Maar liefst 7 op de 10 vijftigplussers voelt zich onvoldoende gewaardeerd door de samenleving. SIRE wil met de nieuwe campagne ‘Je bent nooit te oud om te leven’ het patroon doorbreken door inspirerende vijftigplussers te laten zien die midden in het leven staan en daarmee de vooroordelen ontkrachten….

Uit wetenschappelijk onderzoek (o.a. The Berlin Aging Study, Aging from 70 to100, Baltes c.s.1997) weten we dat rond je vijfenveertigste gemiddeld het accent van groei en ontwikkeling verschuift naar je competenties op het gebied van ervaringskennis. Juist deze competentie kan blijven groeien tot op zeer hoge leeftijd. Om dus ‘midden in het leven te blijven staan’ is het wijs je daarvan bewust te zijn. Dat geldt voor de samenleving én voor het individu.

Zo heb ik na mijn pensionering drie belangrijke besluiten genomen, allen direct gerelateerd aan mijn ervaringskennis: ik ga blogs schrijven over mijn eigen ouder worden; ik word actief als vrijwilliger in mijn directe leefomgeving; ik neem mij voor te blijven zoeken naar inspiratie en zingeving….tot de laatste snik… Nu, ruim tien jaar verder, kan ik zeggen: ik leef met volle teugen!

Onlangs heb ik nog een prachtige ervaring opgedaan. Mijn lief heeft na haar pensionering spontaan besloten als hobby een thee opleiding te volgen. Nu mag ze zich theesommelier noemen. Natuurlijk volgen wij elkaars activiteiten, want van elkaar kun je veel blijven leren. In het voorjaar krijgt zij een aanbod voor een bijzondere Tea Training in Sri Lanka. Deze kans laten we niet voorbij gaan en ik mag mee! Het is een fantastische uitdaging even uit onze pensionado-comfortzone van alledag te stappen.

Afgelopen juni vertrekken we dan voor drie weken naar Sri Lanka, waarvan we tien dagen met een groepje van theeliefhebbers verblijven op twee kleinschalige theeplantages: Amba Estate en Kaley Estate. Het zijn biologische thee boerderijen, hebben een pension en zijn bewust sociale ondernemingen. Hun doel is om de lokale werkgelegenheid en inkomens te maximaliseren en tegelijkertijd de natuurlijke omgeving te behouden en te herstellen. Er wordt samengewerkt met de lokale gemeenschap om een scala aan ambachtelijke producten te produceren en te exporteren. Ze bieden kleine groepjes gasten de mogelijkheid om te ontspannen en op te laden op de mooiste plekken in Sri Lanka.

Vanaf de eerste dag op de theeplantage kost het mij geen enkele moeite om uit mijn comfortzone te stappen. Ik ontmoet alleen maar blije mensen. De werknemers komen uit de directe omgeving, krijgen een goede opleiding en een goed salaris. Zij vormen een hechte gemeenschap. Hun enthousiasme is hartverwarmend. We krijgen uitgebreid informatie over de geschiedenis van Sri Lanka en de soorten thee. Maar het mooiste is de praktijk. De theeplukkers nemen ons mee in de velden en leren ons de juiste blaadjes te plukken. Zij helpen ons in de kleine fabriek deze blaadjes handmatig te verwerken tot zwarte, witte of groene thee. Ontbijt, lunch en avondeten wordt met liefde klaargemaakt en opgediend, precies zoals zij thuis gewend zijn. Al het eten komt uit de directe omgeving. Zelfs waag ik het erop om af en toe te eten zonder bestek, zoals iedereen, gewoon met mijn rechterhand.

Vol positieve adrenaline in ons lijf zijn mijn lief en ik inmiddels weer thuis, heel veel ervaringen rijker. De komende blogs ga ik daar zeker meer over vertellen.

De afgelopen maanden heb ik over het algemeen lekker in m’n vel gezeten en dan vliegen de dagen en weken in rap tempo voorbij. In de zomer borrelt het gevoel van zon-zee-strand. Ik wil dan het huis uit, naar buiten, andere sferen proeven, mezelf extra verwennen, toestaan een beetje lui te zijn: ‘niets hoeft, alles mag’. In zo’n periode is er weinig tijd om te tobben want je hebt voldoende afleiding.

Als ik tob, heeft het tegenwoordig vooral te maken met mijn gesteldheid. Ik voel dat mijn conditie op lichamelijk vlak behoorlijk afneemt en dat is lastig te accepteren. Daar komt bij dat de kans op allerlei kwalen sterk toeneemt. Kwalen die over het algemeen niet weggaan, maar blijven en zelfs erger kunnen worden. In combinatie met het gevoel van moeheid, maak ik mij daar overdreven zorgen over. Voel ik iets in mijn slokdarm dan denk ik ‘oh nee, toch geen kanker?’ Moet ik veel naar de toilet denk ik ‘oh nee toch niet de prostaat?’ Bij voorbaat maak ik bij zulke gedachten van een mug een olifant.

Tijdens onze Baltische trip afgelopen zomer lopen mijn lief en ik op sommige dagen behoorlijk veel. Van mijn nieuwe heup heb ik tot mijn eigen verbazing totaal geen last, maar wel merk ik dat de moeheid sneller toeslaat. Het gaat niet alleen om moeheid, ook je huishouding bv. qua toiletgang vraagt op tijd aandacht. Met andere woorden, ik ga sneller op zoek naar een bankje om even uit te rusten en naar een gelegenheid waar ik van een toilet gebruik kan maken. In mijn bejaardenhoofd wordt op die momenten de mug van aftakeling al snel een olifant.

Nu het herfst- en winterseizoen er aan komt, gaat mijn dagelijks leventje zich meer afspelen in en rond huis. Omdat ik geen doe-klusser ben, zoek ik mijn bezigheden meer in dingen doen met mijn hoofd. Daar zit tegelijkertijd de valkuil dat ik tijdens donkere herfstdagen meer ga tobben dan wenselijk. Omdat ik redelijk weet hoe ik in elkaar steek, heb ik daarom een bijzondere activiteit bedacht voor dit najaar.

Ik heb mij aangemeld voor de filosofie HOVO cursus ‘Stoïcijns denken en doen’: tien vrijdagmiddagen op de Hogeschool Rotterdam. Deze cursus lijkt me zinvol, omdat ik merk dat hoe ouder ik word, hoe meer er allerlei irrationele gedachten in mijn hoofd opdoemen, die mijn emoties negatief beïnvloeden. De gedachten dat ik aftakel en allerlei kwalen en mankementen kan krijgen, maken mij onrustig en angstig, terwijl er feitelijk (nog) niets aan de hand is.

Wie weet helpt deze cursus mij om wat genuanceerder om te gaan met de mug en de olifant en….. je bent tenslotte nooit te oud om te leren, toch?

Mijn lief, twee vriendinnen en ik staan na afloop van de dansvoorstelling bij een parkeergarage in de binnenstad van Den Haag. We kunnen er niet in omdat ik mijn parkeerkaartje niet kan vinden. Blinde paniek overvalt mij!

Op de heenweg hebben we al enige moeite om de (gereserveerde) parkeergarage te vinden. Gelukkig geeft dat geen problemen omdat we op mijn verzoek vroeg van huis zijn gegaan. Ik wil niet in tijdnood komen als er iets mis gaat. Sowieso neem ik de laatste tijd steeds meer voorzorgsmaatregelen voordat ik op stap ga: sleutels altijd in rechterzak, mapje betaalkaarten linkerbroekzak, route vooraf op google bekijken en zo meer. Altijd check en dubbel check!

Maar nu staan we daar voor een gesloten toegangsdeur en dan gebeurt het…..ik schiet in de stress…..Normaliter doe ik zo’n kaartje in mijn mapje met pasjes…..maar daar zit-ie niet in…… Ik voel in mijn jaszakken……en in mijn broekzakken….nop!…. Ik vraag mijn lief of zij het kaartje heeft….. niet dus! Ik moet het hebben….. Mijn hele lijf schiet in de paniekstand: hoe kom ik naar binnen en eenmaal binnen, hoe kom ik er zonder kaartje uit?…..

Ik kan even niet meer normaal denken. Dan komen er andere mensen aan wel met een kaartje. Gelukkig, we kunnen mee naar binnen.

Nog steeds in paniek vraag ik mij vervolgens af: ‘Wat, als de kentekenregistratie niet werkt bij het uitrijden?….. En oh, er is vast geen personeel….en ….en….???’.

Mijn medereizigers praten mij moed en vertrouwen in, hoewel ik dat nauwelijks hoor. De paniekknop staat nog steeds niet uit. Als ik uiteindelijk vol spanning in mijn lijf met de auto bij de uitgang kom, gaat de slagboom gewoon omhoog en kan ik er uit rijden.

Er is helemaal niets aan de hand….. pffff….!

De laatste tijd overkomt dat paniekerige mij steeds meer en daar ik baal als een stekker van. In onverwachte en relatief kleine situaties word ik een stresskip. Als gerontoloog weet ik dat het te maken heeft met ouder worden. Mijn stresshormoon huishouding gaat steeds heftiger opspelen en dan niet in de zin van uitdaging en energie, maar juist tegenovergesteld: angst, paniek, blokkade in het denken en na afloop moe.

En hoe paniekerig kun je zijn? Als ik thuiskom van dit avondje uit en mijn jaszakken leeghaal, heb ik ineens het parkeerkaartje in mijn hand.