Het de 13^e dag van onze vakantie, de laatste dag in Rusland. Morgen reizen we verder naar Mongolië. Mijn lief en ik voelen ons vandaag na de lange treinreis en aansluitende warme douche in ons chalet-achtige hotelletje aan het Baikalmeer fris en fruitig. We slenteren al chillend wat langs het meer. Het Baikalmeer, gelegen in Midden Siberië is het grootste zoetwatermeer ter wereld, zo groot als Nederland en België samen. Het water is kraakhelder en ijskoud. Na een flinke zonpauze lopen we verder naar het centrum van het stadje Listvyanka. We kopen wat baboesjka’s op het lokale marktje als souvenirtje voor de kinderen. Uiteindelijk belanden we begin van de avond op een buitenterrasje, waar we wat gaan drinken en eten. Uit de speakers klinkt luide muziek, verzorgd door een discjockey. Een aantal Russen is zeer enthousiast aan het dansen. Het is niet erg druk. We gaan aan een lange tafel met losse banken zitten. Naast ons zit een jonge Russische vrouw met haar zoontje. We proberen met handen en voeten een gesprekje met haar aan te gaan. Een tafel verder zit een groepje Russen, van wie de meesten al aardig dronken zijn. Gelukkig wel op een leuke manier. We drinken een lekker koud biertje en eten een simpel vleesgerecht. Het is een heerlijke zwoele zomeravond, er klinkt leuke muziek. We voelen ons ontzettend blij en genieten met volle teugen van onze fantastische reiservaringen tot nu toe. Als mijn lief gaat dansen met onze Russische buurvrouw, ga ik op haar plaats zitten, zodat ik de dansvloer kan zien en wat foto’s kan maken. Naast mij op de bank ligt onze kleine rugzak en daaronder de bruine handtas van mijn lief. Ik maak wat foto’s van mijn enthousiast dansende lief. Dan voel ik vaag iemand achter mij langslopen, die mij aanraakt en ook nog iets zegt. Pas, tien, twintig, dertig??? seconden later dringt het tot mij door: de handtas! Ik kijk naast me en zie alleen de rugzak liggen. Ik voel een lichte paniek opkomen, twijfel, kijk nog eens, ook onder de bank, maar ik weet dat de handtas gestolen is. We hebben net op het dorpspleintje contant geld gepind, maar het ergste is dat naast haar nieuwe IPhone, geld en pasjes, ook haar paspoort met visa voor Rusland, Mongolië en China in de tas zit. Dit is einde reis, einde vakantie, weg Mongolië en China flitst het door mijn hoofd. Ik ren naar mijn dansende lief en al gauw klinkt er links en rechts ‘her bag is stolen’. Een  van de dronken Russen roept ‘keep calm, wait here, the police’ en samen met een andere behulpzame Rus, die een zwart T-shirt aan heeft met de afbeelding van Poetin erop, verdwijnen zij naar buiten. We weten niet beters te doen dan te wachten. De muziek en het dansen gaat vrolijk verder. Mijn lief is ook maar weer gaan dansen en probeert zo haar gevoelens van onmacht en frustratie te kanaliseren. Ik probeer ondertussen contact te maken met andere mensen met de vraag of zij iets gezien hebben. Dan, zo’n tien minuten later worden we naar buiten geroepen. Daar staat een politieauto met vijf agenten en achter in de auto zitten een man en een vrouw. Die twee hebben we eerder gezien vanavond.

……wordt vervolgd

Op het moment dat het gebeurt, besef ik het direct. Dit is het einde van onze vakantiereis. Het is zaterdag 30 juli 2016 half 8 ’s avonds, dag dertien van onze Trans-Mongolië reis. Mijn lief en ik zitten op een heerlijk buitenterrasje aan het Baikalmeer. De dag ervoor zijn we na een treinreis van vier dagen en nachten vanuit Moskou in Listvyanka aangekomen, midden Siberië en vijf tijdzones verder. Zondag 31 juli zullen we verder reizen naar Mongolië. De treinreis is een bijzondere ervaring. Niet zozeer spectaculair, geen uitzonderlijk mooie landschappen, maar eerder simpel, behoorlijk primitief. Het is vooral de beleving van vier dagen in de trein vertoeven, die deze lange reis relaxed maakt. Gewoon wat kletsen met elkaar, niet iets hoeven, boekje lezen, wat rondslenteren in de trein en zien dat we iets te eten en te drinken krijgen. We vervelen ons slechts een kwartiertje in die vier dagen. We zijn toen gaan kaarten op het kleine uitklaptafeltje in onze coupé. De speelkaarten hebben we gekocht in de museumwinkel van de Hermitage. Voordat we in deze trein stappen, hebben we onze eerste vakantiedagen in St. Petersburg doorgebracht en daarna in Moskou. Na twee intensieve stedentripjes, en zeker na het erg drukke, hectische en warme Moskou, blijkt het eerste deel van deze treinreis ons een weldadig gevoel van onthaasting te geven. Toch wel gesteld op enige privacy hebben we eerste klas geboekt in een tweede klas coupé. Dat houdt in dat we alle vier beschikbare kaartjes hebben gekocht. Zo hebben we onze eigen hotelkamertje, overigens zonder douche en toilet. We reizen met trein 70, wagon 6, van Moskou naar Irkoetsk, een reis van ruim 5000 km. Onze wagon heeft twee vrouwelijke treinbedienden, provodnikska’s. Zij zijn verantwoordelijk zijn voor de gang van zaken. Zo sluiten zij bijvoorbeeld telkens een kwartier voordat de trein stopt op grote stations, de toiletten af. Zij zorgen er voor dat er tijdens de stops geen vreemden in de trein stappen. Ook stofzuigen zij dagelijks het kleine Perzische tapijtje dat tussen onze zit-slaapbanken op de grond ligt. Per wagon zijn er twee toiletten inclusief een klein fonteintje. Om water uit het kraantje te krijgen moet je een verborgen hendeltje indrukken. Echter zo gauw je dat loslaat, stopt de watertoevoer. Het eigenaardige is dat we na vier dagen nauwelijks onszelf wassen, niet het gevoel hebben dat we vies zijn en stinken. Het doet mij terugdenken aan heel erg vroeger, als ik nog kind ben. In ons redelijke grote huis is voor zes kinderen en twee volwassenen aanvankelijk slechts één kraan, in de keuken. Uit die kraan komt alleen maar koud water. Eenmaal per week worden we in een teil met warm water helemaal geboend en gewassen en krijgen we schoon ondergoed. Alle andere dagen is het een kwestie van een beetje opfrissen. Nu 65 jaar later in deze trein blijkt dat er handelingen zijn die je nooit verleerd, zoals jezelf hier en daar met een washandje en weinig zeep en water opfrissen. Maar eerlijk gezegd is na zo’n treinreis de eerste echte, warme douche in ons hotelletje in Listvyanka bij het Baikalmeer, wel bijna een orgastische ervaring. Gelukkig weten we dan niet dat ons de volgende dag een ijskoude douche staat te wachten.

…….wordt vervolgd