Aan het saaie coronaleven lijkt een einde te komen. Tweede Paasdag heb ik de eerste coronaprik gekregen en vanaf 21 april wordt de lockdown versoepeld. Dat alles is een feestelijk moment. Ik snak er naar om mijn kinderen weer te kunnen omhelzen, mijn kleinkinderen te knuffelen, mijn broers en zussen een zoen te geven op beide wangen en mijn vrienden een hand of een hug te geven.

Het zwaarste van de coronaperiode van meer dan een jaar is voor mij het gemis aan persoonlijke, intieme contacten met je dierbaren. Niet eerder in mijn leven – vierenzeventig jaar – ben ik zo lang op de proef gesteld in dit levensgebied van sociale contacten. Zeker zo belangrijk is het levensgebied van zingeving en inspiratie. Voor iedereen in ons land is het zeer gewenst dat er weer ruimte komt om andere mensen te ontmoeten of naar theater, museum, dierentuin en pretpark te gaan. En hoe verlangen we er allemaal naar een terrasje te pikken en daar met andere mensen over van alles en nog wat te kunnen kletsen. Al dit soort mogelijkheden maakt dat je een prettig leven kan leiden. Natuurlijk speelt ook mee of je financieel redelijkerwijs rond kan komen en of je gezondheid zodanig is dat je het leven de moeite waard kan blijven vinden. Wel is het zo dat ieder mens zelf bepaalt welke accenten op de diverse levensgebieden de doorslag geven of het leven prettig is.

Ik merk dat ik in de pensionado fase meer dan daarvoor op mijzelf ben aangewezen als het gaat om zoeken naar ‘leven in de brouwerij’ liefst in combinatie met warme contacten. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat mijn lief en ik dat samen kunnen doen. Die warme contacten kunnen er in allerlei gradaties zijn. In onze innercircle zitten mensen bij wie wij ons maximaal veilig en vertrouwd voelen. Daaromheen zijn mensen die ons dierbaar zijn, waarvan sommigen dichtbij ons staan en anderen meer op afstand. Al die contacten hebben hun eigen dynamiek en intensiteit al naargelang onze leefsituatie. Nu we door corona geen verre reizenvakanties meer kunnen en willen maken, hebben we bedacht dichterbij bij huis te blijven. Sinds twee weken hebben wij een chaletje op een camping aan een meer in Friesland.

Eerlijk gezegd heb ik mij altijd verzet tegen allerlei stereotype beelden en gedragingen die je krijgt als je gepensioneerd bent: een volkstuintje huren, je gewone fiets inruilen voor een elektrische fiets mét helm, een trekhaak voor een fietsendrager op je auto laten zetten of verhuizen van een groot huis naar een appartement. We doen het inmiddels allemaal en vinden het nog leuk en de moeite waard ook! En dan nu kopen we een stacaravan op een camping met weinig privacy om je heen…..Het coronagebeuren heeft ons er toe gebracht, simpelweg omdat we daar onze leefruimte mee vergroten waar we mensen kunnen ontmoeten. De keuze voor Friesland heeft te maken met het feit dat mijn broer al dertig jaar op die camping een stacaravan heeft en ook enkele vrienden van hem, die wij kennen.

Zoals wij ons pensionado leven invullen heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat we gezond zijn en dat we ons zo’n chaletje financieel kunnen permitteren. Onze ervaring is dat in alle levensfasen geldt dat het leven de moeite waard is als je blijft zoeken naar ‘leven in de brouwerij’ en naar inspiratie en zingeving vanuit je eigen mogelijkheden.

We stellen ons voor dat we de komende lente- en zomermaanden, als we zin hebben en het mooi weer is, we in de auto stappen en naar Friesland rijden om daar dan telkens een paar dagen te blijven. Onze eerst lentetrip hebben we de dagen voor Pasen gehad en zelfs hebben we al de meeste van onze directe buren ontmoet. Iedereen heeft ons enthousiast welkom geheten… wat wil je nog meer?!

Je huis verkopen en een nieuw huis terugkopen levert altijd de nodige stress op. Ik ga nu voor achtste keer met mijn lief dit proces in, dit keer in de levensfase als fulltimepensionado. Vergeleken met al de vorige verhuizingen merk ik bij mijzelf dat de verhuisstress vele malen hoger is dan anders. En dan mag ik mij nog gelukkig prijzen dat de feitelijke koop van ons nieuwe appartement en de verkoop van ons prachtige huis zeer snel is verlopen.

Ongeveer vier maanden geleden zijn mijn lief en ik serieus gaan nadenken over verhuizen naar een appartement. In mijn blog van september 2019 ben ik uitgebreid ingegaan op de achterliggende redenen waarom én de criteria waarop we willen gaan zoeken. Eenmaal een beslissing genomen hebbende, komt alles in een stroomversnelling.

Na wat vrijblijvend rondgekeken te hebben in het centrum van Rotterdam, Schiedam en in onze eigen buurt, nemen we het besluit te kiezen voor onze huidige wijk. Er staan veel appartementencomplexen. Al vrij snel valt ons oog op een mooi en ruim hoekappartement gelegen aan dezelfde straat waar wij nu wonen. Omdat we het liefst eerst ons huis verkopen, alvorens iets anders te kopen, zetten we ons huis op 8 november in de verkoop. We hopen dat het appartement nog even beschikbaar blijft voor ons. Echter op vrijdag 13 december moeten we een officieel bod doen, want er zijn kapers op de kust. Met de nodige onrust in ons lijf tekenen we het voorlopig koopcontract. En dan is nog geen twee dagen later het lot ons gunstig gezind. Maandag 16 december komt er een goed bod op ons huis. In enkele dagen is in principe alles in kannen en kruiken.

Het zijn twee spannende maanden geweest met – vooral voor mij – de nodige stress. Nu heb ik iets meer rust en kan ik nieuwe energie bijtanken. En die heb ik nodig als over twee maanden de verbouwing van het appartement begint met aansluitend de verhuizing zelf.

Elke verhuizing heeft directe invloed op je leven. Op de eerste plaats staat het sociale contact. In de door mij vaak benoemde ‘Schijf van Vijf voor een zinvol leven’ is dit het belangrijkste levensgebied. Zeker gezien de levensfase waarin mijn lief en ik zitten, lijkt het ons daarom het beste om in de wijk te blijven wonen. Dat houdt in dat we de oude buren en andere directe contacten kunnen blijven houden. In het appartementencomplex waar we gaan wonen, zullen we daarnaast vast nieuwe contacten op kunnen bouwen. We blijven in de wijk waar we bekend en vertrouwd zijn met de winkels, barretjes, restaurants, de huisarts en de tandarts. In velerlei opzicht kunnen we onze dagelijkse bezigheden continueren.

Niet onbelangrijk is dat we ons prachtige uitzicht over de Maasboulevard met de rivier en de skyline van Rotterdam blijven behouden. Wel verwachten we meer gebruik te gaan maken van ons volkstuintje met name om er te koken en te eten. We eten graag buiten als het qua temperatuur kan. Ons hoekappartement heeft weliswaar twee balkons, maar dit ‘buiten’ lijkt ons niet ideaal omdat het toch een enigszins stenen omgeving is.

Een ander levensgebied in de Schijf van Vijf voor een zinvol leven betreft de materiële situatie. Dankzij de overwaarde van ons huis en de lage hypotheekrente hebben we straks lagere woonlasten dan nu. En dat niet alleen. We kunnen zelfs nog ons spaarpotje vullen, waarmee we hopelijk de komende jaren nog mooie reizen  kunnen maken. Dat alles is prettig omdat vanaf dit jaar mijn lief ook met pensioen is gegaan. Onze maandelijkse inkomsten zullen lager zijn dan toen wij nog werkten. Veel extra sparen zal er niet echt meer van komen.

Voor mij als pensionado voelt het goed om het nu te verhuizen. Er is extra stress, maar ik ben nog voldoende stressbestendig en kan snel weer energie bijtanken. Ik voel het als een uitdaging samen met mijn lief en mij weer iets nieuws te beginnen. Nu maar hopen dat we voorlopig gezond van lijf en leden blijven……

 

 

 

Sinds kort zijn mijn lief en ik aan het nadenken over eventueel verhuizen naar een appartement. Altijd heb ik gezegd dat ik mijn hele leven wil blijven wonen in een ‘gewoon’ huis met verdiepingen. Mijn huis is zo verbouwd dat ik op de begane grond kan wonen en slapen, als het nodig zou zijn. Zelfs zou er een traplift in kunnen. Toch begint er iets te bewegen in mijn mindset en die van mijn lief.

Losse en vaste lasten

Directe aanleiding is het feit dat we qua inkomen, nu ook mijn lief onlangs met pensioen is gegaan, behoorlijk achteruitgaan. We weten waar we de rest van ons leven het qua inkomen uit AOW en pensioen mee moeten gaan doen. We hebben geen reden om te klagen, maar we zullen onze dagelijkse uitgaven meer in de gaten moeten houden, dan voorheen. Vooral maken we ons enige zorgen over mogelijke toekomstige kosten van onderhoud aan ons huis. We hebben een spaarpotje, maar als er een nieuw dak op moet, dan gaat dat potje gauw leeg. Erg inspirerend zijn onze verre reizen vakanties, die we de laatste jaren maken. Maar deze kosten meer geld dan onze vakantietoeslagen. Natuurlijk is dat wel een luxe wens, maar ja, we willen er nog wel een aantal proberen te maken. Zo zijn er nog meer losse en vaste lasten waar we iets mee moeten. We praten er over met gepensioneerde familieleden en vrienden, die al eerder de keuze gemaakt hebben om te verhuizen naar een appartement. Zowel op financieel als sociaal gebied heeft het hen veel opgeleverd. Reden genoeg om serieus verder te kijken.

Wij wonen vlakbij het centrum van Rotterdam. Ons huis heeft een flinke overwaarde en lijkt een gewild object in de woningmarkt. Bij verkoop zou het mogelijk moeten zijn met ons budget – mede dankzij de lage rente – een goed appartement terug te kopen met uiteindelijk lagere vaste woonlasten. Misschien houden we zelfs nog wat over voor ons spaarpotje…. Maar hoe maken we nu een juiste keuze?

Sociale contacten zijn van levensbelang

Allereerst willen we niet te ver van onze kinderen, kleinkind en vrienden wonen. Het moet dus in of vlakbij Rotterdam zijn. In een seniorenappartement tussen alleen maar ouderen willen we niet wonen. We zijn stedelingen en willen het liefst in of bij het drukke en dynamische centrum van de stad wonen, gewoon tussen andere stedelingen van alle leeftijden. Het aanbod van appartementen is behoorlijk groot in de prijsklasse waar we gaan zoeken. Echter, het moet wel een woonplek zijn waar we vrij gemakkelijk sociale contacten aan kunnen gaan met mensen die enigszins passen bij onze leefstijl en interesses. Altijd al, maar zeker bij het ouder worden zijn goede sociale contacten letterlijk van levensbelang.

Bij het ouder worden ga je meer tijd in huis en je directe omgeving doorbrengen. Het is daarom belangrijk dat je activiteiten kan blijven doen, die je doel en structuur geven. We kijken daarom of er voldoende voorzieningen op redelijke (loop)afstand zijn. Voor ons zijn dat bijvoorbeeld een cafeetje waar je koffie en een drankje kan drinken, een theater of bioscoop, een buurtwinkel als de Spar waar je een verse maaltijd kan kopen, maar ook een huisartsenpost en apotheek. Zowel de kwaliteit van het appartement zelf als van de leefomgeving bepalen straks onze definitieve keuze.

De schijf van vijf

Sinds ik fulltime pensionado ben, probeer ik mijn eigen positieve weg in deze derde levensfase te zoeken. Ik wil mij niet laten leiden door de vele stigmatiserende beelden rond ouder worden als het gaat om wonen, gezondheid en welzijn. Samen met mijn lief maken we op belangrijke momenten, net als in eerdere levensfasen, keuzes aan de hand van onze Schijf van Vijf voor een zinvol leven. Dat houdt in dat wij de kijken of er voldoende concrete bestaansmogelijkheden te vinden zijn op de levensgebieden lichaam/geest, sociale relaties, materiële zaken, arbeid/activiteiten en inspiratie/zingeving.

Verhuizen wel of niet is best spannend, eerlijk gezegd. Maar er mee bezig zijn geeft energie en vertrouwen in de toekomst.

‍