en het daarbij behorende sociale netwerk helemaal bij.

Verhuizen is altijd een grote stap, waar je zeker op oudere leeftijd extra goed over zou moeten nadenken. Woon je nu in een woning die levensloopbestendig is of daarvoor aangepast kan worden én voel je je helemaal ‘thuis’ op je huidige plek dan is verhuizen waarschijnlijk niet aan de orde. Wil je de stap van verhuizen zetten is het verstandig jezelf allerlei vragen te stellen. Ben je een type die snel ergens anders kan aarden? Kun je op de nieuwe plek blijven wonen als je zorgbehoevend wordt? Besef je dat je bij verhuizen naar het buitenland dierbare ‘achterblijvers’ lange tijd achter elkaar moet missen? Kun je makkelijk nieuwe contacten leggen? Zijn er goede algemene voorzieningen in de buurt van je nieuwe woonplek? Realiseer je, dat je mobiliteit minder kan worden en dat je steeds meer huis- en plaatsgebonden bent?

Met die gedachte over levensloopbestendig wonen zijn mijn lief en ik zes jaar geleden verhuisd van een eengezinswoning met drie verdiepingen naar een appartement. We willen niet te lang wachten gezien mijn leeftijd. Ons huis vraagt blijvend veel onderhoud en aanpassingen, hetgeen hoge kosten met zich meebrengt en veel onnodige stress veroorzaakt. We zoeken eerst naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Dat we in Rotterdam willen blijven is voor ons een uitgemaakte zaak. Onze kinderen en kleinkinderen wonen er en we houden van het stadse leven. Na een aantal bezichtigingen zeggen we tegen elkaar: ‘Waarom kijken we eigenlijk niet in ons eigen buurtje? We wonen vlakbij het centrum, allerlei voorzieningen zijn redelijk dichtbij en we zijn al vijftien jaar betrokken bij het wel en wee in onze buurt.’

Al gauw vinden we ruim tweehonderd meter van ons oude huis een mooi appartement. Het uitzicht op de Maas blijven we houden. In het begin valt ons op dat je weinig contact hebt met al je directe buren naast, boven en onder je. Maar mijn lief en ik stellen ons meteen actief op in onze nieuwe woonomgeving en helpen al snel met allerlei gemeenschappelijke kleine en grotere klusjes, zoals plantenbakken buiten water geven, meedenken met herinrichtings- en verbouwingsplannen van ons complex en organiseren van een bewonersborrel. Zo leren we al snel andere bewoners beter kennen en ontstaan er nieuwe contacten.

We zijn ontzettend blij dat we deze levensloopbestendige verhuisstap gemaakt hebben!